Roze wolk? Welke roze wolk?

De roze wolk. Wie heeft dat eigenlijk bedacht? Het is weer zo'n lekker fenomeen waarvan we allemaal denken dat we daaraan moeten voldoen. En als dat niet zo is, dan gaat er iets niet goed, dan ligt het aan ons, dan doen we vast iets verkeerd.

Nu ik zwanger ben krijg ik al van alles naar mijn hoofd geslingerd. "Geniet lekker van je roze wolk!" Maar serieus, wat is dat eigenlijk? Het lijkt eerder iets uit een sprookjesboek dan de realiteit. Alsof je de hele dag een beetje loopt te zweven en alleen maar aan je kindje denkt en alles al voor je ziet. Rooskleurig natuurlijk. Of rozekleurig?

Deze Miss Cut The Crap is daar toch iets te nuchter en down to earth voor. Ik wilde al drie jaar een kind, dus ergens had ik stiekem toch verwacht dat ik volledig wild enthousiast en over the moon zou zijn als het eenmaal zo ver was. Niet dus. Ik voelde vooral: dit klopt nu. In alle rust en liefde.

Voordat ik mijn eerste echo kreeg zeiden andere vrouwen al: "Oh, als je eenmaal je kindje ziet!!!" Ik lag bij de verloskundige op tafel en keek naar het scherm. Het leek eerder een film. Ah, dit groeit dus in mijn buik. Ik had er nog niet echt een gevoel bij.

Nee, dan zou het gaan gebeuren bij de tweede echo. "Oh, als je eenmaal het hartje hoort kloppen! Dan ga je wel janken hoor! Dat is zó'n emotioneel moment." De verloskundige zette het koude apparaat tegen mijn buik. "En nu gaan we luisteren naar het hartje." Ik hield mijn hart vast.

Het hartje klopte. Helemaal zoals het hoorde.

Mooi, hij doet het. En nu?

Ik schrok zelf van mijn nuchterheid. Moet ik nu huilen? Geef ik niks om mijn kind dan? OMG, ben ik nu al een slechte moeder?!

Wacht even Patty, deze les heb je al eens geleerd. Meerdere keren. Niemand denkt hetzelfde. Niemand doet hetzelfde. Niemand reageert hetzelfde. Niemand is hetzelfde. Waar maak je je druk om?

En ik maak me dus ook niet zo druk. "Leef je ook zo toe naar elke echo om weer te zien of het echt goed gaat met je kindje? Ik maak me zo'n zorgen de hele tijd!" zei een andere zwangere vrouw. "Eh, nee. Als het niet goed is, is het niet goed. Als het wel goed is, is het wel goed." Het heeft toch weinig zin dan om me zorgen te maken? Juist die stress is ongezond voor mezelf en mijn kind.

Die roze wolk herken ik dus niet. Af en toe kan ik intens genieten, dat wel. Maar ik praat ook niet continu over de baby en ben er zeker niet de hele dag mee bezig. Ik heb ook nog andere shit te doen. Mijn business runnen bijvoorbeeld. Spelletjes doen. Sex. Niksen. IJsjes eten. Gewoon, leven.

Dus laat vooral jezelf niks aanpraten. En wij elkaar ook niet. Het is zoals het is.