Een bucketlist: wil ik dat wel?

Ik lees een verhaal in Flow magazine over een vrouw die na der􏰂tig jaar eindelijk pianolessen neemt. En ik denk: ah, dat lijkt me ook geweldig! Dat is iets voor op een bucketlist. Die heb ik nog steeds niet aangemaakt. Misschien wordt het eens ti􏰂jd dat ik die lijst begin.

En toch denk ik dan: nee, fuck it. Wéér een lijst erbij. Wéér een lijst met dingen die ik moet doen. Of waar- van ik denk dat ik ze wil doen. Van die goh-dat-zou-leuk-zijn-momenten.

Het wensen en dromen over dingen die je nog nooit hebt gedaan en die je maar uitstelt is vaak leuker dan het doen. Dat ik 􏰂tijdens zo’n eerste pianoles meteen een ingewikkeld foutloos kan spelen.

De werkelijkheid is dat ik de eerste les waarschijnlijk geërgerd zit te kijken naar die stomme noten. Noten die me terugbrengen naar mijn frustrati􏰂es ti􏰂jdens muziekles op de middelbare school. En dat het me nog zeker een half jaar kost om één moeilijk nummer echt goed te kunnen spelen zonder noten voor mijn neus. Misschien schat ik het dan nog rooskleurig in.

Wat kon er nog meer op mijn bucketlist? Oja, een trip naar Denemarken. Omdat ik de taal zo heerlijk vind. Zeker na het kijken van The Bridge en The Killing. En terug naar Nieuw Zeeland. Omdat ik dat 12 jaar geleden ook zo fantas􏰂tisch vond.

Eigenlijk gewoon omdat het kan. Maar of het nu echt mijn droom is? Als in: hiervoor zet ik alles opzij? Dit ga ik groots aankondigen en zorgen dat ik er kom? Neuh, niet echt.

Waarom moet het dan op een bucketlist? Voor mij voelt het als een moeten. Een lijst met dingen die ik nog steeds niet heb gedaan. Frustrati􏰂es.

Ja, ik kan er ook naar kijken als een lijst met dingen die ik ook nog kán doen. Maar dat kan ook zonder bucketlist. Dat hoef ik niet op een lijstje te zett􏰀en. Dat hoef ik niet te plannen.

Zo wilde mijn man héél graag naar IJsland. En ik dacht: mwah. Toch gegaan. Ik had me totaal niet voorbereid op wat er eigenlijk te zien valt. Doe ik nooit. Maar wat een bizar land. Ineens snap ik Björk.

Ik wil in een ander land vooral de mensen meemaken. Toeris􏰂tische rommel boeit me niet zoveel. Ik wil zien hoe mensen leven, hoe ze praten. Gewoon een restaurantje, een koffietentje, lunchen of werken tussen de locals.

Magische momenten als je bijvoorbeeld in New York op Times Square in de bioscoop The Avengers kijkt. De film zelf vindt plaats op Times Square. Ik heb nog nooit een film zó echt en intens beleefd met de mensen om mij heen.

Doodnormale dingen die je thuis ook doet, maar in een totaal andere omgeving. Dáár zit de verrassing. Ik had het van tevoren niet kunnen bedenken. Dit stond niet op mijn bucketlist.

Persoonlijk vind ik de bucketlist overrated. Overal lees je erover, maar wat moet je ermee? Wat voegt het toe? We moeten al zoveel van onszelf en van elkaar. Let it go.

Wat moet jij nog allemaal van jezelf?