Altijd gelukkig moeten zijn is rete-irritant

Niemand gaat huilend op de foto. Zelfs niet als je verdrietig bent. "Say cheese!" "Even lachen naar het vogeltje!"

Misschien heb je een kloteweek. Je kookt iets lekkers. Je geniet ervan. Snel een foto maken, zodat je 'm kan delen op Facebook. Dan lijkt het tenminste dat je wél een tof leven hebt.

Altijd positief. Altijd happy.

Gadverdamme.

Wie heeft bedacht dat we altijd maar blij en gelukkig moeten zijn? En dat we dat vooral moeten laten zien? In foto's, maar ook in gesprekken. "Hoe gaat het?" "Ja, goed!" Terwijl je laptop stuk is, die grote opdracht niet doorgaat en je moeder in het ziekenhuis ligt.

Wie hou je nu eigenlijk voor de gek?

Je deelt wél dat je vijf keer je programma hebt verkocht, maar niet dat je voor die workshop nul inschrijvingen had.

Waar ben je bang voor? Dat je van je voetstuk valt? Dat je leven toch niet zo fucking fantastisch is als dat het lijkt? Dat anderen zien dat je ook weleens faalt?

Eén van de problemen is dat we verdriet en boosheid zien als een negatieve emotie. We zetten dat het het liefst direct om in iets positiefs. Het mag er niet zijn. Niet voor anderen en niet voor jezelf.

Je voelt pijn, maar shit, je moet happy zijn. Toch? Je probeert het een positieve draai te geven, maar dat lukt niet. Fuck. Frustratie.

Waarom mag je die pijn niet gewoon voelen? Waarom mag je niet gewoon boos zijn? Waarom mag je niet gewoon verdrietig zijn? Dat je zegt: "Fuck deze dag. Vandaag ben ik verdrietig. Ik ga lekker de ogen uit m'n kop janken."

Ik las pas een artikel van een psycholoog die schreef over de labels 'positieve en negatieve emoties'. (Ik weet niet meer welk artikel het was, dus ik heb geen link voor je.) Dat we die zouden moeten veranderen in 'plezierige en onplezierige emoties'.

Ik vond dat mooi. Ze krijgen dan een andere lading. Onplezierige emoties zijn oncomfortabel. Niet fijn, maar ze mogen er wel zijn.

En vooral: vol erdoorheen gaan. Hoe harder je ze wegstopt, hoe harder ze terugkomen. Op volle kracht. Op een moment dat je het niet verwacht. Sterker nog: als je ze negeert verhoog je de kans op ziektes en kanker.

Uiteindelijk moet je er toch mee dealen. Linksom of rechtsom. 

Dus fuck it. De volgende keer dat je boos bent, ben boos. De volgende keer dat je verdrietig bent, ben verdrietig. Laat het toe. Het mag er allemaal zijn.

En doe eens gek: deel die momenten op Facebook naast je feestfoto's. Je Facebook-vrienden zullen je dankbaar zijn. "Oh gelukkig, ik ben niet de enige."