How to kill elke potentiële samenwerking bij het eerste contactmoment

Het blijft gebeuren: mensen die bij mij iets over de schutting gooien. Een connectie, een mogelijke afspraak, een mogelijke samenwerking. En ik moet dan maar raden wat de ander ermee wil. Maar wil ik er zelf wel iets mee?

Als je Scanner bent zoals ik en eindeloos nieuwsgierig bent, dan is alles interessant. Alle prikkels om je heen zijn afleiding. Met minimaliseren probeer ik al zoveel mogelijk prikkels te voorkomen.

Mijn voicemail staat uit, ik heb bijna al mijn notificaties uit staan, mijn telefoon maakt geen geluid of vibraties als ik een bericht krijg of iemand belt, ik kijk en lees geen nieuws, zaterdag is een vaste dag zonder social media en e-mail, in het weekend werk ik over het algemeen niet en zo nog een heel rijtje.

Maar wat als iemand anders zorgt voor een externe prikkel, een prikkel die heel bewust voor jou is bedoeld? Je bent in gesprek en diegene zegt (totaal ongerelateerd aan het gesprek): ”Oh, ik ken nog iemand die ook leuke dingen doet. Hier heb je z’n e-mailadres. Neem even contact met ’m op.”

Of je krijgt een e-mail: ”Ik heb daar en daar over jou gelezen. Gaaf! Zullen we een keer koffie drinken om te kijken of we kunnen samenwerken?” Mijn eerste reactie: ”Eh, wie ben jij eigenlijk?”

Waarom doen we dit? Zijn we te makkelijk geworden? Zijn social media en e-mail te makkelijke manieren om even iets over de schutting te gooien? Of zijn we gewoon vergeten om zelf na te denken? Bewust te zijn van wat onze actie teweeg kan brengen bij de ander?

Eerder schreef ik dit in een andere blogpost:
Als iemand een afspraak over de schutting gooit, gooi ‘m dan terug
Ik krijg nogal eens mailtjes met daarin: “Hoi, ik ben die en die en ik doet dit en dit. Ik zag dat jij dat en dat doet. Leuk! We moeten een keer afspreken! Groet, X.” Wat ik anderen vaak zie doen is meteen in hun agenda kijken of bellen en een paar data voorstellen. Maar wil je die afspraak eigenlijk wel? En hoe graag wil die ander ‘m eigenlijk? Lekker makkelijk om op die manier iets over de schutting te gooien, maar ik gooi ‘m dan terug. “Leuk, moeten we zeker een keer doen!” 9 van de 10 keer hoor je er niets meer van. Oftewel: nog meer RUST in je agenda!

Als ik iets over de schutting gegooid krijg moet ik dat incasseren, ik moet tussen de regels door lezen, want de vraag is niet altijd helder, ik moet uitzoeken wie deze persoon is, ik moet bedenken waarom hij iets van mij wil, of ik deze persoon wel wil ontmoeten, of ik wel tijd/zin/energie heb om koffie te drinken, of onze onderwerpen wel bij elkaar passen, of ik wel wil samenwerken met deze persoon, of ik überhaupt wil samenwerken, of ik tijd heb om iets volledig nieuws op te zett‚en... En als dat allemaal niet zo is, moet ik gaan bedenken hoe ik sociaal en beleefd NEE zeg. 

Oef. Wat een energie kan het kosten om ’iets’ te doen met één e-mail.

Gooi je weleens mogelijke samenwerkingen over de schutting bij iemand die je niet kent? Doe eens hetzelfde, maar probeer het uit in de kroeg. Stap op iemand met een leuk hoofd af waar je wel een relatie mee zou willen en vraag: ”Neuken?!”

You get my point. De kans op een keiharde ”NEE”, een ”FUCK YOU, ROT OP” of een klap in je gezicht zijn groter dan een ”JA IK WIL, NU METEEN!” en dat je 4 jaar later nog steeds samen bent.

Iemand aan de haak slaan begint meestal met wat oogcontact, flirten, een drankje, een fijn gesprek, een aanraking... Je maakt er werk van als je écht iets wil. Je besteedt er aandacht en tijd aan.

En dan nog is er een grote kans dat je tijdens het gesprek of de aanraking erachter komt dat het toch niet gaat werken. Het klopt niet, het matcht niet, het voelt niet goed of hij blijkt gewoon een onwijze klootzak te zijn. 

Waarom doen we er met mogelijke zakelijke samenwerkingen dan zo makkelijk over? En waarom zijn we boos wanneer we een keiharde NEE krijgen als we in het allereerste contactmoment roepen: ”Samenwerken?!” (Ja, ik heb het meegemaakt dat ik een boze mail terugkreeg op mijn harde NEE.)

Kap met het over de schutting gooien van mogelijke relaties, afspraken en samenwerkingen. Bedenk eerst: wat wil ik hier uithalen?

Is het inderdaad een relatie op lange termijn? Begin dan met de eerste kleine stap. Stuur een eenvoudige tweet met een compliment, lees zijn of haar blog om hem of haar beter te begrijpen of zoek degene op als je op hetzelfde event bent en stel een boeiende vraag (vanuit oprechte interesse). Hou het klein, hou het eenvoudig en doe het met volle aandacht.

Hoeveel weggegooide tijd, aandacht en energie zou je hiermee om kunnen ze‚en tot waardevolle tijd, aandacht en energie, voor jezelf en voor de ander?