Waarom je liever stopt met negeren van je partner tijdens een ruzie

"Mijn man en ik hebben nooit ruzie." 
"Oh, echt niet? Wow. Dan heb je vast een goede relatie."

Wat een pijnlijke aanname.

Onder ruziemaken verstond ik schreeuwen naar elkaar. Gooien met glazen. Dreigen met weggaan. Dat doe je niet in een gezonde relatie, dus ik maakte geen ruzie. 

In plaats daarvan deed ik iets veel beters. Ik negeerde hem.

Werkt als een trein. Je hoeft niets uit te spreken. Geen pijn te lijden. Geen pijn te doen. Je trekt lekker een muur op en je hoeft er niet mee te dealen. 

Eigenlijk gaf ik hem de mentale middelvinger.

Na een paar minuten, uren en soms dagen deden we 'gewoon' 'ineens' 'normaal' tegen elkaar. Hè, fijn. Dat is weer opgelost.

Totdat je de eindafrekening voorgeschoteld krijgt na 10 jaar. Geen liefde meer. Geen verbinding. Uit elkaar gegroeid. Ver weg van elkaar. Het klopte niet meer voor mij en ik verbrak de relatie.

Negeren is erger dan afsnauwen. Negeren is disconnecten. Van de ander en van jezelf.

Je voelt je gekwetst, maar je erkent het niet. Je stopt het weg alsof het er niet is. Het krijgt geen lucht. Lekker in de doofpot. Totdat de deksel het niet meer houdt en de hele boel explodeert. Dan ligt je zooi all over the place.

Natuurlijk kun je even afstand nemen van elkaar. Maar eerst maak je ruzie. Je legt je shit op tafel. Open en bloot.

Al je pijn. Je angsten. Je dromen. Je schaamtes. Je verlangens. 

Ja, dat maakt je uiterst kwetsbaar. Maar alleen dan leer je elkaar écht kennen. Je komt dichter bij de ander en nog belangrijker: dichter bij jezelf. Dichter bij wie je echt bent. In je diepste core. Hoe dieper je gaat, hoe sterker de verbinding. 

En ja, hoe dieper je gaat met elkaar, hoe meer pijn je voelt. Maar ook meer liefde. Zoals je nooit eerder hebt ervaren. En holy shit, wat gaat er dan een wereld voor je open.