Hoe je alles out in the open gooit - het openhartige verhaal van mijn jongere zus Tyana

Je houdt je angsten, moeilijke momenten en donkere kanten het liefst voor jezelf.  Dat voelt lekker veilig.

Het gevaar is dat je ongemerkt een muur om je heen bouwt. Het wordt moeilijker om bij je te komen, omdat je jezelf niet volledig laat zien. Terwijl je juist die verbinding met anderen zo hard nodig hebt.

Mijn jongere zus Tyana loopt al bijna haar hele leven tegen zichzelf aan. Voor mij vaak zo moeilijk om daarmee om te gaan. Ik ben haar grote zus, dus automatisch schoot ik altijd in de hulpstand met mijn goedbedoelde ongevraagde adviezen.

Maar zij is mij niet.

Dat leverde altijd strijd op. "Water en vuur", zei mijn opa als we elkaar weer in de haren vlogen.  

Ik moest haar loslaten. Op eigen benen laten staan. En mijn god, wat ben ik trots op haar.

Voor het eerst deelt ze openlijk haar verhaal. Tot in de moeilijkste details, waardoor ik zelfs flabbergasted was van haar lef. 

Ze deelde haar verhaal op Facebook met haar vrienden, collega's en onze familie. De reacties zijn hartverwarmend. Maar ik vind het zo'n krachtig statement dat ik het ook hier wilde delen op mijn blog. Ongewijzigd en uiteraard met haar toestemming.

Dit is hoe je kapt met alle bullshit. 

---------------------------

Bij deze mijn persoonlijk verhaal in het Nederlands. Ik ben nog steeds nerveus om dit te posten, maar wel opgelucht nav de support van mensen erover tot nu toe. Ik ben blij dat op deze manier het praten over mentale problemen minder een taboe wordt.

Iedereen heeft zo zijn eigen problemen en ik wil open zijn over mijn leven en dingen waar ik tegenaan loop. Dit is niet bedoeld om zielig te zijn of aandacht te willen. Ik wil dit delen omdat ik dit al lange tijd voor me heb gehouden alsnog het een diep, donker geheim is en gisteren voelde het als een soort van opluchting om er publiekelijk open over te zijn. Sommige vrienden en familieleden weten er al van en misschien zijn er mensen die zichzelf herkennen in mijn verhaal en voelen zich meer aangesproken er ook over te praten.

Deze keer dus in het Nederlands en aangezien ik dagelijks nu Engels spreek, lees en schrijf, kan ik niet beloven dat mijn Nederlands foutloos zal zijn.
Ik wilde gisteren proberen het kort te houden, maar ik leer te accepteren dat dat niet in me zit. ;)

Sinds mijn puberteit ongeveer, worstel ik met een lage eigendunk en weinig zelfvertrouwen. Ik kon nooit iets goeds doen, of er goed uit zien, vergeleek mezelf constant met anderen en was nooit goed genoeg, wat er ook gebeurde.

Daarnaast leerde ik al heel vroeg om alleen om te gaan met dingen die er gebeurde. Ik stopte ze weg en nam er afstand van, maar ook van mensen om me heen. Dit deed ik lang genoeg tot ik niet langer verbonden was met mijn gevoel en ik alle emoties en gevoelens automatisch weg stopte als een coping mechanisme. Hierdoor verloor ik met en met de controle en nu wordt ik vaak overspoeld met emoties op momenten dat er niets gebeurt en ik moet vaak vechten om niet te exploderen, net zo lang tot ik mezelf heb uitgeschakeld en helemaal niets meer voel. Dit kan dagen aanhouden tot het weer over gaat.

Hier komt bij dat ik veel te veel nadenk over alles en bijna fysieke muren om mezelf en mijn gevoelens heb gebouwd. Hoezo zeg ik fysiek? Omdat het vaak zo voelt. Als mensen me per ongeluk aanraken of zelfs als het met opzet it, maar goed bedoeld, krimp ik ineen of ik leun weg van mensen. Dit wegleunen gebeurt vaak zelfs als mensen me niet aanraken, maar omdat ze te dichtbij staan voor mijn gevoel. Blijkbaar dan, want hoewel ik bewust ben dat dit gebeurt, ik heb er geen controle over. Mijn hele lichaam trekt zich strak, vooral aan mijn rechterkant en ik kan die kant niet verder bewegen, letterlijk alsof er een muur tussen staat. Ik weet dat het te maken heeft met mijn zelfvertrouwen en de afstandelijkheid tussen mezelf en mijn gevoel. Ik zou graag mensen willen knuffelen of ze aan kunnen raken, of dichterbij willen komen, maar dat gaat (nog) niet. Langzaam ben ik dit aan het leren door middel van haptotherapie, wat vooral met aanraken te maken heeft. Ik leer hierdoor de muren herkennen en ze langzaam af te brokkelen en leren uit mijn hoofd en in mijn gevoel te duiken. Ik zou het zeker aanraden als je vergelijkbare problemen hebt.

Het probleem met aanraken heeft niet alleen effect op vreemden trouwens. Pas sinds afgelopen jaar heb ik dit besproken met familieleden, waarna we begonnen te leren elkaar te knuffelen. Het voelt heel vreemd voor mij en wanneer het gebeurt, voel ik meer; oh ja, ik knuffel nu met iemand. Ik voel niet echt het effect van een knuffel of voel er überhaupt iets bij. Alleen de aanraking zelf voel ik als een feit. Ook dit is weer die afstandelijkheid, maar ik kom er uiteindelijk wel. Het gaat gewoonweg veel tijd kosten.

Dit alles maakt het al moeilijk genoeg om relaties op te bouwen, want ik houd niet van mezelf en heb fysiek en emotioneel moeite om mensen binnen te laten. Maar het constante piekeren en in mijn hoofd zitten, naast het weinige zelfvertrouwen en het feit dat ik mezelf vaak geïsoleerd heb in mijn leven, gecombineerd met moeite anderen te vertrouwen, heeft ervoor gezorgd dat ik me socially awkward voel. Misschien ben ik wel een introvert, dat geloof ik ook wel, en dat ik daardoor vaak liever naar huis vlucht op een vrijdagavond om Netflix te kijken op de bank in plaats van mee te doen aan een gezellige spellenavond op werk. Of misschien komt het meer omdat ik vaak zo lang pieker over dingen dat het idee alleen al met mensen te praten die ik minder goed of helemaal niet ken, me ziek maakt en zo nerveus dat ik niet meer kan blijven. In mijn hoofd heb ik dan al voorspeld wat er gaat gebeuren en wat er soms ook gebeurd voor mijn gevoel; ik praat met iemand, beantwoord hun vragen, dat gaat prima. Maar dan is het mijn beurt de vragen te stellen en... blanco. Ik kan geen enkele vraag bedenken. En als ik er wel al een weet, voel ik me gelijk dom dat ik het gevraagd heb en het gesprek loopt vast, het wordt stil, voelt oncomfortabel, waardoor ik me nog minder zelfverzekerd voel, de andere persoon loopt weg of ik loop weg, ga met mijn telefoon spelen of ga naar huis. Uiteraard maakt dit alles dat het moeilijk is vrienden te maken, laat staan een relatie op te bouwen. Ik ben 28 en heb nog nooit een relatie gehad. Ik ben een keer op een date geweest en heb 2 keer gezoend. Dat voelt nog enger om publiekelijk toe te geven, maar het is de werkelijkheid.

Ik ben me al langer bewust van dingen die ik doe en zeg en in mijn hoofd lijkt het allemaal zoveel erger dan het is. Ik denk voor anderen mensen, neem aan dat ik precies weet wat ze van me denken en kies er vaak voor om mezelf te isoleren of om bij mensen te blijven die ik al ken en waar ik me bij op mijn gemak voel, om afwijzing te voorkomen. De mensen waar ik dan al wel bij kom, zijn vaak mensen die ten eerste instantie op mij zijn afgekomen, op momenten dat ik eens niet zo in mijn hoofd zat, want de kans dat dit niet zo is en dat ik zelf op vreemden of mensen die ik amper ken af zal stappen, is heel klein.

Soms worden al deze dingen teveel, vooral omdat ik aan het leren ben in contact te komen weer met mijn gevoel, waardoor alles dat pijn doet, tien keer zo erg pijn doet. Maar dat zorgt er wel voor dat ik langzaam leer er echt mee om te gaan en mijn gevoelens er te laten zijn, zodat ik dingen kan verwerken.

Ik worstel hier al langere tijd mee en stap voor step, met verschillende vormen van therapie, sommige slecht (professionele organisaties tot nu toe) en sommige heel goed (de haptotherapie en ook de meest recente workshop waar ik mee bezig ben rondom Zelfcompassie, gegeven door Marleen Anne Bekker via Veer en vonk helpt. Hier leer je kort gezegd lief te zijn voor jezelf. Maar uiteraard komt er veel meer bij kijken.), is er vooruitgang. Dit wordt me vooral door anderen verteld, omdat ik het zelf niet altijd zie. Maar er zijn dagen waar het moeilijk is om mee om te gaan en ik heb nog een lange weg te gaan.

Het allerliefst zou ik een psycholoog willen bezoeken, een die me echt kan helpen. Ik heb een aantal slechte ervaringen hiermee gehad in het verleden, dus als iemand iemand kent of een tip heeft voor een goede psycholoog in of rondom Eindhoven, laat het me dan weten.

Dit was in het "kort" mijn verhaal. het is ook nu weer eng om op de post knop te drukken en dit publiekelijk te maken. Maar ik wil er open over zijn en misschien helpt het anderen die zich hierin herkennen, dat ze het gevoel hebben minder alleen te zijn en wellicht helpt het hun ook naar buiten te treden met hun verhaal. Als iemand vragen heeft of wat dan ook, laat dan een comment achter of stuur me een PM. En delen is ook absoluut prima.

Bedankt voor het luisteren :)

---------------------------

Wil je contact opnemen met Tyana? Mail haar op tyanag@gmail.com