Ik hou van Facebook, ik hou niet van Facebook

Dit postte ik afgelopen zondag op Facebook:

"Steeds meer mensen om me heen verlaten Facebook. Waarom?

  • FB fuckt met onze privacy. (Ze houden volledig geheim wat ze doen met onze gegevens.)
  • FB is niet zo onpartijdig en onafhankelijk als ze zich voordoen. (Mind control?)
  • We komen terecht in onze eigen filterbubbel door hun algoritme. (Voor Google geldt dat net zo natuurlijk.)
  • De kwaliteit van berichten gaat achteruit. (Dat valt mij persoonlijk ook op. Ik klik steeds meer berichten weg als niet relevant.)
  • Het checken van onze timelines en verkrijgen van likes is een verslaving geworden. (More mind control?)

Ik word steeds bewuster van hoe ik mijn kostbare tijd, energie en aandacht verdeel. Alle social apps en e-mail zijn al verwijderd van mijn telefoon. Ik deel veel minder persoonlijke dingen op social media. Ik check mijn timelines drastisch minder dan een half jaar geleden. Ik ben zo goed als gestopt met Twitter en Instagram.

Ik denk er dus ook over na om Facebook te verlaten. Of zoals enkele mensen doen: iedereen ontvrienden, zodat je wel nog je zakelijke FB-pagina en groepen kunt gebruiken.

Begrijp me niet verkeerd, het heeft me ook waanzinnig veel gebracht en doet dat nog steeds. Maar tegelijkertijd is er een onderstroom die niet goed voelt, die niet klopt met wat ik belangrijk vind.

Ik ben ontzettend benieuwd: hoe bewust ga jij om met social media? Denk jij er ook over om FB te verlaten of juist niet? Hoe zie jij de huidige ontwikkelingen en de toekomst?"

De reacties waren overweldigend. Veel herkenning. Veel twijfels. Veel mensen die echt Facebook verlaten deze week, mede dankzij de oproep van Arjen Lubach. En tegelijkertijd werd ook duidelijk door een aantal experts dat het weinig uitmaakt of je je Facebook-account verwijdert, want onze privacy zijn we allang kwijt. Dan moet je dus blijkbaar gaan wonen op een hutje op de hei, zonder internet.

Ik ga dus niet weg van Facebook. Goed. Maar wat dan wel? Ineens werd het me weer duidelijk: we worden flink wakker geschud. Niet iedereen zegt wat ze doen en niet iedereen doet wat ze zeggen. Dat betekent dat we niet blindelings kunnen vertrouwen op anderen.

We mogen onszelf weer vragen stellen. Hoe mogen mensen met mij omgaan? Wat zijn mijn grenzen? Wat vind ik OK en wat niet? Hoe ga ik met andere mensen om? Wat levert me energie op en wat kost me energie?

Ik besefte dat social media me vooral energie kostte. Dan zag ik posts voorbijkomen als "Net gegeten in restaurant 't Zwaantje. Gezellig." Ja, nou en? Wat moet ik daarmee?

Of mensen die reageerden op mijn berichten van wie ik dacht: ik heb jou helemaal niks gevraagd. Alsof je met een groepje vrienden een hele mooie discussie staat te hebben tijdens een feestje en dat een half onbekende zich er ineens tussen wurmt en zijn mening begint te verkondigen.

Om die reden postte ik zelf bijna niets meer. Alles voelde als ruis. Als onnodige toevoegingen aan het leven van anderen.

Waarom zou ik zelf nog iets delen ook? Dat is toch alleen maar ego? Alleen maar om gezien te worden?

Ik had er een tweestrijd van gemaakt. Alles of niets. Aan de ene kant een hele simpele blik op de wereld, aan de andere kant onmogelijk om er dan in te bewegen. Mijn leven is niet zwart/wit of goed versus kwaad. Mijn hele leven is één groot grijs gebied.

Dat klinkt wel heel donker dus laat ik er dan aan toevoegen dat ik het zelf mag inkleuren. En weer uitgummen. En weer opnieuw inkleuren. Het is mijn eigen feestje.

Oftewel, het was tijd voor De Grote Opruiming. Ik had weer allerlei mensen, berichten, foto's, video's, teksten, meningen, informatie en dus eindeloze prikkels toegelaten in mijn leven die me leeg trokken. Klaar ermee. Mijn timeline mag weer schoner, leuker, persoonlijker en waardevoller.

Op Facebook schreef ik me uit allerlei groepen. Toen ging ik door mijn vriendenlijst heen. Bij meerderen dacht ik: wie ben jij in hemelsnaam? Ik ging van 963 naar 759 vrienden. Op mijn timeline heb ik aardig wat mensen ontvolgd of aangegeven dat ik minder wil zien van ze. Ik zag ook te veel updates van series, films en bedrijven waar ik niks mee kan. Dus even flink schrappen door mijn likes: van 774 naar 202.

Er waren ook veel twijfelgevallen. Maar dat is weer voor een volgende ronde. Het hoeft niet allemaal nu.

Het is overigens niet zo dat ik alle ontvriende mensen uit mijn leven wil bannen. Maar gewoon niet in mijn persoonlijke kring. Ik heb altijd gezegd dat er geen grens is tussen mijn zakelijke en persoonlijke leven.

Maar met alles wat er is gebeurd in mijn leven de afgelopen drie jaar, besef ik dat niet iedereen alles hoeft te weten. Zij van mij niet en ik niet van hun. Mijn tijd, aandacht en energie zijn beperkt en zeer kostbaar voor me, dus daar ga ik zo bewust mogelijk mee om.

Instagram krijgt een nieuwe kans. Maar wel met een veel kleinere timeline. Van 102 naar 31 mensen die ik volg. En ik merk dat ik nu bijna elke post like. Omdat ze voor mij waarde toevoegen.

Twitter laat ik voorlopig zo. Daar heb ik al 7 jaar de regel dat ik maximaal 100 mensen volg. Dat is me gelukt in al die tijd. Maar voor mijn gevoel is het nu einde verhaal voor Twitter in het algemeen. Een klein groepje mensen dat nog actief overblijft daar.

Met LinkedIn heb ik nog even niks gedaan. Dat is een zakelijk platform. Daar is dus weinig twijfel over de scheidslijn. Ik laat het nog even sudderen.

En ja, wat stuur ik zelf dan de wereld in? Ik kreeg meerdere keren te horen dat ze mijn persoonlijke posts juist zo mooi vinden. Stiekem ben ik een beetje exhibitionistisch en stiekem zijn veel mensen voyeuristisch. Ik ook. Maar dan wel het echte leven. De bijzondere dingen én the dirt

Welke ruis heb jij toegelaten in je leven? Wat mag er weer uit? En wat voeg jij toe aan de wereld? Nog meer ruis of voeg je waarde toe?