De horror die voicemail heet

Voicemail. Tja. Ik snap het dus niet. 

Het kost mij als ontvanger tijd om een voicemailbericht af te luisteren. Als ik op mijn telefoon een gemiste oproep zie staan, geeft dat hetzelfde aan: iemand heeft voor mij gebeld. Waarom zou ik daarvoor een heel bericht afluisteren?

Ik ken mensen die anderhalve minuut lang vol wisten te praten op mijn voicemail. Met eigenlijk als enige bericht: ‘Ik heb je gebeld. Bel me terug.’

Mensen praten te snel, onverstaanbaar, ruis op de achtergrond. Vervolgens beluister je het bericht nog twee keer om erachter te komen dat je geen idee hebt wie je heeft gebeld en waarvoor hij heeft gebeld.

Iemand anders wil iets van me en IK moet in actie komen. IK moet de moeite en tijd nemen om de ander terug te bellen. Want met een ingesproken voicemailbericht heeft de zender haar taak 'voltooid'. Uhuh. Zo werkt dat dus niet in mijn wereld. 

Herkenbaar? Ik ga je nu de meest simpele tip ooit geven: zet je voicemail uit.

(Deze tip klinkt overigens simpel, maar bij sommige providers kost het nogal wat uitzoekwerk. Daar verdienen ze natuurlijk niets aan, voicemailloze klanten.)

Ik gebruik voicemail dus al zes jaar niet meer. And I fucking love it.

Bang dat je belangrijke berichten mist? Als iets heel belangrijk is bellen ze heus nog wel een keer. Of ze mailen. Appen. Messagen. Tweeten. Skypen. Trust me, ze trekken wel aan je mouw.

Je telefoon heeft nummerherkenning en er bestaan genoeg andere communicatiemiddelen die niet inbreken op al die momenten dat het jou niet uitkomt, dus waarom bestaat voicemail eigenlijk nog? En waarom gebruik jij het nog?