Alles is er al

Waarom ben ik toch altijd zo druk? Waarom moet ik altijd nieuwe dingen uitproberen? Waarom voel ik me zo onrustig? 

Met name de afgelopen paar jaren is er veel gebeurd. Ik legde de oorzaak van de onrust steeds buiten mezelf. Maar ik kom er pijnlijk achter achter dat ik dat zelf deed.

Ik was steeds op zoek naar rust. Maar dat was er al die tijd al. Ik vertroebelde het zelf door te oordelen over mezelf, mijn gevoelens, acties van anderen. Ik schoot daardoor alle kanten op.

Ik wilde verandering, maar zocht dat buiten mezelf. Het was er al, in mezelf. En het mooie is: ik hoef niet te veranderen, ik hoef alleen maar te zijn.

Als ik het bovenstaande teruglees denk ik: 'damn, wat een wijsheid'. Die komt natuurlijk niet van mezelf.

Afgelopen weekend deed ik weer een stilteweekend. Wat een andere beleving nu dan vier jaar geleden. Toen kon ik niet stilzitten, mijn hoofd was één grote chaos en ik was all over the place.

Wat ben ik rustiger geworden. Liefdevoller. Leuker. En hoeveel mooier is mijn leven.

Ik dacht dat ik de stilte in ging om even niks te hoeven, maar al snel bleek dat ik daar niet zo'n behoefte aan had. Nu ik alleen woon doe ik al vaak even niks.

Ik had een boek meegenomen, just in case. Een boek dat me al door meer dan acht mensen was aangeraden. Nou ja, wellicht is het dan een teken om het toch echt eens te lezen. En damn, dit is een van die boeken die me anders laat kijken naar het leven. Die een shift heeft veroorzaakt.

Verslaafd aan liefde van Jan Geurtz. Voor wie mijn liefdesleven de afgelopen jaren gevolgd heeft kan wellicht beamen dat ik mogelijk verslaafd ben aan liefde. (Ik druk mezelf zachtjes uit.)

De hele zondag lachte ik in mezelf. Om de herkenbaarheid. En hoe voorspelbaar ik dus eigenlijk blijk te zijn. Dat ik alle patronen heb gevolgd die beschreven staan in het boek.

Mijn gedachten gaan er meteen mee aan de haal. 'Had ik dit nu maar eerder gelezen. Dan had ik mezelf en anderen om mij heen zoveel ellende bespaard.' Maar blijkbaar was dat moment er niet eerder.

Gelukkig heb ik nu alle 'vergissingen' gemaakt zoals het boek dat noemt en weet ik dus precies wat de auteur bedoelt. Als ik het vooraf had geweten, had ik het wellicht niet kunnen voorkomen, omdat je de meeste dingen pas achteraf ziet.

Wat heb ik mezelf gek gemaakt, met zoveel pijn, verdriet en leed. Onnodig. Maar ik hoef er ook niet boos over te zijn op mezelf. Ik kijk ernaar. Zonder oordeel. Of ja, daar oefen ik nu dus in.

Want ik leerde opnieuw: ik bén niet mijn gedachten, ik héb ze. Wat een bevrijding. 

Je hart pompt steeds nieuw bloed door je lijf heen. Je hoofd doet dat met gedachten. Je kan ze niet stopzetten, hoe hard je ook probeert. Het probleem ontstaat wanneer je ze gelooft. Dat elke gedachte waar is. En wanneer je aan elke gedachte een verhaal ophangt. Verhalen die zich alleen afspelen in je hoofd.

Het wordt erger als je dáár dan weer oordelen over hebt. 'Wat stom dat ik dat denk.' Zo maak je een verhaal van een verhaal. Je verdrinkt in je eigen gedachten. Neverending story, toch?

Je kan die vicieuze cirkel dus doorbreken. Niet door dingen anders te doen, niet door anders te denken, maar door er anders naar te kijken. Zonder oordeel. 

Je kan je verdrietig voelen, maar het gaat pijn doen als je vindt dat je dat niet mag voelen. Dat je het wegduwt. Dan ga je lijden. Je maakt jezelf slachtoffer van je eigen gedachten. (En dan heb ik het nog niet eens over hoe we anderen verantwoordelijk voor stellen voor dat gevoel.)

Verhelderend dus. Ik hóef mezelf niet te veranderen. Ik hoef geen grote dingen te doen. Ik hoef niet in de actiestand. Juist niet. Ik hoef alleen maar bij mezelf te blijven. Want alles is er al. Alles is er al.