Spiritualiteit. Zweverigheid. Nee, ik ben gewoon nuchter. Toch?

Spiritualiteit was altijd een vies woord voor mij. Net als liefde. (Ugh, warmte en geborgenheid.) En nog altijd: acquisitie. (Wie wil er nu koud bellen om z'n shit te verkopen? Ik niet in ieder geval.)

Bij 'iemand die spiritueel is' dacht ik aan boomknuffelaars. Hippies. Hare Krishna. Ik gruwelde. Too much. Niet voor mij. No, thank you. Laat me met rust alsjeblieft.

In gesprekken over spiritualiteit verdedigde ik me. "Neuh. Ik ben heel nuchter hoor. Aards." (Ja, expres hun taal spreken, zodat ze me zeker weten begrijpen.)

Spirituele mensen vond ik zweverig. 'Zweefteven', zoals een vriend ze lieftallig noemt. Ja. Nee. Niet mijn mensen. Sorry. Daaag.

Ondertussen bevind ik me onder mensen die 'hun licht laten schijnen', afstemsessies houden, die praten met je voorouders om hun trauma's te kunnen verwerken, zodat jij er geen last meer van hebt, mensen die je terugbrengen naar vorige levens en die je met behulp van psychedelische middelen 'in contact brengen met je goddelijke natuur'.

En het is er niet één. Ze zijn OVERAL. Overweldigend soms. Zo fucking veel spiritualiteit in m'n timeline. Hoe ben ik hier in hemelsnaam in terechtgekomen? (See what I did there?)

Ja, ik moest weleens huilen bij zo'n afstemsessie. Ze raakte me. Ik luisterde gewoon mee hoor, omdat ik toevallig in haar traject zat. 
Ja, ik heb weleens de ogen uit mijn kop gejankt bij een meditatie via Periscope. Ik wilde gewoon even kijken hoe zij zo'n uitzending doet.
Ja, ik was wel nieuwsgierig naar wat paddo's doen met je, dus ik heb me ingeschreven voor zo'n paddotrip. Uh ja, ceremonie. Whatever. Ik besefte dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. En dat het niet erg is om dood te gaan, omdat alles weer nieuw leven brengt. En dat ik me gesteund voelde door mijn voormoeders. 

"Nee, ik ben niet spiritueel hoor. Ik sta overal voor open. Maar ik ben gewoon nuchter en heel praktisch. Dat zweverige gedoe is allemaal niks voor mij."
"Patty, misschien ben je wel spiritueler dan je zelf denkt."

Kut. 

Ok. Maar wat is spiritualiteit nu eigenlijk? Wikipedia zegt:
'De spiritualiteit is een bijzondere, maar niet noodzakelijk confessioneel begrepen religieuze levenshouding van een mens, die zich op het transcendente of immanente goddelijke Zijn concentreert, respectievelijk op het principe van de transcendente waarheid of hoogste werkelijkheid.'

Okeeee.

...

*crickets*

Voor mij als nuchter persoon mag het wel iets luchtiger. Bij het woord religie ga ik ook steigeren. Mag het gewoon levensnieuwsgierigheid ofzo heten? Ik geloof niet in een God, maar wel dat er méér is. Dat voel ik. Dat weet ik. 

Ik app nogal wat af met mijn lief. Dan hebben we een ontzettend leuk gesprek. Hij zegt iets dat mij raakt, zelfs een doodnormaal woord. Dan hoef ik nog niks te zeggen en hij schrijft: 
"Wat is er?" 
"WTF gast?! Hoe wéét je nou dat er iets is?"
"Dat voel ik gewoon."

En dan is hij nog 10 x nuchterder dan ik.

Dit soort shit verzin je niet. Het is er gewoon. 

Maar ben je als spiritueel mens dan ook automatisch zweverig? Een zweefteef? (Eww. Beeld hierbij ook even in hoe vies ik nu kijk, zelfs als ik het schrijf.)

Een vriendin (die ook spiritueel nuchter is) gaf een mooie beschrijving van zweverig zijn. "Dat zijn mensen die daarboven iets zoeken, maar die daar blijven hangen. Ze zweven. We zijn hier juist op aarde om iets te doen met die kennis en ervaring. We leven in het hier en nu."

Aaah. Yes. Helder.

Hallo, ik ben Patty. Ik ben niet zweverig. Wel spiritueel. Denk ik. (Hmm, ik ben nog huiverig.) Fuck it, ik ben gewoon gruwelijk nieuwsgierig naar het leven en alles daaromheen. Wat het ook is.