Waarom ik terug naar Nederland verhuisde terwijl ik The American Dream leefde in New York

Ik dacht dat ik een vrouw van de wereld was. But how wrong was I.

Ik groeide op in een dorp in Limburg. Echt, om precies te zijn. (Echt? Ja, echt. Nee, je bent niet de eerste.)

Toen ik 15 was stapte ik op een ochtend mijn school binnen met pasgeverfd knalrood haar. Doodeng vond ik het. Ik was het gesprek van de week. Of nee, de circusattractie van de week. 

Op mijn 16e had ik mijn eerste twee piercings. Ook toen kreeg ik de nodige opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd. 

Ik had het niet zo op klein denken in mijn dorp en provincie.

Op mijn 20e rende ik gillend weg. Naar Eindhoven. Maar ook daar konden ze me niet handelen. Ik was bot, brutaal en maakte regelmatig mijn klasgenoten aan het janken. Ik was een bitch. Ik moest aardiger geworden. Dacht ik.

Wat een opluchting toen ik verhuisde naar Dordrecht en ging studeren in Rotterdam. Hier zijn dus al die mensen met een grote bek. Ik voelde me thuis. 

Zo woonde ik ook nog twee jaar in Amsterdam om vervolgens te verhuizen naar New York met mijn vriend en in totaal vier koffers.

Vrienden, vriendinnen en klasgenoten van vroeger vertelden me dat ze daar totaal niet van opkeken. Echt was te klein voor mij. Nederland ook. "Je bent een vrouw van de wereld", zeiden ze. 

Ik nam de rol graag aan. Wonen op de 43e verdieping in Downtown Brooklyn, wandelen met de hond in hipster Fort Greene Park met een artisanal kop koffie, theatersporten in Central Park, 'even' de Brooklyn Bridge over om te coworken, de subway nemen naar mijn goede vriendin in Queens, elk weekend eggs benedict brunchen op dezelfde spot. 

Ik gooide mijn Nederlandse website weg en ging verder met alleen mijn Engelse. Ik raakte veel volgers kwijt, omdat ze me niet in het Engels wilden lezen. "Het zij zo." Ik ging namelijk de wereld veroveren.

'If you can make it in New York, you can make it anywhere.' Funny how that works.

Ik kwam erachter dat The American Dream toch niet voor mij was. Het zat niet goed in mijn relatie en ik durfde het niet toe te geven, maar ik miste mijn familie en vrienden in Nederland. 

Alles waar ik ooit op had neergekeken, vond ik ineens wonderlijk mooi aan Nederland. Dat alles zo strak geregeld is. Dat we er voor elkaar zijn. De manier waarop we samenwerken, als inwoners, maar ook als ondernemers. Dat we zo'n klein land zijn. Onze prachtige taal. ('Gezellig' bestaat niet in het Engels.) Dat het zo lekker overzichtelijk is. Ons enthousiasme over alles wat beter kan. (New Yorkers zijn heel enthousiast over alles wat goed is.)

Ik verbrak mijn relatie in april en kwam terug. Anderen verwachtten dat ze een hoopje zieligheid zouden aantreffen. Maar ik voelde vooral liefde. Vanuit de trein vanaf Schiphol naar mijn nieuwe thuisstad Rotterdam keek ik naar buiten en zei ik zuchtend tegen mezelf 'Ik hou van Nederland'. 

Ik ben dus nog lang niet klaar met jullie. De arrogante trut in mij heeft plaatsgemaakt voor een kwetsbare chick. (Met ballen. Dat dan weer wel.)

Fuck de wereld. I'm back.