Hoe kom je af van paniekvoetbal in je marketing en inkomsten?

Het is zo makkelijk om te kijken naar het succes van anderen en te denken dat het is komen aanwaaien. Overnight succes bestaat niet. Niet als je wilt dat het succes jarenlang aanhoudt.

Leuk om in een maand €10.000 te verdienen, maar daarna dan? Het is mij al eens gelukt toen ik er écht voor ging. Vervolgens heb ik de drie maanden daarna lui achterover gehangen en droogde mijn bankrekening weer net zo makkelijk op.

Het opbouwen van je business vraagt om toewijding en een héle lange adem. Is je inzet reactief? Dan is je inkomstenstroom dat ook. Niet stabiel dus en dat voelt echt niet relaxt. Er zit geen flow in je bedrijf en weinig rust. Je reageert vanuit paniek en bent vaak gestresst.

Voor alles heb ik inmiddels een systeem. Administratie, mail, to-do's, en sinds kort ook voor marketing. Elke dag pak ik drie IPA's op. Oftewel Inkomens Producerende Activiteiten. (Keihard gejat van Veronique Prins, maar ik geef haar altijd de credits hiervoor, want ik ben haar ontzettend dankbaar voor deze eenvoudige tip.)

Denk aan een Facebookpost, een blogpost, nieuwsbrief, netwerkevent, bericht naar een potentiële of oude klant, podcast, webinar, workshop, anything. Alles waarmee je nieuwe klanten aan kunt trekken. Maar let op: eindeloos klooien aan je website of je bonnetjes in je administratie boeken bijvoorbeeld telt niet. Het gaat echt om going out there. Jezelf laten zien en horen.

Dit doe ik nu sinds februari en eindelijk zijn mijn inkomsten stabiel. Eerder had ik pieken en dalen, dan paniek en stress en dan weer pieken en dalen. Dat is vreselijk vermoeiend. Nee, er is rust, want elke dag pak ik gewoon 3 items op. Dan weet ik dat ik weer heb 'voldaan' aan mijn bestaan op lange termijn. Uiteraard hou ik dat geheel in Patty-stijl slim bij met een handige Google Doc. (Ook eentje voor jezelf? Klik op File > Make a copy.)

Hoe organiseer jij je marketing? Niet? Op goed geluk? Of ben je ook toe aan een ritme?

Roze wolk? Welke roze wolk?

De roze wolk. Wie heeft dat eigenlijk bedacht? Het is weer zo'n lekker fenomeen waarvan we allemaal denken dat we daaraan moeten voldoen. En als dat niet zo is, dan gaat er iets niet goed, dan ligt het aan ons, dan doen we vast iets verkeerd.

Nu ik zwanger ben krijg ik al van alles naar mijn hoofd geslingerd. "Geniet lekker van je roze wolk!" Maar serieus, wat is dat eigenlijk? Het lijkt eerder iets uit een sprookjesboek dan de realiteit. Alsof je de hele dag een beetje loopt te zweven en alleen maar aan je kindje denkt en alles al voor je ziet. Rooskleurig natuurlijk. Of rozekleurig?

Deze Miss Cut The Crap is daar toch iets te nuchter en down to earth voor. Ik wilde al drie jaar een kind, dus ergens had ik stiekem toch verwacht dat ik volledig wild enthousiast en over the moon zou zijn als het eenmaal zo ver was. Niet dus. Ik voelde vooral: dit klopt nu. In alle rust en liefde.

Voordat ik mijn eerste echo kreeg zeiden andere vrouwen al: "Oh, als je eenmaal je kindje ziet!!!" Ik lag bij de verloskundige op tafel en keek naar het scherm. Het leek eerder een film. Ah, dit groeit dus in mijn buik. Ik had er nog niet echt een gevoel bij.

Nee, dan zou het gaan gebeuren bij de tweede echo. "Oh, als je eenmaal het hartje hoort kloppen! Dan ga je wel janken hoor! Dat is zó'n emotioneel moment." De verloskundige zette het koude apparaat tegen mijn buik. "En nu gaan we luisteren naar het hartje." Ik hield mijn hart vast.

Het hartje klopte. Helemaal zoals het hoorde.

Mooi, hij doet het. En nu?

Ik schrok zelf van mijn nuchterheid. Moet ik nu huilen? Geef ik niks om mijn kind dan? OMG, ben ik nu al een slechte moeder?!

Wacht even Patty, deze les heb je al eens geleerd. Meerdere keren. Niemand denkt hetzelfde. Niemand doet hetzelfde. Niemand reageert hetzelfde. Niemand is hetzelfde. Waar maak je je druk om?

En ik maak me dus ook niet zo druk. "Leef je ook zo toe naar elke echo om weer te zien of het echt goed gaat met je kindje? Ik maak me zo'n zorgen de hele tijd!" zei een andere zwangere vrouw. "Eh, nee. Als het niet goed is, is het niet goed. Als het wel goed is, is het wel goed." Het heeft toch weinig zin dan om me zorgen te maken? Juist die stress is ongezond voor mezelf en mijn kind.

Die roze wolk herken ik dus niet. Af en toe kan ik intens genieten, dat wel. Maar ik praat ook niet continu over de baby en ben er zeker niet de hele dag mee bezig. Ik heb ook nog andere shit te doen. Mijn business runnen bijvoorbeeld. Spelletjes doen. Sex. Niksen. IJsjes eten. Gewoon, leven.

Dus laat vooral jezelf niks aanpraten. En wij elkaar ook niet. Het is zoals het is.

Minicursus plastic minderen voor mensen die het ook al te lang uitstellen

De plastic soep. What a bitch. Ik lees er overal over en denk: ja, daar moet ik ook nog iets mee. Maar soms vind ik mijn eigen leven al uitdagend genoeg. Als ik me dan óók nog bezig moet houden met het milieu... 

Ik voel me dan zo'n geitenwollensok als ik de petitie onderteken tegen verpakkingsplastic bij fruit van de AH. En toch erger ik me eraan als ik weer boodschappen doe.

Stiekem doe ik al een heleboel goede dingen voor het milieu. Gek genoeg maak ik vaak keuzes uit eigenbelang die toevallig ook handige bij-effecten hebben. Zo heb ik na vijf jaar nog steeds geen eigen auto. Ik hou van mijn fiets en het openbaar vervoer. Als minimalist koop ik weinig nieuwe spullen, maar vooral omdat ik het heel rustgevend vind. En ik gebruik geen shampoo of douchegel, vanwege het effect van al die chemicaliën op mijn eigen lijf.

Maar dat plastic gebeuren, dat doe je voor het milieu of niet. Ik kan er niet meer omheen. De druppel was toen ik zojuist bij Bakker Bart ook nog even een aardbeiensmoothie nam bij mij Hawaïbol. Ik loop naar buiten en besef ineens dat ik een plastic beker met deksel én een rietje in mijn hand heb. "Patty!" schreeuw ik mezelf toe in mijn hoofd. Instant schuldgevoel. Lekker dan.

Kortom, tijd voor actie. Dat begint met bewustwording. Maar als ik mezelf zo tot de orde roep dan zit dat er al aardig in volgens mij. Meer nasty dierenfoto's hoef ik zelf niet meer te zien. Ik zal ze jullie ook besparen.

Maar wat kun je dan wél zelf doen?

  • Vermijd wegwerpplastic zoveel mogelijk.
  • Koop wattenstaafjes van papier of karton. (Het schijnt dat hele stranden vol liggen met kunststof wattenstofjes en dat mensen ze door de plee spoelen. In NL doen we hier nog niks mee.)
  • Koop herbruikbare rietjes die je kunt afwassen.
  • Koop geen plastic flesjes.
  • Vermijd miniverpakkingen. (Dat vind ik persoonlijk wel een uitdaging als alleenwonende minimalist in een tiny apartment. Ik heb weinig opslagruimte voor grote verpakkingen en qua etenswaar doe ik overal veel langer over om het op te maken.)
  • Koop geen synthetische kleding. (Dat is ook weer beter voor je huid.)
  • Gebruik geen shampoo of douchegel. (Je lijf vindt je lief als je voornamelijk water gebruikt. Om je haren te wassen is baking soda voldoende.)
  • Neem geen dekseltje voor op je koffiebekertje.
  • Pak geen plastic tasje bij de supermarkt voor je groente en fruit. Eventueel neem je zelf een tasje mee specifiek daarvoor.
  • Drink meer kraanwater in plaats van fris of sap.
  • Ruim zwerfafval op. (Dat voelt soms zó geitenwollensok. Tegelijkertijd erger ik me eraan als het er ligt. En tja, wie ruimt het dan op?)
  • Maak je eigen schoonmaakmiddel met azijn, citroensap en water. Dat gebruik ik al jaren en werkt echt hartstikke prima.
  • Stop met het eten van kauwgom, dit wordt gemaakt van plastic. (Yikes!)
  • Koop speelgoed van natuurlijk materiaal in plaats van plastic.

Na wat research zie ik dat ik nog veel meer kan doen dan ik nu al doe. All right, let's do this!

Altijd aan het werk en moeite om te stoppen? Het mág ook anders.

Ik had altijd moeite met stilzitten. En met niks doen. Ik voelde me schuldig. Ik had het idee dat ik altijd maar bezig moest zijn. En vooral: nuttig bezig zijn. Luieren is voor losers. 

Ik was dus ook altijd bezig. Gaan, gaan, gaan. Pauze nemen? Wie heeft daar nu tijd voor? Lunchen. Ja, achter mijn laptop. Stilstaan? Dat is achteruitgang. Mijn business moet groeien. Meer klanten, meer omzet. Want dat hoort. Toch?

Deze week zag ik de Netflix-documentaire Avicii: True Stories. Ik kende de DJ niet, luisterde zijn muziek niet bewust, maar kende zijn nummers wel. Ik vond hem al ballen hebben toen hij aankondigde volledig te stoppen met liveshows. Good for you.

In mijn timeline zag ik dat hij overleden was afgelopen vrijdag, op 28-jarige leeftijd. Zijn doodsoorzaak is nog onbekend. 

Ok, een documentaire over een wereldberoemde jonge gast die fysiek en mentaal ten onder ging aan zijn roem en overvolle schema? Dan heb je mijn aandacht.

En pfoeh, wat een spiegel.

De docu laat zien hoe de wereld leeft op dit moment. We gaan maar eindeloos door. Voor de likes, de sales, de bekendheid, het geld, de aandacht. Puur ego. And it ain't pretty.

Tim Bergling (Avicii's echte naam) was introvert en kon niet goed genoeg losgaan (vond hij zelf). Dus begon hij te drinken. Zoveel dat hij terechtkwam in het ziekenhuis en uiteindelijk zijn galblaas eruit moest. Op 24-jarige leeftijd. Zelfs toen bleef hij doorgaan. Met zware pijn en medicijnen.

In de documentaire is een scène te zien waar hij in de auto zit, zwaar onder de medicijnen. Zijn ogen openen half, hij brabbelt maar wat en lijkt elk moment om te kunnen vallen. Naast hem zit zijn manager. Of hij over twee uur een interview kan geven aan de pers.

Voor mij een tekenend moment. Dit is wat we elkaar aandoen. Torenhoge verwachtingen van elkaar. Niet vanwege de ander, maar omdat we de lat voor onszelf zo retehoog leggen. We pushen maar door.

E-mails moeten direct beantwoord worden. Het liefst binnen het uur. Want langer dan een dag, dat kan toch niet?!

Elk telefoontje moet je opnemen. Want je moet toch bereikbaar zijn? Anders zou je weleens een klant kunnen verliezen. Who cares of je partner of je kind je aandacht nodig heeft op dat moment. Of dat jij doodop bent. Je kan ze toch niet laten terugbellen op een later moment?!

Op elke uitnodiging voor een gesprek, event of netwerkbijeenkomst moet je ja zeggen. Want KANSEN! Overal! Elke dag! Op elk moment! 

Waar the fuck zijn we mee bezig? 

In mijn e-mailhandtekening staat de tekst:
'P.S. Ik beantwoord m'n mail niet elke dag. Ik geniet regelmatig van de rust en stilte.'
Als reminder voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik krijg er vaak reacties op. "Je hebt helemaal gelijk. Dat geeft me meteen rust. Mag ik 'm ook gebruiken?"

Zo eenvoudig kan het dus al zijn. Om jezelf en anderen de ruimte te geven om rustig aan te mogen doen. Om je tempo te vertragen. 

Werk je steeds harder, alleen om meer geld te verdienen? Om te groeien? En dan? Zul je dan ooit tevreden zijn?

Waar houdt het op? Waar ligt de grens? Hoe vaak moet je keihard op je bek gaan met een lichamelijke ziekte, burn-out of ruzie met je partner om te leren, zien en voelen dat het ook anders mag?

Een van de belangrijkste redenen dat ik ben gescheiden van mijn man is omdat hij altijd maar bezig was met werk. Hij gunde zichzelf en ons weinig rust en plezier. Dat gunde ik mezelf niet, maar hem ook niet. Zo ver kan het dus gaan. (En ja, ik heb het talloze keren gezegd, maar hij hoorde me niet.)

Je werkt om te leven. Niet andersom. Ren je ook maar eindeloos door? Of neem je ook af en toe de tijd om stil te staan? Om jezelf af vragen: wil ik dit?

Hoe je jezelf voor de gek houdt als startende ondernemer

"Ja maar éérst moet mijn website live zijn." Lekker hè? Uitvluchten bedenken om maar niet te hoeven starten met je project, met marketing, bloggen, social media of het geven van workshops.

Nee, je bedrijf begint natuurlijk pas écht als je een website hebt. En niet alleen dat. Nee, je website moet ook perfect zijn. Met alles erop en eraan. Dat betekent ook dat je eerst een Facebook-pagina moet hebben, zodat je die kunt linken. Anders ben je nog niet klaar. En kun je nog niet live. En kun je nog niks posten. En ben je nog geen ondernemer.

Ach en natuurlijk weet je nog steeds niet exact tot in de puntjes welke richting je op wilt. En je hebt nog geen doelgroep gedefinieerd. Dus dan kun je je webteksten nog niet schrijven. Dus je website nog niet live. Dus...

Je zet jezelf vast in een vicieuze cirkel. Met allerlei aannames en gedachten. Je ontneemt jezelf de kans om nu al zichtbaar te zijn, om nu al te verkopen, om nu al klanten binnen te halen, om nu al geld te verdienen. Waar ga je van leven dan? En dan in paniek raken omdat je een jaar later nog steeds zo weinig inkomsten hebt. Gek hè?

Je gáát niet starten. Je bént al gestart. 

Je hóeft je definitieve richting, aanbod en doelgroep nog niet te weten. Dat is namelijk een heel proces. Daar kom je pas achter als je bezig bent. En zelfs dan verandert het nog honderd keer. (Zeg ik uit eigen ervaring en die van honderden zelfstandig professionals in mijn netwerk.)

Je hebt geen visitekaartje nodig om jezelf voor te stellen en ervoor te zorgen dat mensen je onthouden. Een servetje is al voldoende.

Je hebt zelfs geen website nodig om aan klanten te komen. Een van mijn klanten heeft al acht jaar een website 'under construction' en zit knettervol met opdrachten. Wil je tóch een website? Hou het eenvoudig. Homepage, aanbod, over en contact zijn alle pagina's die je nodig hebt om mee te beginnen.

Je bent niet bézig met ondernemer te worden, je bént het al. Op het moment dat je het besluit neemt, bén je al ondernemer. Daar heb je zelfs geen KvK-inschrijving voor nodig. Dat is officieel geneuzel. Alle andere smoesjes verzin je er zelf bij.

Dus, waar wacht je nog op?

Ik hou van Facebook, ik hou niet van Facebook

Dit postte ik afgelopen zondag op Facebook:

"Steeds meer mensen om me heen verlaten Facebook. Waarom?

  • FB fuckt met onze privacy. (Ze houden volledig geheim wat ze doen met onze gegevens.)
  • FB is niet zo onpartijdig en onafhankelijk als ze zich voordoen. (Mind control?)
  • We komen terecht in onze eigen filterbubbel door hun algoritme. (Voor Google geldt dat net zo natuurlijk.)
  • De kwaliteit van berichten gaat achteruit. (Dat valt mij persoonlijk ook op. Ik klik steeds meer berichten weg als niet relevant.)
  • Het checken van onze timelines en verkrijgen van likes is een verslaving geworden. (More mind control?)

Ik word steeds bewuster van hoe ik mijn kostbare tijd, energie en aandacht verdeel. Alle social apps en e-mail zijn al verwijderd van mijn telefoon. Ik deel veel minder persoonlijke dingen op social media. Ik check mijn timelines drastisch minder dan een half jaar geleden. Ik ben zo goed als gestopt met Twitter en Instagram.

Ik denk er dus ook over na om Facebook te verlaten. Of zoals enkele mensen doen: iedereen ontvrienden, zodat je wel nog je zakelijke FB-pagina en groepen kunt gebruiken.

Begrijp me niet verkeerd, het heeft me ook waanzinnig veel gebracht en doet dat nog steeds. Maar tegelijkertijd is er een onderstroom die niet goed voelt, die niet klopt met wat ik belangrijk vind.

Ik ben ontzettend benieuwd: hoe bewust ga jij om met social media? Denk jij er ook over om FB te verlaten of juist niet? Hoe zie jij de huidige ontwikkelingen en de toekomst?"

De reacties waren overweldigend. Veel herkenning. Veel twijfels. Veel mensen die echt Facebook verlaten deze week, mede dankzij de oproep van Arjen Lubach. En tegelijkertijd werd ook duidelijk door een aantal experts dat het weinig uitmaakt of je je Facebook-account verwijdert, want onze privacy zijn we allang kwijt. Dan moet je dus blijkbaar gaan wonen op een hutje op de hei, zonder internet.

Ik ga dus niet weg van Facebook. Goed. Maar wat dan wel? Ineens werd het me weer duidelijk: we worden flink wakker geschud. Niet iedereen zegt wat ze doen en niet iedereen doet wat ze zeggen. Dat betekent dat we niet blindelings kunnen vertrouwen op anderen.

We mogen onszelf weer vragen stellen. Hoe mogen mensen met mij omgaan? Wat zijn mijn grenzen? Wat vind ik OK en wat niet? Hoe ga ik met andere mensen om? Wat levert me energie op en wat kost me energie?

Ik besefte dat social media me vooral energie kostte. Dan zag ik posts voorbijkomen als "Net gegeten in restaurant 't Zwaantje. Gezellig." Ja, nou en? Wat moet ik daarmee?

Of mensen die reageerden op mijn berichten van wie ik dacht: ik heb jou helemaal niks gevraagd. Alsof je met een groepje vrienden een hele mooie discussie staat te hebben tijdens een feestje en dat een half onbekende zich er ineens tussen wurmt en zijn mening begint te verkondigen.

Om die reden postte ik zelf bijna niets meer. Alles voelde als ruis. Als onnodige toevoegingen aan het leven van anderen.

Waarom zou ik zelf nog iets delen ook? Dat is toch alleen maar ego? Alleen maar om gezien te worden?

Ik had er een tweestrijd van gemaakt. Alles of niets. Aan de ene kant een hele simpele blik op de wereld, aan de andere kant onmogelijk om er dan in te bewegen. Mijn leven is niet zwart/wit of goed versus kwaad. Mijn hele leven is één groot grijs gebied.

Dat klinkt wel heel donker dus laat ik er dan aan toevoegen dat ik het zelf mag inkleuren. En weer uitgummen. En weer opnieuw inkleuren. Het is mijn eigen feestje.

Oftewel, het was tijd voor De Grote Opruiming. Ik had weer allerlei mensen, berichten, foto's, video's, teksten, meningen, informatie en dus eindeloze prikkels toegelaten in mijn leven die me leeg trokken. Klaar ermee. Mijn timeline mag weer schoner, leuker, persoonlijker en waardevoller.

Op Facebook schreef ik me uit allerlei groepen. Toen ging ik door mijn vriendenlijst heen. Bij meerderen dacht ik: wie ben jij in hemelsnaam? Ik ging van 963 naar 759 vrienden. Op mijn timeline heb ik aardig wat mensen ontvolgd of aangegeven dat ik minder wil zien van ze. Ik zag ook te veel updates van series, films en bedrijven waar ik niks mee kan. Dus even flink schrappen door mijn likes: van 774 naar 202.

Er waren ook veel twijfelgevallen. Maar dat is weer voor een volgende ronde. Het hoeft niet allemaal nu.

Het is overigens niet zo dat ik alle ontvriende mensen uit mijn leven wil bannen. Maar gewoon niet in mijn persoonlijke kring. Ik heb altijd gezegd dat er geen grens is tussen mijn zakelijke en persoonlijke leven.

Maar met alles wat er is gebeurd in mijn leven de afgelopen drie jaar, besef ik dat niet iedereen alles hoeft te weten. Zij van mij niet en ik niet van hun. Mijn tijd, aandacht en energie zijn beperkt en zeer kostbaar voor me, dus daar ga ik zo bewust mogelijk mee om.

Instagram krijgt een nieuwe kans. Maar wel met een veel kleinere timeline. Van 102 naar 31 mensen die ik volg. En ik merk dat ik nu bijna elke post like. Omdat ze voor mij waarde toevoegen.

Twitter laat ik voorlopig zo. Daar heb ik al 7 jaar de regel dat ik maximaal 100 mensen volg. Dat is me gelukt in al die tijd. Maar voor mijn gevoel is het nu einde verhaal voor Twitter in het algemeen. Een klein groepje mensen dat nog actief overblijft daar.

Met LinkedIn heb ik nog even niks gedaan. Dat is een zakelijk platform. Daar is dus weinig twijfel over de scheidslijn. Ik laat het nog even sudderen.

En ja, wat stuur ik zelf dan de wereld in? Ik kreeg meerdere keren te horen dat ze mijn persoonlijke posts juist zo mooi vinden. Stiekem ben ik een beetje exhibitionistisch en stiekem zijn veel mensen voyeuristisch. Ik ook. Maar dan wel het echte leven. De bijzondere dingen én the dirt

Welke ruis heb jij toegelaten in je leven? Wat mag er weer uit? En wat voeg jij toe aan de wereld? Nog meer ruis of voeg je waarde toe?

Hoe je eenvoudig je omzetdoelstelling bepaalt (zonder nattevingerwerk)

Jarenlang was ik anti doelen stellen. "Wat moet ik nou met een doel? Ik wil vooral doen wat ik leuk vind!" 

Het probleem was niet het stellen van een doel, maar dat ik een doel stelde waar ik niks mee had. Ik kan wel roepen dat ik €50.000 wil verdienen, maar als het €45.000 is, is het dan ook goed? Ja. En €40.000? Ja. Waarom zou ik dan €50.000 kiezen als de rest ook prima is? Fuck dat doelen stellen dus.

Tegelijkertijd knaagde er wel iets. Er kwam geld binnen, maar ik gaf het ook zo weer uit. Er was geen stabiliteit in mijn business financieel gezien. Het voelde aan als klooien. Blijkbaar had ik dus toch een richting nodig. Maar hoe bepaal ik die? En hoe houd ik me daaraan?

Totdat ik Profit First tegenkwam vorig jaar. Briljant in z'n eenvoud. Nog steeds. In deze blogpost leg ik de basis uit van het systeem. Hoe meer je het gebruikt, hoe slimmer je het kan maken.

Zo weet ik inmiddels dat ik €1.491 moet verdienen per twee weken (exclusief btw). En dus €2.982 per maand of €35.784 per jaar. Niks geen random getal dus. Ik weet exact hoeveel ik moet verdienen om al mijn vaste lasten te kunnen betalen, lekker te leven, fijn te sparen, voldoende geld apart zet voor de Belastingdienst en mijn zakelijke kosten kan dekken.

Hoe kom ik aan dat geval? Supereenvoudig.

Open deze Google spreadsheet. Hierin vind je een template voor al je kosten.
Klik op File > Make a copy, zodat je je eigen cijfers kunt invullen.

Zet alles erin wat je nodig hebt en waar je behoefte aan hebt. Dus ook ruimte voor etentjes, uitjes, je hobby.

Bij 'Totaal benodigd SALARIS elke twee weken' komt een getal te staan. Als je uitgaat van Profit First en de basispercentages gebruikt, dan zou dat 55% zijn van je omzet.

Wil je je omzetdoelstelling weten? Deel dan dat salarisbedrag door 55 en dan x 100. Dat is wat je moet verdienen elke twee weken om alles te kunnen doen wat je wilt doen in je privéleven. (Exclusief btw uiteraard.)

Doe je dat x 2, dan weet je je maanddoelstelling. En dat bedrag x 12 is je jaaromzet. Heel nauwkeurig, niet uit de lucht geplukt, maar volledig gebaseerd op jouw kosten, wensen en behoeften.

Voor je zakelijke kosten geldt dat je 30% aanhoudt van je omzet. Dan weet je dus ook hoeveel je kunt investeren.

Pretty amazing, huh?

Wil je je ook verdiepen in Profit First? Bestel het boek.
(Affiliate link, dus ik verdien er ook nog wat aan.)

Hoe zorg je voor meer positieve stress in je leven? (Bestaat dat dan? Ja, dat bestaat.)

Stress heeft een slechte naam. Maar waarom eigenlijk? We behandelen stress als een ziekte, als iets dat we moeten uitbannen.

Maar wat wil je ervoor in de plaats? De hele week niks doen en met je voeten omhoog op de bank? Ook Netflix gaat je de keel uithangen na de zoveelste binge-dag.

Natuurlijk verlang je naar rust, maar je wilt ook af en toe lekker in de actiemodus. Dingen voor elkaar krijgen. Mooie projecten starten. En afmaken.

En dáár zit het hem in. De afwisseling. En dat je de juiste dingen doet.

Wat zijn dan de juiste dingen? Dat is voor iedereen anders.

Je voelt heel goed aan waar je energie van krijgt en wat energie kost. Maar doordat je altijd maar aan het rennen, haasten en stressen bent, ben je daar niet meer bewust mee bezig. Je gaat maar door, want dat is het enige wat je weet. Je neemt nooit meer de tijd om stil te staan en te kijken: wat wil ik eigenlijk nog doen en wat niet meer?

Je mag best stress ervaren, maar dan de juiste stress. Huh? Ja. Er zijn twee soorten stress: positieve stress en negatieve stress. De kenmerken van positieve stress:

  • Motiveert, focust energie
  • Is korte termijn
  • Valt voor ons gevoel binnen onze mogelijkheden ermee om te gaan
  • Voelt exciting
  • Verhoogt prestatie

Bron: Stress reduction and management - Types of stressors (eustress vs. distress)

Oja. Precies. Alles waar je energie van krijgt. Ook dat is dus stress. En kan juist gezond zijn voor je. 

Wat zijn dan de kenmerken van negatieve stress?

  • Veroorzaakt angst of bezorgdheid
  • Kan korte termijn zijn of lange termijn
  • Valt voor ons gevoel buiten onze mogelijkheden ermee om te gaan
  • Voelt onprettig
  • Verlaagt prestatie
  • Kan leiden tot mentale en fysieke problemen

Ah ja. Alles wat je energie kost. En laat dat nou precies zijn waar jij de meeste tijd aan besteedt. 

Waarom doe je het dan? Omdat het vaak de werkzaamheden zijn die 'moeten'. Dingen die nu eenmaal horen bij het runnen van een business. Je administratie, mailbox, afspraken.

En tóch verbaast het me elke keer weer dat we zoveel tijd, energie en aandacht besteden aan werkzaamheden die veel eenvoudiger kunnen, zelfs volledig geautomatiseerd kunnen worden en ook nog eens uitbesteed aan anderen. 

We zijn de balans kwijt. We staan niet meer stil bij onze business. Hoe kan het slimmer?

Je mist een stevige basis. Hoe kun je dan stabiel verder groeien? Hoe kun je meer klanten binnenhalen met een grotere omzet als je maar blijft klooien?

Jij wilt toch ook het liefste zoveel mogelijk bezig zijn met waar je goed in bent en wat je leuk vindt om te doen? Je talenten. Je creativiteit. Met volle aandacht iets gaafs neerzetten.

Het kan écht. Hoe pak je het aan? Denk niet dat je er bent met een middagje ervoor gaan zitten. Als je al jaren ondernemer bent, valt er ook veel op te ruimen.

Plan bijvoorbeeld elke ochtend een half uur om te werken aan je business. Het is echt een proces, dus je mag je tijd ervoor nemen. En doe dat echt als eerste op je werkdag. Als je eerst al je klanten voor laat gaan, heb je daarna geen energie meer voor jezelf. Dan herhaal je het patroon waardoor het mis is gegaan in the first place.

Onderzoek waar je grootste knelpunten zitten. Wat kost je veel tijd en energie? Wat levert de meeste frustratie op? Pak die als eerste aan.

Hoe? Duik eens in mijn toolkit. Daarin vind je alle tools die ik gebruik voor mijn business, handig gesorteerd in categorieën.

Heb je geen zin om zelf alles uit te zoeken? Wil je meer begeleiding en 24/7 vragen kunnen stellen? Check dan mijn vernieuwde Cut The Crap programma waarbij je in 10 weken alle basiselementen aanpakt voor een stevige fundering. We starten weer op maandag 16 april 2018.

Waarom het slim is om wél te investeren in betaalde tools

Waarom raken zoveel zzp'ers in shock als blijkt dat je moet betalen voor een tool?
"Wat?! Moneybird kost 25 euro per maand?! Dat ga ik echt niet betalen. Veel te duur."

Dit zegt weinig over de kosten van de tool, maar alles over hoe jij kijkt naar je business en jezelf. 

Je tijd is kostbaar, toch? Waarom ben je dan bereid zoveel werkzaamheden handmatig te doen? Terwijl je ze ook kunt automatiseren en tijd overhoudt voor het echte werk, je gezin of gewoon leuke dingen doen.

Laten we even een vergelijking maken gebaseerd op Moneybird, een boekhoudprogramma. (En dit is maar een van de vele voorbeelden.)

Stel, je maakt nu je facturen handmatig in Word. Hopelijk heb je in ieder geval een handige template. De berekeningen doe je met een calculator. Je downloadt de PDF en verstuurt die naar je klant.

De mensen die dit doen houden vaak geen Excel bij met alle verstuurde facturen. Ze zweven dus ergens rond en je weet niet precies welke betaald zijn en welk bedrag er nog openstaat. Zo loop je dus mogelijk inkomsten mis en ren je continu achter de feiten aan.

Dan moet je btw nog gedaan worden. Overal slingeren bonnetjes en facturen rond. Als je dit zelf doet ben je een hele dag bezig. Misschien heb je een boekhouder die dit verzamelt voor je, opstelt en indient. 150 euro. Ka-ching.

En natuurlijk de inkomstenbelasting. Je boekhouder vraagt allerlei gegevens, maar ja, waar vind je die terug? Vervolgens mist ze nog 33 facturen en bonnetjes. Tja, en nu?

Als ik dit opschrijf voelt het al onrustig. Ik heb geen enkel overzicht. Ik weet niet wat waar is, hoeveel, wat de status is, wat er nog moet gebeuren. Het kost me waanzinnig veel tijd en dus ook gruwelijk veel energie. Plus nog eens extra geld als ik alles door mijn boekhouder laat doen.

Maar wat nu als je Moneybird wél gebruikt? Je stelt in het begin een template op voor alle facturen die je verstuurt. Je vult alleen nog contactgegevens in, de dienst en de prijs. Btw en bedragen worden automatisch berekend. Je verstuurt 'm en in de weergave is meteen te zien wat nog openstaat, betaald is of verlopen. Inclusief het totaal openstaande bedrag.

Er staan standaard herinneringen in. Met een klik op de knop verstuur je die. Een eerste, tweede en derde herinnering.

Bij afronding van het kwartaal voer je je bonnetjes in, en automatisch wordt de btw berekend. Precies zoals je het moet invullen bij de Belastingdienst. Hoe eenvoudig wil je het hebben?

Voor de inkomstenbelasting krijg je automatisch een balans en de resultatenrekening. Mijn boekhouder checkt nog even of alles klopt en dient 'm dan in.

Op elk moment kan ik exact zien hoeveel ik heb verdiend, hoeveel er nog openstaat en welke diensten het meeste hebben opgeleverd.

Ik heb overzicht. Rust. En het scheelt me bakken met tijd en energie. Dat is waarom ik investeer in tools. Ik gun het mezelf. Ik vind het mezelf waard. Ik investeer zelfs in een Virtual Assistant voor alle onderdelen waar ik zelf niet mee bezig wil zijn.

Ben je nog niet overtuigd? Een eenvoudige rekensom. Je bent nu zo'n 30 uur per kwartaal bezig met je administratie. Omgerekend 10 uur per maand en 2,5 uur per week. Met facturen opstellen, herinneringen versturen, dingen terugzoeken, bonnetjes verzamelen, fouten herstellen en klooien in Word of Excel.

Met Moneybird heb je een totaaloverzicht en hou je alles makkelijk bij. Hierdoor ben je nog maar 4 uur per maand bezig met je administratie.

Laten we inzetten op een uurtarief van 50 euro. Je besteedt 6 uur per maand minder aan je administratie. Dat is 6 uur x 50 euro = 300 euro per maand wat je extra kan verdienen. Zet daar tegenover de kosten van Moneybird à 25 euro. Met de extra werktijd van één maand kun je dus al 12 maanden lang Moneybird betalen. Maar dat is niet alles, want je betaalt ook niet meer voor de boekhouder om je btw te doen.

Kijk dus nooit alleen naar de kosten. Dat is eenzijdig en je doet jezelf tekort. Kijk ook naar de opbrengsten: wat levert het je op?

Hoeveel gun jij jezelf?

Mijn terugblik op 2017

Ik dacht dat 2015 superheftig was, maar 2016 overtrof alles. Ik weet nog dat ik Oud & Nieuw bewust alleen vierde van 2015 naar 2016 en echt dacht: dit wordt mijn jaar! Vervolgens kreeg ik keiharde klappen te verwerken. Dus voor 2017 was ik nederig. "Ik zie wel wat er gebeurt."

17264161_1405477289515290_8379928409123863230_n.jpg

Elk jaar kies ik een woord. Het helpt me om keuzes te maken en om ergens naartoe te werken. Dit jaar was mijn woord STABILITEIT. De jaren daarvoor voelden als een emotionele rollercoaster. Ik wilde rust, rust, rust en nog eens rust.

Het hoefde niet saai te zijn, geen vlakke lijn. Maar ook niet meer die knetterhoge pieken en superdiepe dalen die elkaar in snel tempo opvolgden. Nee, gewoon een lekker ritme.

And I made it happen. :)

In andere terugblikken gebruikte ik veel foto's. Alles voelde toen intens. Alles wilde ik vastleggen. Alles wilde ik delen.

Dit jaar voelt heel anders. Ik ben nog steeds wakker, maar het is nu onderdeel geworden van mijn leven. Het is niet meer iets nieuws dat ik moet ontdekken op allerlei vlakken. Ik heb daardoor veel minder gedeeld op mijn blog en social media. En dat voelt helemaal prima.

23376365_1645504028845947_1342771074124632085_n.jpg
23376147_1645504038845946_7443582414017103951_n.jpg
 
20841737_1566153410114343_4022034400904874748_n.jpg
 

Wat waren mijn highlights?

  • Ik deed een stilteweekend en las Verslaafd aan liefde. Ik leerde dat ik niet alles hoef te veranderen, ik hoef niet anders te denken, alleen anders te kijken. Alles is er al.
  • Ik las het boek Liefdesbang van Hannah Cuppen en doorbrak het patroon in mijn relatie van aantrekken en afstoten. Ik ren niet meer weg voor mijn gevoelens. Ik blijf erbij. Ik ga het aan.
  • Ik leerde kijken zonder oordeel door Een nieuwe aarde van Eckhart Tolle. Wat een andere manier van leven. Ik hoef me niet meer druk te maken om alle heftige dingen in de wereld. Ik kan het prima loslaten, gewoon door te accepteren dat donker en licht bij elkaar horen. Ik hoef alleen maar te focussen op het licht, de enige manier om het donker kleiner te maken.
  • Ik durfde een groot bedrag te investeren in mijn platform voor Virtual Assistants, Regelhelden.com. Omdat ik eindelijk de goede vorm had gevonden. En het klopt. We gaan als een trein.
  • Ik ontdekte Profit First en ben EINDELIJK aan het sparen. En ik vind het leuk ook nog! Door Profit First maakte ik ook andere keuzes voor mijn bedrijf waardoor dat veel stabieler werd. Ook mijn inkomstenstroom. Wat een rust.
  • Al mijn events. Vier live festivals en een online festival. Met echt héle leuke mensen en zulke toffe reacties.
  • Mijn sessie paardencoaching. Ik had niks met paarden, maar wow.
  • Ik besef echt: alles is er al. Ik heb heel weinig gedaan qua sessies, workshops, webinars, trajecten en events. Ik ben vooral bezig geweest van binnenuit. Dat voelt heerlijk.
  • Ik voel me thuis in Sittard. Who would have thought? (Niemand. Echt niemand.)
  • De reünie met mijn klasgenoten van de basisschool. We hadden een waanzinnig leuke klas met 39 leerlingen. En het klikte meteen weer zoals toen. Terwijl ik sommigen zeker 21 jaar niet had gezien.
  • Zoveel mooie en bijzondere mensen om me heen. Niemand hoeft het alleen te doen.
  • Elke keer als mijn lief kookte voor me. Helemaal als ik ziek was. Soep from scratch. Mandarijntjes en kiwi (brrr). "Hier, eten." Ik heb het altijd zelf geregeld en wilde niks van niemand. Hij was de eerste die zei: "Patty, laat me nou godverdomme eens voor je zorgen!" Oja. I surrendered.
  • Alle spelletjeszaterdagen met mijn moeder en zusje. De slappe lach krijgen om niks. Supercompetitief en toch elke keer weer knettergezellig.
  • Mijn lief en mijn stiefdochter. <3 We hebben heel wat moeilijke momenten gehad en dit zijn vast niet de laatste. Maar de liefde gaat nog steeds zó diep. Er was ook zoveel moois. Vooral kleine, lieve momenten. Ik ken hem inmiddels 14 jaar en elke keer als ik zijn gezicht zie word ik warm van binnen. Nog steeds.
22540230_1627341363995547_5398431145366722065_n.jpg

En nu? Tijd voor vakantie. Tijd om naar binnen te gaan. Even helemaal niks. 

2017, ik dank je alvast voor alle levenslessen. We've come a long way.

2018, ik verwelkom je met een open hart, in volle liefde.

23472188_1650054471724236_8830257327620155258_n.jpg
18425356_1461040713958947_860765646919294292_n.jpg
20729652_1557016551028029_1731908118067459444_n.jpg

Vind je té veel dingen leuk om te doen? Zo kun je makkelijker kiezen.

We hebben er allemaal fancy namen voor: multipotentialite, Scanner, multipassionate... Maar eigenlijk komt het erop neer: je vindt heel veel dingen leuk om te doen. En daar is niks mis mee. Het wordt alleen rete-onhandig als ondernemer om jezelf te verkopen. En keuzes te maken in projecten.

Er zijn twee categorieën:

  1. Je voelt je overweldigd door alle keuzes en doet dus niks.
  2. Je volgt elke impuls, maakt van elk idee een project en maakt daardoor niks af.

Allebei totally onbevredigend.

Ik val zelf in die laatste categorie. Of eigenlijk, ik viel in die laatste categorie. Ik ben niet een totaal ander mens geworden, ik heb geleerd hoe ik ermee om kan gaan.

Als we ergens last van hebben, willen we het liefste dat het verdwijnt. Maar zoveel interesses hebben is ook een pluspunt. Je bent nieuwsgierig. Je bent goed in dingen of mensen aan elkaar verbinden. Je bent meestal een ideeënfontein. (Overweldigend voor anderen in brainstorms, maar daar mogen zij dan weer mee dealen.)

Je loopt wel continu tegen problemen aan. Mensen snappen je niet. Ze volgen je niet meer met zoveel nieuwe projecten. "Wat doe je nou eigenlijk?!" Dat weet je zelf ook niet precies dus je antwoordt met "Van alles". Je gesprekspartner haakt instant af. Daar kan hij niks mee.

"Weet je wat jij moet doen? Focussen. Eén ding kiezen." Brr. Je huivert. Dat is je grootste nachtmerrie: voor de rest van je leven nog maar één ding doen.

En dat is nou meteen de valkuil. Voor jouw gevoel is het alles of niets. Maar er zijn natuurlijk nog vele tussenopties.

Ik heb zelf veel gehad aan het boek Refuse to choose van Barbara Sher (affiliate link). Wát een verademing. Oh, ik ben niet gek. Ik ben ook niet de enige. Ik heb gewoon meerdere talenten en daar zijn verschillende manieren om mee om te gaan.

We zijn namelijk zó ongeduldig dat we het liefst alles nu, meteen en tegelijkertijd doen.

Maar je kan dingen ook ACHTER elkaar doen. Eerst een jaar project 1 en het jaar erna project 2. Mindblowing voor mij op dat moment.

En niet álles hoeft een nieuw bedrijf of project te worden. Veel dingen mogen ook best een hobby blijven, of dat je een workshop erover volgt of alleen een boek erover leest. We maken het veel te groot.

Maar dan zit je nog steeds met de vraag: wat kies ik dan als eerste?

Je vindt zóveel dingen leuk dat je het moeilijk vindt om aan te geven wat je nu echt heel erg leuk vindt. Maar je hebt wel heel snel door wat je niet leuk vindt. Probeer het daarom eens andersom: het proces van eliminatie.

Hoe meer je wegdoet, hoe minder er overblijft. Hoe vaker je het doet, hoe beter je erin wordt. Hoe minder er overblijft, hoe makkelijker de keuzes worden. Totdat er alleen nog dingen overblijven waarvan je niks meer weg wilt doen. 

Maar vaak doen we dit in ons hoofd. Het wordt duidelijker als je het voor je ziet.

De handigste tool die ik hiervoor gebruik met mijn klanten is de HYMN. (Zelf bedacht en getekend door Marjolein van Braam Morris. Dus als je 'm zelf ook wilt gebruiken, vraag dan even toestemming.) 

Neem onderstaande tekening over op een grote flipover en hang die op een zichtbare plek in je huis. Schrijf elk project of subproject op een aparte post-it. Hang elke post-it in één van de vier vakken.

HYMN.jpg

Hoeveel energie krijg je ervan? Hoe blij maakt het je? Hoeveel verdien je ermee? Alles is van belang. Doe dit niet vanuit je hoofd, maar vanuit je lijf. Wat voel je?

Uiteindelijk wil je zoveel mogelijk in HELL YES en YES natuurlijk. Alles in MAYBE en NO ga je schrappen, automatiseren of uitbesteden.

Schrik niet. Ook dat hoeft niet nu meteen namelijk.

Het helpt al om voor je te zien wat goed voelt en wat niet. Dat geeft rust in je hoofd en je lijf. De daadwerkelijke actie kun je altijd later oppakken.

Omdat je post-its gebruikt kun je die verschuiven, dingen weghalen en nieuwe opplakken. Superflexibel dus en lange tijd te gebruiken.

Hoeveel projecten spoken er rond in jouw hoofd?

Waarom het zo verdomd handig is om tóch een mailinglijst op te bouwen

Je laatste nieuwsbrief is alweer een jaar geleden. Of misschien heb je 'm zelfs nog nooit verstuurd. "Ik heb geen tijd." "Wat moet ik schrijven?" "Ik weet niks interessants te vertellen." Als dat zo is, kun je net zo goed je hele business opdoeken natuurlijk.

Als je niet gelooft dat je waarde toevoegt aan de wereld, wat doe je dan als zzp'er? Je zit niet je tijd te verdoen. Je gelooft dat de wereld beter kan, dus daar doe je je best voor.

Maar what to do met de e-mailadressen die je al hebt verzameld? Nou ja, áls je die al hebt. Misschien heb je er nooit bij stilgestaan. Of zie je het nut niet. Of heb je er nog niet de tijd voor genomen.

Je steekt misschien zoveel mogelijk tijd in social media. Want dat is nu the way to go. Toch?

Niet helemaal. Je mailinglijst is ook wat waard. Ik zou zeggen: begin er vandaag nog mee. Waarom?

Je social accounts kunnen worden gehackt
Je steekt nu al je tijd in social media, om zoveel mogelijk volgers op te bouwen. Maar wat als Facebook er op een dag mee kapt? Of nog eenvoudiger: je account wordt gehackt? En ik heb het zien gebeuren, dus heb niet de illusie dat het een ver-van-je-bed-show is.

Dat kan betekenen: je hele Facebook-pagina weg. Inclusief je volgers. Er is geen backup. Dan moet je dus helemaal opnieuw beginnen. Vanaf NUL.

Social media laten niet alles zien
Facebook geeft minpunten voor een link in je post. LinkedIn toont me regelmatig dezelfde berichten, zelfs als ik refresh. Twitter gaat retesnel, dus ik krijg maar de helft mee. We missen dus een heleboel. Dat betekent ook dat je volgers maar een klein gedeelte zien van al je berichten. Misschien zelfs helemaal geen.

Wat als ik als klant op de hoogte wil blijven van ALLES wat je doet? Op Facebook moet ik dan zelf je pagina checken. Op LinkedIn deel je niet alles. Twitter heeft alleen korte berichten en veel ruis ertussen. Op Instagram zie ik niet zomaar wat je nu in de aanbieding hebt. En ik bezoek niet elke week even je website om te kijken wat er nu weer op staat.

Nee, ik wil een samenvatting ontvangen van je, inclusief alle highlights. Direct in mijn inbox. Met enige regelmatig graag. 

Op social media zijn je data niet van jou
Even alle gegevens downloaden van je volgers op Facebook? Oh nee, wacht, dat kan niet. Die gegevens zijn namelijk niet van jou, maar van Facebook. Je hebt nul eigenaarschap, dus je bent volledig overgeleverd aan de grillen van Facebook. Of LinkedIn. Of Instagram. Of Twitter. Of YouTube.

Bij een mailinglijst kun je op elk moment je lijst downloaden en ermee overstappen naar een andere tool. Jouw data zijn van jou.

Omzet
Ik ben geen marketeer of businesscoach, dus ik ga je niet beloven dat je hier een ton omzet mee binnenhaalt in een jaar. Maar mijn Patty Post doet het lekker qua promotie.

Kortom: don't put all your eggs in one basket. Maak gebruik van wat er is.

Enne, je moet niks hè. Van mij niet, van niemand niet. Maar toch, check het even voor jezelf.

Nieuwsbrieven zijn geen vervelende krengen. (Dat vind ik alleen als ik word toegevoegd aan een lijst zonder toestemming. Het mag niet volgens de wet en het is bloedirritant. So please don't.)

Als er waarde wordt gedeeld en het is relevant voor je, dan lees je die nieuwsbrief met alle liefde. Andersom geldt dat dus ook voor jouw klanten. Je valt ze niet lastig. Je geeft ze wat ze nodig hebben. Precies waarom je je business startte.

Oh fuck, een concurrent!

“Ik voel me echt superstabiel nu”, zei ik twee weken geleden heel stoer. “Alles loopt lekker. Er is rust. Ik ben zó in het moment aanwezig.”
“Oja?”, zei het universum. “Is dat zo, Patty?”

Ik ook met mijn grote mond. Zul je altijd zien. Zit ik er net lekker in, met mijn BRILJANTE idee voor een database gevuld met toffe virtual assistants om te matchen met ondernemers die zich overweldigd voelen.

Ik zag Woordkunstenaars voorbijkomen en ik dacht: dat is het! Zo moet Regelhelden eruit komen te zien. Eenvoudig, overzichtelijk en makkelijk bij te houden. Na jaaaren nadenken en proberen en klooien had ik eindelijk hét format te pakken.

Ik ging in gesprek met het team achter Woordkunstenaars, over hoe slim ze het hadden aangepakt. Ik maakte afspraken met ze en met hun developer, die ook mijn platform ging ontwikkelen. Ik was superenthousiast toen ik de offerte eindelijk tekende. Zo, aan de slag.

Ik ben twee weken bezig met de achterkant van de site wanneer een vriendin tegen me zegt: “En, wat vind jij ervan dat Joyce ook is gestart met een platform voor VA’s?” 
“Eh, wat?”

(Ter info: Joyce is niet haar echte naam.)

Ik schrik. Ik ben verbaasd. Het gaat van shock naar boosheid naar angst (concurrent!!!) naar frustratie naar HOEKANDIT?!

Joyce is namelijk een vriendin van me. Iemand waar ik vorig jaar mee heb samengewerkt aan Regelhelden in een andere vorm. Joyce en ik hebben lief en leed gedeeld.

Ik bekijk haar Facebook-post, Facebook-pagina en website. Dat design ziet er wel goed uit. Huh, ze heeft teksten gekopieerd van Woordkunstenaars. Letterlijk.

Alles gaat door mijn hoofd. Probeert ze me te naaien? Doet ze dit expres? Ze had me toch gewoon even een heads-up kunnen sturen?

Dag stabiliteit. Dag rust. Dag leven in het moment.

Ik probeer haar te bereiken, maar krijg geen contact.

Ik slaap slecht en vertel het in volle frustratie aan de mensen om me heen. Ik krijg lieve en bemoedigende woorden naar me toe en nog veel erger: mijn eigen adviezen terug op mijn bord. “Maar Patty, jij doet toch je eigen ding? Je bent uniek in je eigen verhaal en achtergrond. Je hebt je eigen krachten. Je hoeft je toch niet bezig te houden met anderen?”

Rot allemaal een end op. Ik ben boos. Dit mag niet. Dit kan niet. Nu is alles naar de klote. Het is over. Pak maar weer in.

En ondertussen weet ik het echt wel. Het zijn maar gedachten. Ze zijn niet waar. Het zijn gevoelens en die mág je voelen, Patty. Ja echt. Laat ze maar toe.

Ik mediteer. Ik focus op mijn ademhaling. Ik haal alles uit de kast.

Nee, dit werkt niet. Ik moet haar gewoon even spreken. Get it out of my system.

Ik bel haar weer, maar ze neemt niet op. Ik app haar. Ze is druk nu en of het ook via de app kan. Eigenlijk niet, maar vooruit.

Er komt niet zoveel uit het gesprek. De gekopieerde teksten had zij er niet opgezet en ging ze fixen. En ze begrijpt eigenlijk niet waarom ik zo verbaasd ben en dat het niet goed voelt.

Tja, waarom eigenlijk inderdaad?

’s Nachts lig ik weer wakker. Deze keer niet van frustratie, maar van een ideeënstroom die niet ophoudt.

Oh wacht even, dit hele gebeuren zegt natuurlijk niks over haar, maar alles over mij. Het universum testte me gewoon. “Patty lult uit haar nek. Even schudden aan die ‘stabiele’ poten van haar.”

Ah. Het is een uitnodiging. Om bij mezelf te blijven. Om het niet weer half-half te doen maar het écht goed aan te pakken. Om een fantastisch team om me heen te verzamelen waarmee we ver kunnen komen. Om te leven vanuit overvloed. Om met volle energie, focus en aandacht te bouwen. Om reteveel waarde te bieden aan VA’s en ondernemers. En natuurlijk mezelf.

Enkele dagen geleden stuurde diezelfde vriendin weer een link door. Nog een nieuw VA-platform. Ik scroll een paar keer, zeik erover en bedenk dan dat ik deze test al doorstaan heb. It’s all good. Blijkbaar ben ik in het juiste moment. Er is genoeg voor ons allemaal.

Wat is voor jou belangrijker: geld of tijd?

Ik voel een beweging opkomen, van mensen die niet meer groot, groter, grootst willen. Die klaar zijn met ambitie, waarin je nooit tevreden bent met wat je hebt. Die niet alles op alles willen zetten om die ton per jaar te verdienen of meer. Die niet avonden en weekenden willen werken alleen maar om die kruiwagens met geld binnen te slepen, om over een tijd ‘echt’ succesvol te zijn.

Er is een nieuwe stroom van ondernemers die vrijheid belangrijker vinden dan geld. Die kiezen voor leven in het nu. Die kiezen voor verbinding met zichzelf en de mensen om zich heen.

En nee, ik zeg niet dat er iets mis is met geld verdienen of dat geld en verbinding niet naast elkaar kunnen bestaan, maar we mogen ons echt afvragen: voor wie doe ik het?

Ga je (te) ver buiten je comfortzone omdat een businesscoach heeft gezegd dat je je kop boven het maaiveld móet steken? Ben je je over de kop aan het werken omdat andere ondernemers vinden dat je het groot moet aanpakken? Ben je aan het bloggen, vloggen of lezingen aan het geven omdat andere bloggers, vloggers of sprekers zeggen dat dat hét pad is naar succes?

Er is niet één pad naar succes. Er zijn geen 10 stappen om rijk te worden. Er bestaan geen 7 geheimen om echt door te breken. We houden elkaar voor de gek.

Er is niet één waarheid. Iedereen heeft z’n eigen pad. Wat voor de ander werkt, geldt niet per se voor jou.

Ik nodig je uit om bij jezelf te checken: wil ik dit wel? En zo niet, gun het jezelf om nee te zeggen. Niet uit angst, maar uit liefde. Omdat jij voelt wat voor jou werkt.

Vind je eigen weg.

Hoe je 99% van alle gedoe in je leven kan voorkomen (eigenlijk 100%, maar dat klinkt zo ongeloofwaardig)

Je verdient niet genoeg. Je beweegt niet genoeg. Je zou meer moeten doen aan marketing. Je zou vaker samen moeten zijn met je kinderen. Je moet niet zo vaak boos worden op je partner om niks.

My oh my. Niets is goed genoeg in onze ogen. Anderen doen het verkeerd. De wereld klopt niet. Wij kunnen altijd beter.

We zijn de hele fucking dag door bezig met oordelen. Het liefst over anderen, maar dat leidt alleen maar af, want eigenlijk gaat het over onszelf. Alles vanuit de gedachte 'ik ben niet goed genoeg'. 

Zo leef ik ook al 33 jaar. Maar in de afgelopen paar weken zit ik in een shift. Ik besef nu dat geen enkele gedachte waar is. Per definitie. Want het zit alleen in mijn hoofd. Het is niet de realiteit. En zelfs als ik dénk dat het feitelijk wel zo is, is het alleen dat: denken, mijn gedachten. Het is hoe ik naar de wereld kijk. En dat betekent dat het niet waar is, het is niet de absolute waarheid.

Nog rustgevender is dus dat ik niets hóef met al die gedachten. Ik heb zoveel gedoe gehad met mezelf en anderen, omdat ik mijn gedachten geloofde. En dus dacht dat ik er iets mee moest. Ik moest voor mezelf opkomen, de strijd aangaan, het 'probleem' oplossen. Maar zelden leidde dat tot rust in mezelf.

Ik begin nu te zien wat we elkaar aandoen in de wereld. En daarmee nooit de ander, maar altijd onszelf. We worden boos op iemand omdat ze niet doen wat wij willen of omdat ze iets doen wat we juist niet willen. We worden verdrietig omdat we iets willen maar niet krijgen of omdat we iets hebben gekregen wat we niet willen.

We zijn dus continu aan het lijden. Het leven is nooit zoals het zou moeten zijn. Terwijl het leven precies is zoals het nu moet zijn. Dat kan niet anders, want het verleden is al geweest, dus dat bestaat alleen nog in onze gedachten. En de toekomst is er nog niet, want ook die bestaat alleen in onze gedachten. En al die gedachten zijn dus niet waar. 

'If you want to experience fear, go live in the future. If you want to feel depressed, go live in the past.' - Byron Katie

We zijn zo bezig met strijden tegen onze gedachten, onze gevoelens en onze huidige situatie, dat we vergeten te léven in het nu. Terwijl dat alles is wat we kunnen doen. We hoeven alleen maar te zijn.

Voor mij als minimalist voelt dat zó lekker. Omdat het leven dus nóg eenvoudiger blijkt te zijn dan ik dacht. Waar maak ik me toch altijd zo druk om? Waarom ben ik toch altijd zo aan het rennen en haasten? Waarom denk ik dat ik alleen gelukkig kan zijn als de situatie is zoals ik wil dat hij is? Om vervolgens weer naar het volgende te streven.

Dat ogenschijnlijke geluk is altijd tijdelijk. Ik kan alleen tevreden zijn met wat ik nu heb. Geluk is ook een streven. Als we dat niet hebben, zijn we weer ongelukkig. 

Wat houden we onszelf toch voor de gek. Wat hou ik mezelf toch voor de gek. Ik kan er gelukkig om lachen. Ik hoef er namelijk niet over te oordelen. Af en toe doe ik dat, maar dan realiseer ik me weer dat het maar gedachten zijn.

Wil je hier dieper induiken? Mijn wereld is opengegaan toen ik het boek las van Eckhart Tolle, Een nieuwe aarde (affiliate link).

Pluk de dag! (en andere onzin waarmee we onszelf bezighouden)

Je gaat maar door. Hard werken. Knallen. Bezig zijn. Hoe lang hou je het nog vol? Wanneer houdt het op?

Ik ken het wel. Ik was altijd aan het haasten, aan het rennen. Er moest zoveel gebeuren. Ik voelde me nooit vervuld. Dan maar een nieuw project erbij, misschien dat dat helpt.

Hilarisch eigenlijk achteraf. En pijnlijk ook. Ik zag het niet. Ik zag het echt niet.

Vier jaar geleden kwam de eerste shift. Ik durfde het eindelijk aan om een stilteretraite te doen. Nou ja, doen. Je doet er niet zoveel. En dat was ook wat ik me realiseerde: ik hóef niks met de stilte. 

Dat is hoe we geconditioneerd zijn. We moeten overal iets mee. Alles moet nut hebben. We mogen onze tijd niet verspillen. Pluk de dag! Haal alles eruit wat erin zit! Leef alsof het je laatste dag is! Voel je ook de intense druk achter deze zinnen? (Jaja, die uitroeptekens helpen wel.)

Elk jaar raak ik in lichte paniek als de zomer weer dichterbij komt. Wat ga ik doen? Hoe kom ik mijn tijd door? Ga ik nog even een zomerproject opzetten? Ik heb geen gezin, dus ik hoef ook niet zoveel. Maar wat als ik me ga vervelen?

Het is nu zes weken zomer en ik heb heel weinig gedaan. En boy, wat heb ik me daar schuldig over gevoeld. En angstig. Bang voor de leegte. 

Ik kan best goed alleen zijn. Heerlijk zelfs. Maar er zijn momenten dat ik lange tijd alleen ben. Dan komt die angst naar boven. Angst voor allerlei emoties die ik nog niet heb verwerkt. Wat als ik word overspoeld erdoor? Wat als ik zo overweldigd word dat ik er niet meer uitkom?

Maar ik ben er nog steeds. Ik leef nog steeds en zit niet in een depressie. Ja, ik heb mijn donkere periodes, maar waarom ben ik daar zo bang voor? Ze zijn net zo goed onderdeel van het leven. Zonder donker geen licht. 

Ik loop dus vast. Wat blokkeert me? Het idee dat ik iets móet met die gevoelens. Dat ik ze moet oplossen. Dat ik mezelf moet fixen.

Doen doen doen. Gaan gaan gaan. Zo blijven we bezig. We vergeten dat we vaak alleen maar hoeven te ZIJN. Zelfs als ik dit nu schrijf en het woord ZIJN lees, kom ik tot rust. Oja, ik MOET niks. Ik HOEF niks. Ik haal een keer diep adem en ben weer in het nu.

In deze zesde week van de zomer begin ik eindelijk te accepteren dat ik mag niksen. Dat dat OK is. Dat ik niet overal naartoe hoef te rennen. Dat ik mijn tijd niet hoef te vullen met festivals en alle leuke dingen die ik nu 'mis'. (FOMO!) Dat ik me niet schuldig hoef te voelen omdat ik gisteren de hele dag in mijn pyjama heb gezeten. Lekker in mijn eentje.

Ik geniet weer. Ik voel me vervuld. Niet door de dingen die ik doe, maar door gewoon te zijn. That's all.

Waarom ik mijn boekhouder ontsloeg

Soms moet je harde keuzes maken. Keuzes die je liever niet wil maken. Maar soms is dat de enige weg die over is.

Ik heb de samenwerking met mijn boekhouder opgezegd. Dat doe ik niet zomaar. Daar zijn vele mailtjes aan vooraf gegaan.

Het ergste? Dit is al de derde boekhouder die ik heb ontslagen. Allemaal om dezelfde reden: slechte communicatie.

Ouch ja.

Wat is het probleem? Deze mensen zijn experts op één gebied. Dat is dan ook waar ze op focussen: hun vak. Ze vergeten hun klant mee te nemen in het proces. (Laten we meteen even uit de wereld helpen dat ik denk dat alle boekhouders zo zijn. Dat geloof ik niet. Maar het is wel een opvallend patroon.)

Hoe gaat zoiets dan? Mijn boekhouder heeft bijvoorbeeld een handige checklist voor alle documenten die ik moet aanleveren voor de aangifte van mijn inkomstenbelasting. Die is elk jaar vrijwel hetzelfde, dus het enige wat je als boekhouder hoeft te doen is die even nalopen in november of december en 'm dan opsturen in de eerste week van januari naar al je klanten, in één keer. Dat verwacht ik tenminste. 

Op 19 januari stuurde ik een mail of ik de checklist alsjeblieft mocht ontvangen. Een week later stuurde ik een reminder en gaf ik aan dat ik het vorig jaar allemaal traag vond verlopen vorig jaar en vervelend dat ik overal zelf achteraan moest. 3,5 week later ontving ik bericht terug. Met de checklist en dat het vorig jaar inderdaad niet zo soepel verliep. Plus dat ik voor eind maart op de planning stond. Prima.

Ik had geen strakke deadline gekregen, geen reminders tussendoor en leverde 25 maart mijn documenten aan. Op 24 april stuurde ik een reminder. Op 4 mei nog eentje. Ik ontving als reactie dat ik 'toevallig' vandaag op de planning stond. Geen excuses, wel smoesjes dat ze net een drukke btw-maand achter de rug hadden en net weer alles voor zichzelf aan het organiseren waren voor de inkomstenbelasting.

Ik had nog wat vragen, zij hadden nog wat vragen, ik moest nog enkele documenten aanleveren. Die stuurde ik in op 1 en 8 juni. Op 23 juni stuurde ik weer een reminder. Op 29 juni kreeg ik reactie. Excuses vanwege drukte en persoonlijke omstandigheden. "We vinden het vervelend dat dit allemaal zo loopt, maar het zijn omstandigheden die boven onze macht gaan." En dat ik als tweede stond in de rij voor de week daarna. 

Op 7 juli stuurde ik weer een reminder. Op 10 juli kreeg ik reactie dat ze nog iets moest checken. Op 11 juli stonden de documenten klaar voor mij om te accorderen. 3,5 maand nadat ik mijn documenten had aangeleverd.

Waarom ben ik niet eerder gestopt? Omdat ik deze aangifte wilde afronden en geen dubbel werk wilde laten doen en dubbel betalen. En ergens omdat ik haar toch nog een kans wilde geven om de relatie te verbeteren. 

Is dit een klaagverhaal? Nee, want ik heb bakken met tips voor je om je klanten te behouden als jij ook een uitvoerend vak hebt. 

Get your shit together. Ik heb zelfs mijn boekhouder aangeboden om met haar te werken om haar processen op orde te krijgen. Want hoe zonde is het als je klanten kwijtraakt omdat jouw business chaos is? Niet alleen slecht voor je portemonnee, maar ook voor je reputatie. Ik raad mijn boekhouder al twee jaar niet aan. Sterker nog: ik raad haar af omdat ik me slecht behandeld voelde als klant. Dat wil je niet als business.

Vind je klanten lastig? Doen ze nooit wat je wil? Word je geleefd door je klanten? Dan is het tijd om je klanten op te voeden. Dat betekent heldere grenzen stellen, inclusief deadlines en consequenties. En je daar ook aan houden. Dat betekent ook dat je je klanten mag ontslaan als ze zich keer op keer niet houden aan de afspraken. Het is jouw business.

Zorg voor een ritme. Uitvoerend werk heeft altijd terugkerende onderdelen. Als je dit een paar keer hebt doorlopen weet je ongeveer hoeveel tijd alles kost. Wees daar helder over naar je klant toe. Geef ze zo nodig een overzicht of checklist. 

Stuur reminders. Je klant heeft dit stuk uitbesteed aan jou omdat het niet zijn sterkste kant is. Het heeft dus ook niet zijn focus. Zorg dat je er bovenop zit. Be in control. Hier kun je winst behalen door de stok achter de deur te zijn. Weet je niet waar je klant zit in het proces? Dat is een duidelijk teken dat je je shit op orde moet gaan krijgen.

Red je een afgesproken deadline niet? Communiceer erover. Ik vind het niet erg als mijn boekhouding een week later wordt opgeleverd, maar laat het me weten. Niemand houdt ervan als beloftes niet worden nagekomen en je zelf erachteraan moet.

Neem de rol aan van projectleider. Deze voelt wellicht dubbelop, maar ik zeg het nogmaals omdat ik het zo belangrijk vind. De klant heeft zijn focus op zijn eigen business. Zijn business is JOUW business. Hij besteedt dit uit aan jou en verwacht daarmee dat jij hem leidt. Hoe uitgesproken je klant ook is in wat hij wil. Take the lead.

Heb je steken laten vallen? Bied je excuses aan en leg de verantwoordelijkheid bij jezelf. Het is makkelijk om externe factoren de schuld te geven. Tuurlijk kunnen er dingen gebeuren waar je geen controle over hebt, maar als je je processen op orde hebt, heb je als het goed is ook ruimte ingebouwd voor onverwachte zaken. 

Samengevat: mensen willen duidelijkheid. We willen weten waar we aan toe zijn, wat de status is en wat we kunnen verwachten. Jij ook. Make it happen.

Halleluja! Een eenvoudig, makkelijk en waterdicht systeem voor je geld (niet je administratie dus)

'Had ik dit boek maar eerder gelezen.' Ken je dat? 

Refuse to Choose is mijn bijbel over keuzes maken.
Rework is mijn bijbel over eenvoudig werken.
Verslaafd aan liefde is mijn bijbel over liefde en relaties.

Profit First is vanaf nu mijn bijbel over financiën.

Damn. Ik wou echt dat ik dit allemaal eerder had geweten. 

Ik ben inmiddels zeven jaar zzp'er. Maar eigenlijk heb ik nooit geld. Het maakt niet uit hoeveel erin komt, het gaat er net zo hard weer uit. Ik investeer het in programma's, workshops, projecten of 'gewoon' mezelf. En ik blijk dus niet de enige te zijn. Het merendeel van de ondernemers leeft zo. 

Ik heb wel al jaren mijn administratie goed op orde. Ik hou van overzicht en eenvoud. En dat ik precies weet wat ik moet doen, hoe vaak en wanneer. 

Maar je administratie is niet hetzelfde als je financiën. Ik zie wel het totaalplaatje, wat erin gaat en wat eruit komt. Dan zie ik dat ik best veel winst heb gemaakt, maar waar is dat geld dan gebleven? 

Als ik wil weten hoeveel ik op DIT moment te besteden heb, dan moet ik eerst alles bijwerken en wat berekeningen maken om erachter te komen. Dat móet toch anders kunnen?! Denk ik al zeven jaar. 

Ik zette mijn btw opzij op mijn spaarrekening en grote bedragen voor de grotere facturen. Maar dan wist ik toch nooit uit mijn hoofd hoeveel ik dan overhad als mijn btw en de facturen betaald waren. Had ik nog geld voor een nieuwe laptop bijvoorbeeld?

Het schijnt ook dat veel zzp'ers geen salaris overmaken naar zichzelf. Dat deed ik wel. Maar het was altijd te weinig. Dus ik gooide er weer nieuw geld bij een paar keer per maand. Het probleem was niet dat ik te weinig overmaakte, maar dat ik te veel uitgaf.

Want ik had eigenlijk geen idee hoeveel ik kon besteden. Alles lag op één grote stapel. Hoe kun je dan verantwoord omgaan met je financiën? 

Niet dus. 

Tot twee dagen geleden. Toen las ik de laatste pagina van het boek Profit First van Mike Michalowicz. 'Fuck, waarom heb ik dit zelf niet bedacht?' 

Het boek lag al een maand op mijn leesstapel. (Ja, die heb ik. Ook als minimalist. Een bescheiden stapel van vier boeken. Dat dan weer wel.) Ik had al veel erover gehoord van anderen en een vriendin had me het boek gegeven. Ik dacht dat het een of andere scam was en was dus huiverig. Maar toen een vriendin zei dat het echt een eenvoudig systeem was, had het boek mijn aandacht.

Eenvoudig. One of my favorite words.

De eerste hoofdstukken duurden even. Veel herhaling, veel opklopperij. Jaja Mike, ik geloof dat JIJ het een goed systeem vindt, maar laat me dat lekker zelf bepalen. Give me the goods!

En ik werd beloond. Holy smokes. Eenvoudig. Makkelijk. Waterdicht. Dat zijn mijn magische woorden voor een fantastisch systeem.

De korte versie: door altijd uit te gaan van de formule Omzet - Kosten = Winst focussen we op de omzet en de kosten. De winst komt altijd op het laatste. Dat zijn dus de restjes.

Wil je een bedrijf laten groeien koste wat koste (daar zijn die kosten weer) of wil je er eerst een gezond bedrijf van maken en dán laten groeien? Dan moet je de formule omdraaien: Omzet - Winst = Kosten. De titel van het boek zegt het al: Profit First. Winst eerst. Dan pas de rest.

En wat is dan de rest? Je btw, salaris, belastingen en kosten. Daar maak je aparte rekeningen voor aan en elke twee weken verdeel je je ontvangsten volgens een percentage over deze rekeningen. Dat percentage stel je zelf vast aan de hand van je eigen berekeningen volgens het boek.

Het is briljant in z'n eenvoud. Ik open mijn bankapp en ik zie PRECIES hoeveel ik te besteden heb op DAT moment.

Het mooie aan dit concept is dat je eerst het systeem opzet en dan met kleine stappen opbouwt naar wat klopt voor jou. En het is ook nog eens zo flexibel dat je er je eigen ding van kan maken, zonder dat je de basis aantast.

Handig om te weten is dat de Nederlandse vertaling is geschreven in samenwerking met Femke Hogema, bestseller auteur en gespecialiseerd in financiën voor zzp'ers. Punten voor haar, want zo wordt er ook rekening gehouden met het Nederlandse belastingsysteem.

Niet alles is leuk. Je krijgt ook nog een spiegel voorgehouden. Hoe sta je er werkelijk voor met je financiën? Ouch. Nu zat ik best aardig in de richting van waar ik moet zijn, maar toch is het een pijnlijke confrontatie. Daar is het ook voor bedoeld: een wake-up call. Je kan niet meer op dezelfde manier blijven werken. Je móet veranderen.

Ik heb dus ook alles direct omgegooid. Ik ben overgestapt van Rabobank naar Bunq en Knab. Je hebt namelijk twee verschillende banken nodig, maar als je het boek leest snap je precies waarom. Ze raden ook aan om Knab te gebruiken als 'hoofdbank', maar ik vind Bunq zoveel eenvoudiger, mooier, duidelijker, handiger en sneller. Binnen tien minuten had ik een nieuwe bankrekening opgezet. Met één druk op de knop maak ik binnen mijn account nieuwe rekeningen aan, met IBAN en alles.

Daarnaast weet ik nu hoeveel ik moet verdienen per maand wil ik overal genoeg voor overhouden en ook nog sparen voor dingen die ik belangrijk vind. Ik besefte dat ik met projecten bezig was die alleen geld kosten en niets opleveren. Laat staan winst.

BAM. Schrappen dus. Very cut the crap.

Uiteraard doe ik het rigoureus. Halverwege het boek dacht ik: dit kan ik toch ook zo toepassen op mijn privéfinanciën? Dus hup, alles omgegooid. Met rekeningen voor mijn vaste kosten, variabele kosten, boodschappen, de kluis en diverse dingen waar ik voor wil sparen op lange termijn.

Aan het einde las ik pas dat je het systeem ook kan gebruiken voor jezelf als persoon en zelfs je gezin. Zo logisch zit het dus in elkaar. Je begrijpt het concept meteen.

Ik kijk nu meerdere keren per dag in mijn Bunq-app. Uit trots. Fuck, ik heb overzicht. Eindelijk.

Ook nieuwsgierig? Bestel het boek.
(Deze link is gekoppeld aan het bol.com Partnerprogramma. Voor elke verkoop verdien ik een percentage. Ik ben niet gevraagd om dit boek te promoten. Dat doe ik 100% vanuit mezelf. Dat doe ik alleen als ik ergens écht in geloof. And this one is totally worth it.)

Heb je al die crèmes, lotions, make-up, flesjes en ander badkamerspul wel nodig?

Ik hou van experimenteren. Wat gebeurt er als ik X doe? Wat gebeurt er als ik Y laat? Het levert altijd interessante inzichten op.

Twee weken geleden ruimde ik mijn reiskoffer uit en zag ik mijn overvolle toilettas. Wat moet ik toch met al die zooi? Wat als ik nou...

Nou ja, en nu doe ik dus al twee weken zonder shampoo. Want die heb je dus helemaal niet nodig. Het is zelf schadelijk voor je haar. Het krijgt niet meer de kans om de vetbalans zelf op te maken. (Er is een hele no poo movement. Na een maand zonder shampoo is je haar gezonder, sterker en mooier.)

En ik doe natuurlijk altijd alles rigoureus. Ik had ook al een tijdje last van mijn ogen door hooikoorts. Dus ik gebruik sindsdien geen make-up meer. (In mijn geval alleen oogpotlood en mascara.)

En ja, waarom zou ik dan nog crème op mijn gezicht smeren? Dat was een nieuw ritueel, maar als ik dan zonder al die flesjes ga, zeker in de zomer... laten we deze ook maar even niet doen dan.

Oh, dit voelt wel heel zomers. Weet je wat? Laat al die sieraden ook maar dan. Dat zit me toch in de weg als het warm is.

Deze week las ik voor de zoveelste keer over hoe slecht beha's zijn voor je borsten. Dat het zorgt voor blokkades in je lymfeklieren. Naja, als ik dan toch bezig ben.

Ik voel me elke dag alsof ik naar het strand ga of er net af kom. Het is echt bevrijdend zonder alle 'meuk'. En ik ben zo godsgruwelijk snel klaar elke ochtend. Plus ik vind mezelf nog steeds leuk als ik in de spiegel kijk. Het was even wennen in het begin, but I'm getting used to it.

Ik heb dus niets weggegooid, maar alles even in een bakje verzameld achterin de badkamerkast. En ik zeg niet dat dit voor altijd is, maar voor nu, zolang het me boeit of dient. Daarna zie ik wel wat ik ermee doe.

Ik besef ook hoeveel badkamercrap ik de deur uit heb gedaan en al jaren niet meer gebruik: zonnebrandcrème, douchegel, lippenstift, nagellak, rouge, haarspray, conditioner, parfum, bodylotion, tampons (nu de cup), de pil en ander hormoonverstoringsgedoe. Ik heb het gewoon niet nodig.

Welk experiment zou jij aan willen gaan op het gebied van minimalisme?

Waarom ben je zo streng voor jezelf?

"Ik ben net terug van twee weken vakantie, dus ik ga nu weer flink inhalen!"
Dit schreef mijn klant deze week. Ik vind dat dus fascinerend. 

Maandenlang heb je hard gewerkt. Bellen, mailen, appen en het echte werk. Je knalde maar door en door, want je doet alles voor je klanten. En jaja, ook voor jezelf.

Nou ja, als je eerlijk bent schiet dat er regelmatig bij in. Je bent al maanden bezig met het bijwerken van je website. Je laatste nieuwsbrief was een half jaar geleden. En dat bloggen is ook nog een uitdaging. Ach ja, en social media natuurlijk. 

Ondertussen kijk je ontzettend uit naar je vakantie. Pfoeh, daar ben je wel aan toe.

Eindelijk zit je dan met je melkflessen op het strand in Portugal. Zo, dit had je echt verdiend. Genieten maar.

Nou ja, genieten. Je zit nog met je hoofd bij je werk. Er had nog van alles af gemoeten. Vooral je eigen dingen.

Ondertussen kijk je stiekem toch even op Facebook en zie je al die andere succesvolle ondernemers die het wél lukt om in een paar dagen tijd een nieuwe website te lanceren, een nieuwsbrief eruit te sturen, een epische blogpost te publiceren en je ziet de leukste Facebookupdates voorbij komen. 'Ik doe het helemaal verkeerd.' Na je vakantie ga je het écht anders aanpakken.

Op de helft van je vakantie is je hoofd eindelijk een beetje rustig. Maar dan begint het toch weer te kriebelen in die laatste dagen. Damn, waarom heb je jezelf nou niet even vrij gepland die eerste dagen na je vakantie? Je ziet dat je mailbox vol zit met nieuwe dingen om te doen. 'Houdt het dan nooit op?'

Je komt terug van vakantie en op dag één begint de gekkigheid alweer. SO MUCH TO DO! Nee, die achterstand kan natuurlijk niet. Je duikt je mailbox in en gaat weer maandenlang hard aan het werk.

Hoe dan?!

Alles moet perfect. Waarom toch?

Alles moet NU. Waarom toch?

Alles moet af. Waarom toch?

Alles moet moet moet. Waarom? Voor wie? Van wie? 

Waarom ben je zo streng voor jezelf? Break the fucking cycle.

Waarom ben je zzp'er geworden? Voor de vrijheid, toch? Waar is die vrijheid dan? Door wie en wat laat je je leiden?

Newsflash: je doet het allemaal zelf. Het mooie is dat je nu dus ook kan kiezen om het anders aan te pakken. Zachter. Liefdevoller. Voor jezelf. En daarmee uiteindelijk ook voor de mensen om je heen.

Ik geef je alvast een beetje liefde. Nu jij nog.