Waarom mogen we de ander niet meer nodig hebben?

"Maar ik heb haar niet nodig ofzo hoor", zei een vriend verontschuldigend over zijn nieuwe vriendin. Stapelverliefd. Hij zag haar en wist: "met een mooie vrouw als zij wil ik samen zijn". En veroverde haar. Houdt van haar vanuit zijn tenen. 

Maar nodig? Nee.

Je moet in deze tijd vooral zelfstandig zijn. Onafhankelijk. Alles zelf bepalen. Alles zelf kunnen. Helemaal ok zijn met jezelf. Mindful. Zen. 

Maar why the fuck zit je in een relatie als je de ander niet nodig hebt?

Wat is er überhaupt mis met de ander nodig hebben? Wanneer is dat een taboe geworden? Wat maken we onszelf toch allemaal wijs?

Als je niemand nodig hebt, kun je prima in een hutje op de hei gaan wonen. Je eigen eten verbouwen. Je eigen stroom opwekken. Jezelf vermaken met jezelf. 

Alles lekker zelf doen. Dat was toch de afspraak? Dat we onafhankelijk en zelfstandig zijn?

Oh wacht, niet zó onafhankelijk en zelfstandig. 

We hebben elkaar nu eenmaal nodig. Dat heet een samenleving. En in het klein een relatie. 

En ja, er zit een verschil tussen needing en being needy. (In het Engels, omdat er geen goede Nederlandse vertaling voor is.) Liefdevol samen zijn of aan iemand hangen. Dat eerste levert energie op. Het tweede kost energie. Daar zit niemand op te wachten. 

Dat je het allemaal zelf kan, wil niet zeggen dat je het allemaal zelf moet doen.

Willen we niet allemaal nodig zijn? Voor ten minste één iemand in de wereld?