Altijd aan het werk en moeite om te stoppen? Het mág ook anders.

Ik had altijd moeite met stilzitten. En met niks doen. Ik voelde me schuldig. Ik had het idee dat ik altijd maar bezig moest zijn. En vooral: nuttig bezig zijn. Luieren is voor losers. 

Ik was dus ook altijd bezig. Gaan, gaan, gaan. Pauze nemen? Wie heeft daar nu tijd voor? Lunchen. Ja, achter mijn laptop. Stilstaan? Dat is achteruitgang. Mijn business moet groeien. Meer klanten, meer omzet. Want dat hoort. Toch?

Deze week zag ik de Netflix-documentaire Avicii: True Stories. Ik kende de DJ niet, luisterde zijn muziek niet bewust, maar kende zijn nummers wel. Ik vond hem al ballen hebben toen hij aankondigde volledig te stoppen met liveshows. Good for you.

In mijn timeline zag ik dat hij overleden was afgelopen vrijdag, op 28-jarige leeftijd. Zijn doodsoorzaak is nog onbekend. 

Ok, een documentaire over een wereldberoemde jonge gast die fysiek en mentaal ten onder ging aan zijn roem en overvolle schema? Dan heb je mijn aandacht.

En pfoeh, wat een spiegel.

De docu laat zien hoe de wereld leeft op dit moment. We gaan maar eindeloos door. Voor de likes, de sales, de bekendheid, het geld, de aandacht. Puur ego. And it ain't pretty.

Tim Bergling (Avicii's echte naam) was introvert en kon niet goed genoeg losgaan (vond hij zelf). Dus begon hij te drinken. Zoveel dat hij terechtkwam in het ziekenhuis en uiteindelijk zijn galblaas eruit moest. Op 24-jarige leeftijd. Zelfs toen bleef hij doorgaan. Met zware pijn en medicijnen.

In de documentaire is een scène te zien waar hij in de auto zit, zwaar onder de medicijnen. Zijn ogen openen half, hij brabbelt maar wat en lijkt elk moment om te kunnen vallen. Naast hem zit zijn manager. Of hij over twee uur een interview kan geven aan de pers.

Voor mij een tekenend moment. Dit is wat we elkaar aandoen. Torenhoge verwachtingen van elkaar. Niet vanwege de ander, maar omdat we de lat voor onszelf zo retehoog leggen. We pushen maar door.

E-mails moeten direct beantwoord worden. Het liefst binnen het uur. Want langer dan een dag, dat kan toch niet?!

Elk telefoontje moet je opnemen. Want je moet toch bereikbaar zijn? Anders zou je weleens een klant kunnen verliezen. Who cares of je partner of je kind je aandacht nodig heeft op dat moment. Of dat jij doodop bent. Je kan ze toch niet laten terugbellen op een later moment?!

Op elke uitnodiging voor een gesprek, event of netwerkbijeenkomst moet je ja zeggen. Want KANSEN! Overal! Elke dag! Op elk moment! 

Waar the fuck zijn we mee bezig? 

In mijn e-mailhandtekening staat de tekst:
'P.S. Ik beantwoord m'n mail niet elke dag. Ik geniet regelmatig van de rust en stilte.'
Als reminder voor mezelf, maar ook voor anderen. Ik krijg er vaak reacties op. "Je hebt helemaal gelijk. Dat geeft me meteen rust. Mag ik 'm ook gebruiken?"

Zo eenvoudig kan het dus al zijn. Om jezelf en anderen de ruimte te geven om rustig aan te mogen doen. Om je tempo te vertragen. 

Werk je steeds harder, alleen om meer geld te verdienen? Om te groeien? En dan? Zul je dan ooit tevreden zijn?

Waar houdt het op? Waar ligt de grens? Hoe vaak moet je keihard op je bek gaan met een lichamelijke ziekte, burn-out of ruzie met je partner om te leren, zien en voelen dat het ook anders mag?

Een van de belangrijkste redenen dat ik ben gescheiden van mijn man is omdat hij altijd maar bezig was met werk. Hij gunde zichzelf en ons weinig rust en plezier. Dat gunde ik mezelf niet, maar hem ook niet. Zo ver kan het dus gaan. (En ja, ik heb het talloze keren gezegd, maar hij hoorde me niet.)

Je werkt om te leven. Niet andersom. Ren je ook maar eindeloos door? Of neem je ook af en toe de tijd om stil te staan? Om jezelf af vragen: wil ik dit?