Own your shit

Drie weken geleden stond ik in Viva. Ik haalde zelfs de voorpagina met mijn verhaal. Maar ik deelde het niet publiekelijk. 

Kort voor publicatie ontving ik een bewijsexemplaar. Enthousiast opende ik de envelop. Ik keek op de cover. Ik schrok. In dikke letters stond er:
VOOR DE LIEFDE NAAR NY
'IK VOELDE ME ZIJN HUISHOUDSTER'

Ouch. Wat een pijnlijke uitspraak. "Wat moet mijn ex hiervan wel niet denken?" "Dit hadden we niet afgesproken." "Ik geef nooit meer een interview!" "Fuck, dit verschijnt in heel Nederland." "Dit ga ik dus mooi niemand vertellen."

Ik schaamde me kapot. Ik legde het magazine onder de salontafel, zodat ik er niet meer mee geconfronteerd hoefde te worden. Zo. Klaar.

De pijnlijke waarheid was dat ik de uitspraak wel had gedaan. Maar zo op de cover geknald, in dikke letters, uit context getrokken leek het zo hard. Ik vond het niet fair naar mijn ex toe. "Wat heb ik gedaan?"

Hoe langer ik het wegstopte, hoe meer ik eraan dacht en hoe vervelender het voelde. Ik had er buikpijn van. "Zou iemand het gelezen hebben? Wat zouden ze ervan vinden?"

Ik pakte het tijdschrift er nog een paar keer bij. Langzaam kwam er rust in mezelf. "Ik heb dit zelf gezegd. Ik heb dit zelf gedaan. Die quote zegt niets over hem en alles over mij. IK voelde me zo. Ik had de situatie zelf gecreëerd."

In de titel van cover zag ik staan 'niets te verbergen'. En toen dacht ik: Patty, own your shit. 

Lees het volledige artikel.