Hoe kom je af van je angst om fouten te maken?

Je bent bang om fouten te maken. Dat kan. En dat mag. Waar je de mist ingaat is dat je zó angstig bent dat je stil blijft staan. Je komt niet in beweging. Dan kom je dus nergens.

Waar ben je nu eigenlijk zo bang voor? Als je je product lanceert dat niemand zich inschrijft? Als je je aanmeldt voor een selectieproces dat je wordt afgewezen? Als je je grote held vraagt om een kop koffie dat hij nee zegt?

Je gaat op je bek. So what? Is dat echt zo dramatisch? What's the worst that could happen?

Niemand schrijft zich in = die trein met geld komt toch niet per direct binnenrijden.
Je wordt afgewezen = je krijgt een deuk in je zelfvertrouwen.
Je grote held zegt nee = teleurstelling.

Het probleem is dat je er allerlei oordelen aan hangt.

Geen inschrijvingen. "Mijn product is waardeloos." Wat als dit gewoon niet de juiste timing is? Je programma te lang, te duur of te goedkoop? Te veel tekst waardoor mensen het niet lezen of niet goed begrijpen?

Niet door de selectie. "Ze willen me niet. Niemand wil me." Wat als je gewoon niet de juiste match bent? Wat als er een selectiegroep is waarvan vier mensen je heel graag willen, maar één niet? Wat als die andere kandidaat net even iets beter past?

Geen koffie met je held. "Hij mag me niet. Hij vindt me vast niet goed genoeg." Wat als zijn moeder net is overleden en hij gewoon even tijd voor zichzelf nodig heeft? Wat als hij denkt dat hij je niet kan helpen, omdat je al heel ver bent? Wat als hij niet aan koffiedates doet?

Je weet het niet. Je weet alleen wat in je eigen hoofd speelt. Zolang je niet checkt met de ander weet je niet of dat beeld klopt. Dus waarom neem je het aan als waarheid?

Wat dan? Dust yourself off and try again

Nee = nu niet.

Misschien lukt het over een maand of over een jaar wel. Omdat het dan wel de juiste timing is. Omdat je anderen om advies hebt gevraagd. Omdat je zelf bent gegroeid als persoon.

Op je bek gaan hoort erbij.

Ik doe aan theatersport. (Denk 'De Lama's'.) Dat is een vorm van improvisatietheater. Dat zegt het al: je improviseert. 

Ik speelde een paar maanden geleden een scène waarbij een man naar mij toe kwam. "Ik heb hier een pieletje." Ik verstond 'pilletje'. Hij had bedacht dat hij iets terug kwam brengen bij Ikea. Ik had bedacht dat hij een psychiatrische patiënt was. Na een paar herhalingen begreep ik dat hij 'pieletje' zei. Ik ging door op de spraakverwarring. Het werd toen een scène over een verwarde man die pillen dacht te komen halen bij Ikea. Het publiek heeft zich kostelijk vermaakt.

Ik had ook op dat moment als speler kunnen zeggen: "Oh shit, verkeerd verstaan." Bam. Scène dood. Ik had me kunnen schamen voor mijn 'fout'. Het publiek zou dat zien waardoor het een pijnlijk geheel had kunnen worden.

Bij improvisatietheater leer je om daarmee te spelen. Eén van de bekendste uitspraken is "Dat was de bedoeling." Niks fout. Het hoorde erbij. Dat levert vaak verrassende input op en zijn de leukste scènes.

Waarom willen we in het echte leven dan alles meteen perfect doen?

Want zeg nou zelf: het leven is toch één groot improvisatietheater? Niemand heeft de antwoorden. Niemand weet het zeker. We klooien allemaal maar wat aan. Soms werkt het. Soms werkt het niet.

En hoe interessant zou je leven zijn als alles precies loopt zoals jij het wilt? Alles gaat goed. Alles lukt. Hoe snel verveel je je? Word je daar een beter mens van? Heb je dan nog boeiende verhalen te vertellen? Zonder wrijving geen glans.

Vertrouw erop dat alles loopt zoals het moet lopen. Ook je fouten en mislukkingen. Je hoeft ze niet weg te stoppen. Je hoeft je er niet voor te schamen. Je hoeft ze niet te negeren. Maak er gebruik van. Speel ermee.

"When you complain, you make yourself a victim. Leave the situation, change the situation, or accept it. All else is madness."
— Eckhart Tolle