Oh fuck, een concurrent!

“Ik voel me echt superstabiel nu”, zei ik twee weken geleden heel stoer. “Alles loopt lekker. Er is rust. Ik ben zó in het moment aanwezig.”
“Oja?”, zei het universum. “Is dat zo, Patty?”

Ik ook met mijn grote mond. Zul je altijd zien. Zit ik er net lekker in, met mijn BRILJANTE idee voor een database gevuld met toffe virtual assistants om te matchen met ondernemers die zich overweldigd voelen.

Ik zag Woordkunstenaars voorbijkomen en ik dacht: dat is het! Zo moet Regelhelden eruit komen te zien. Eenvoudig, overzichtelijk en makkelijk bij te houden. Na jaaaren nadenken en proberen en klooien had ik eindelijk hét format te pakken.

Ik ging in gesprek met het team achter Woordkunstenaars, over hoe slim ze het hadden aangepakt. Ik maakte afspraken met ze en met hun developer, die ook mijn platform ging ontwikkelen. Ik was superenthousiast toen ik de offerte eindelijk tekende. Zo, aan de slag.

Ik ben twee weken bezig met de achterkant van de site wanneer een vriendin tegen me zegt: “En, wat vind jij ervan dat Joyce ook is gestart met een platform voor VA’s?” 
“Eh, wat?”

(Ter info: Joyce is niet haar echte naam.)

Ik schrik. Ik ben verbaasd. Het gaat van shock naar boosheid naar angst (concurrent!!!) naar frustratie naar HOEKANDIT?!

Joyce is namelijk een vriendin van me. Iemand waar ik vorig jaar mee heb samengewerkt aan Regelhelden in een andere vorm. Joyce en ik hebben lief en leed gedeeld.

Ik bekijk haar Facebook-post, Facebook-pagina en website. Dat design ziet er wel goed uit. Huh, ze heeft teksten gekopieerd van Woordkunstenaars. Letterlijk.

Alles gaat door mijn hoofd. Probeert ze me te naaien? Doet ze dit expres? Ze had me toch gewoon even een heads-up kunnen sturen?

Dag stabiliteit. Dag rust. Dag leven in het moment.

Ik probeer haar te bereiken, maar krijg geen contact.

Ik slaap slecht en vertel het in volle frustratie aan de mensen om me heen. Ik krijg lieve en bemoedigende woorden naar me toe en nog veel erger: mijn eigen adviezen terug op mijn bord. “Maar Patty, jij doet toch je eigen ding? Je bent uniek in je eigen verhaal en achtergrond. Je hebt je eigen krachten. Je hoeft je toch niet bezig te houden met anderen?”

Rot allemaal een end op. Ik ben boos. Dit mag niet. Dit kan niet. Nu is alles naar de klote. Het is over. Pak maar weer in.

En ondertussen weet ik het echt wel. Het zijn maar gedachten. Ze zijn niet waar. Het zijn gevoelens en die mág je voelen, Patty. Ja echt. Laat ze maar toe.

Ik mediteer. Ik focus op mijn ademhaling. Ik haal alles uit de kast.

Nee, dit werkt niet. Ik moet haar gewoon even spreken. Get it out of my system.

Ik bel haar weer, maar ze neemt niet op. Ik app haar. Ze is druk nu en of het ook via de app kan. Eigenlijk niet, maar vooruit.

Er komt niet zoveel uit het gesprek. De gekopieerde teksten had zij er niet opgezet en ging ze fixen. En ze begrijpt eigenlijk niet waarom ik zo verbaasd ben en dat het niet goed voelt.

Tja, waarom eigenlijk inderdaad?

’s Nachts lig ik weer wakker. Deze keer niet van frustratie, maar van een ideeënstroom die niet ophoudt.

Oh wacht even, dit hele gebeuren zegt natuurlijk niks over haar, maar alles over mij. Het universum testte me gewoon. “Patty lult uit haar nek. Even schudden aan die ‘stabiele’ poten van haar.”

Ah. Het is een uitnodiging. Om bij mezelf te blijven. Om het niet weer half-half te doen maar het écht goed aan te pakken. Om een fantastisch team om me heen te verzamelen waarmee we ver kunnen komen. Om te leven vanuit overvloed. Om met volle energie, focus en aandacht te bouwen. Om reteveel waarde te bieden aan VA’s en ondernemers. En natuurlijk mezelf.

Enkele dagen geleden stuurde diezelfde vriendin weer een link door. Nog een nieuw VA-platform. Ik scroll een paar keer, zeik erover en bedenk dan dat ik deze test al doorstaan heb. It’s all good. Blijkbaar ben ik in het juiste moment. Er is genoeg voor ons allemaal.