Hoe maak je moeilijke keuzes in de liefde?

Soms wil ik wegrennen van de liefde. Als er te veel tegelijkertijd op me afkomt. Als ik bang ben hem kwijt te raken. Als het onduidelijk is. Als het te langzaam gaat voor mijn gevoel. Als ik niet krijg wat ik wil.

Maar wegrennen is nooit het antwoord. Dat is opgeven. Dan ga ik het niet aan. 

Alles waarbij ik lichtelijk in paniek raak is een signaal dat ik nog iets te leren heb. Dat ik nog niet klaar ben.

Ik word geconfronteerd met mezelf. Er wordt me een spiegel voorgehouden. En dat is soms best pijnlijk. Maar ook waardevol. En soms keihard nodig.

In persoonlijke gesprekken ben ik heel open over de liefde. Ik vertel waar ik mee zit. Regelmatig vragen andere vrouwen me dan: "Maar Patty, wat wil jij?" 

Ja pff. Duidelijkheid. Snelheid. Helderheid. Het moet NU gebeuren. Alles. En rap een beetje. 

Aan de andere kant krijg ik te horen: "Geduld en vertrouwen, Patty. Geduld en vertrouwen." Godskolere. Ik kan die woorden soms niet meer horen.

En fuck. Ze spreken elkaar tegen. Ik wil van alles. Maar tegelijkertijd moet ik geduld en vertrouwen hebben dat het goedkomt. 

Waar trek ik dan de grens? Wanneer stop ik met vertrouwen? Waar stopt mijn geduld? 

Die onrust voel ik in mijn lijf. De vragen stel ik in mijn hoofd. Ze zijn regelmatig met elkaar in gevecht.

In mijn hoofd ben ik er op sommige momenten helemaal klaar mee. Dan heb ik het besluit al genomen. Dit is de grens. Nu kap ik ermee. (En uit de vele gesprekken die ik tegenwoordig voer over de liefde, blijkt dat elke relatie deze momenten kent. Je bent dus niet alleen.)

Dat duurt een paar minuten of uren. Totdat ik overal in mijn lijf en in mijn hart voel: "Fuck it. Ik wil bij deze man zijn. Samen met hem. Alles. Hoe lang het ook moet duren allemaal."

De tweestrijd ontstaat doordat ik mezelf blijf vragen: "Wat wil ik?" En tegelijkertijd mezelf vertel dat ik geduld en vertrouwen moet hebben. Voor mij vertaal ik dat als: afwachten. Dat levert voornamelijk frustratie op. Geduld is niet mijn sterkste kant.

Vorige week liet iemand mij een derde kant zien. Die veranderde mijn kijk op relaties. Zo'n 360 graden shift. Ineens zag niets meer hetzelfde uit. 

In deze tijd van individualisme, eigen keuzes maken, onafhankelijkheid, opkomen voor jezelf en grenzen stellen, vergeten we namelijk een andere vraag te stellen. Eén die niet uitgaat van mijn wensen en eisen. En ook niet die van hem. Nee. Deze gaat uit van een groter geheel. Van de relatie. 

"Wat vraagt de liefde van me?"

Laat die even op je inwerken. 

Wat vraagt de liefde van mij?

In mijn geval dat ik er voor hem ben. Dat ik hem zijn ruimte geef. Tijd. Vertrouwen. Luchtigheid. Warmte. Borging. Veiligheid. Support. Steun. Rust. Aandacht. Mijn vrouwelijkheid. Liefde. Liefde. En nog eens liefde.

Je kan wel aan het gras trekken, maar daar gaat het niet sneller van groeien.

Ineens heb ik duidelijkheid en helderheid. Zonder dat hij iets heeft gezegd of gedaan. Ik heb in de spiegel gekeken en mezelf gezien. Echt gezien.

We hebben allemaal onze ruimte nodig. Niemand wil opgejut worden. Niemand wil continue druk voelen om iets te doen waar je nog niet klaar voor bent.

Wat vraagt de liefde van jou?