De boeiende uitdagingen van mijn 21-urige werkweek

Ja, ik ben dus overgestapt op een 21-urige werkweek. “Waarom zou je? Want hoe meer je werkt, hoe meer je kan verdienen toch?”

Nou ja, genoeg onderzoeken en publicaties inmiddels over waarom het zo’n goed idee is om minder te werken. Minder stress. Beter voor het milieu (want minder vervoer op de weg). En ook gewoon omdat het kan. Want door automatisering is er steeds minder werk voor steeds méér mensen. Een ongelijke verdeling dus.

Als ondernemer creëer je je eigen business en dus ook je eigen werktijden. Ik zie mensen regelmatig over hun grenzen gaan, omdat ze denken dat alles moet. Die ene businesscoach zei dat je GROOT moet denken, dus dan doe je dat. Je werkt harder, sneller, haalt meer en meer klanten binnen, komt weer met een nieuw product en laat je gezicht zien op elke netwerkbijeenkomst.

Maar waarom zou je? Voor wie? Om meer geld te verdienen, om meer uit te kunnen geven, om … ?

Het is de eindeloze ratrace. Ik zie een hamster voor me in zo’n wiel. Hard aan het rennen, alle energie aan het verbruiken, but going nowhere. Hij gaat op zijn bek en begint weer te rennen, want ‘daar was ik mee bezig en zo heb ik het altijd al gedaan’. Tot het moment dat hij er helemaal uit flikkert en denkt: waar the fuck ben ik mee bezig?

Herkenbaar? Of ben je nog steeds aan het rennen?

In oktober is mijn zoontje Boaz geboren. Inmiddels is hij 4 maanden en gaat hij sinds een maand naar de kinderopvang. Al toen ik aan het zoeken was naar een goede locatie dacht ik: ‘ik breng mijn kind geen 4 of 5 dagen weg. Dan zien de medewerkers hem vaker dan ik. Dat is niet waarom ik een kind wilde.’

Fulltime huismoeder zijn is ook niet aan mij besteed. Ik hou van mijn werk. Een Cut The Crap Mama die werkt is een blije mama.

Daarnaast zorg ik op dit moment alleen voor hem. (Mijn lief en ik zijn nog steeds samen, maar dit is een tijdelijke situatie wegens persoonlijke omstandigheden.) Op alle momenten zonder oppas of opvang ben ik dus de enige die er is voor hem. Alles moeten we samen doen. Gewoon even op de fiets naar een afspraak is er niet meer bij.

Hiervoor werkte ik wanneer ik kon en wanneer ik zin had. Maandagochtend, vrijdagavond, zaterdagnacht.
‘Even koffie drinken?’ Joe, ik kom eraan.
Coworken a.k.a. bijkletsen met andere zzp’ers? Ja, gezellig!
Familiebezoek midden op de dag? Sure! Ik werk straks wel verder.

Helaas pindakaas. Ik ben niet meer zo flexibel. En dat vind ik helemaal niet erg, maar daar moet ik wel iets mee als ik nog steeds voldoende inkomen wil binnenhalen. Met een dubbel huishouden ook nog. En ik wil mijn sociale contacten onderhouden.

Misschien was het dus onvermijdelijk. Mijn werkweek minimaliseren. Van eindeloos werken naar 21 uur. Althans, zo had ik dat bedacht.

Mijn zoon gaat 2 keer per week naar de opvang voor 8 uur. Mijn moeder past 1 dag op. En op vrijdag is het Laladag en werk ik hier en daar nog enkele uurtjes.

Zo kom je dus theoretisch gezien uit op 21 uur. Maar trek daar vanaf reistijd, lunch voorbereiden, lunch eten, avondeten voorbereiden (in mijn geval opwarmen, want vriend kookt heel lekker, maar het vereist toch mijn aandacht - ik heb al eens een pan met water laten aanbranden), 2 keer kolven, eventuele afspraken bij de fysio, tandarts of huisarts (met reistijd) en het huishouden bijhouden. Als ik geluk heb, hou ik zo’n 15 uur over om te werken.

Je kan schrikken en tóch je kind 5 dagen bij een ander onderbrengen of je kan het zien als een boeiende uitdaging. Nou ja, je heet niet voor niets Miss Cut The Crap, dus let the games begin!

Heb niet de illusie dat dit een succesverhaal is. Dat weet ik nog niet. Dit wordt in ieder geval een groot experiment voor het hele jaar. Pas dan weet ik of het gelukt is. Maar ik heb er ook alle vertrouwen in. Anders hoef ik niet eens te beginnen natuurlijk.

Dit is overigens niet geschikt voor elke zzp’er. Als je werkt op basis van uurtarief, dan houdt het gauw op. Minder uren = minder geld. Tenzij je je uurtarief flink omhoog knalt.

Wat kan ik je alvast meegeven? Wat heb ik al geleerd de afgelopen maand?

Kies je eigen werktijden
Ik heb er een hekel aan om de wekker te moeten zetten. Met een kind is dat een ander verhaal. Die van mij hoeft echter de komende jaren nog niet naar school. Ik heb daarom een kinderopvang gekozen met flexibele tijden. We kunnen heerlijk rustig opstaan, samen spelend de dag beginnen en buiten de spits reizen. Ik heb ook nog eens geen eigen auto, dus we pakken de bus naar enkele haltes verderop. Zodra hij zelfstandig kan zitten, gaan we met de fiets.

Doe alles met volle aandacht
Als ik aan het werk ben, ben ik aan het werk. Als ik met mijn kind bezig ben, ben ik met mijn kind bezig en dus niet aan het werk. Geen laptop op schoot dus als hij bij me zit of ligt te spelen op de mat. Dan ben je half aan het werk en half met je kind bezig. Die vraagt dus meer aandacht en jij maakt fouten. Je krijgt minder voor elkaar en alles kost meer tijd.

Plan een mamadag of papadag én een pyjamadag
Vaak wordt een papadag belachelijk gemaakt, ‘want mamadag is het elke andere dag’. I call bullshit. Op woensdag heb ik mamadag. Ik werk dan niet (geen mails, geen social media, geen zakelijke apps) en breng zoveel mogelijk tijd door met mijn zoon. Als hij wat ouder is wil ik deze dag ook leuke uitjes doen.

Pyjamadag is mijn eigen bedenksel. En oh, wat heb ik er plezier van! In de eerste week na de geboorte van mijn kind kwam er zóveel bezoek over de vloer. Plus de kraamhulp, de huisarts, de verloskundige, de fysio, het consultatiebureau. Ik kreeg er stress van. Ik heb ook downtime nodig om weer op te laden. En die gaat niemand anders voor me regelen.

Dus ik introduceerde pyjamadag. We mogen de hele dag lekker thuis zitten in onze pyjama. We moeten niks en hoeven niks. Geen to-do’s. Niet werken. Lekker lui zijn. (Zonder schuldgevoel!) En bovenal: geen bezoek.

Daar moet ik echt streng in zijn. Mijn familie wil natuuuuurlijk die kleine zien (ik heb nog nooit zo regelmatig mijn familie op bezoek gehad), maar helaas niet op zondag. Ik bedenk daar ook geen excuus voor. Ik leg ze precies uit waarom het niet kan. Voor de toekomst zullen ze het dan ook niet meer vragen, want ze weten toch dat ze nee krijgen.

Kaders zijn heerlijk
Sommige mensen zijn bang om te kiezen. Maar beperkingen maken je creatief. Ik kan niet meer alles uit de kast halen voor mijn werk en moet het doen met wat er is. Dat vind ik persoonlijk een veel leukere uitdaging. Ook fijn: minder opties betekent minder keuzestress.

Een werkweek van 21 uur zorgt voor hyperfocus. Ik heb geen tijd te verspillen, dus maak optimaal gebruik van mijn werkuren. Ik klooi bijvoorbeeld amper nog op Facebook. De app staat niet meer op mijn telefoon, maar zelfs op mijn laptop laat ik me nog zelden verleiden tot eindeloos scrollen.

Schrappen, schrappen, schrappen
Ik had altijd zoveel wilde plannen, maar ben steeds selectiever met welke ideeën ik uitvoer en welke op de plank mogen blijven liggen. Nu werd heel snel duidelijk wat nog paste en wat niet meer. Ik moet minstens zoveel omzet binnenhalen als voorgaande jaren, dus alles wat niet bijdraagt aan dat doel valt af.

Ik heb dus meerdere zaken geschrapt in mijn aanbod, waaronder de VIP-middag. Het lukte me niet om Instagram goed bij te houden op zakelijk gebied, dus daar ben ik mee gestopt. Ook 3 coworkdagen per maand zit er niet meer in. Jammer dan. Ik heb andere prioriteiten.

Stel een slim aanbod samen
Voor Regelhelden werk ik met abonnementen. Per maand en per halfjaar. Zo heb ik doorlopende inkomsten. Dat is echt een heel prettig gevoel. De focus ligt vooral op het onderhouden van een goede community in plaats van heel hard werken om telkens nieuwe mensen binnen te halen.

Geef je workshops? Kies dan 1 of enkele die je regelmatig kunt herhalen en dan weer een vervolgaanbod kunt doen. Als je telkens met een nieuwe workshop komt voor een lage prijs, haal je er te weinig inkomsten uit. Daarnaast ligt je focus op het uitwerken en samenstellen in plaats van het verkopen ervan. (Eeks, ik zei het vieze woord ‘verkopen’. Helaas, zonder geld heb je geen business, maar een hobby met een website.)

Bied je alleen 1-op-1 trajecten aan? Ook dan ben je beperkt tenzij je je prijs flink omhoog gooit. Kijk dan eens hoe je in groepsvorm iets kunt aanbieden. Online of live, dat kan allebei, of een mix ervan.

Maximaal 10 to-do’s per dag
Dit is een van de grootste uitdagingen denk ik voor jullie en voor mezelf. Want als er 25 taken op mijn lijstje staan en ik heb er aan het einde van de dag nog 17 over, dan heb ik het idee dat ik niks voor elkaar heb gekregen. Staan er 10 taken op en heb ik er nog 2 over, dan heb ik het gevoel dat ik een shitload aan werk heb gedaan die dag. Terwijl ik in beide gevallen 8 to-do’s heb weggestreept.

Er zijn mensen die hierop reageren met “ik zet er zelfs maar 3 op”. Dan zijn waarschijnlijk je to-do’s te groot en moet je ze kleiner maken. ‘Administratie doen’ is bijna een volledig project. ‘Bonnetjes inscannen’ is een taak.

En wat als je nog veel meer moet doen dan 10? Dan wil je gewoon te veel. Automatisch betekent dat: nog meer schrappen.

Vereenvoudigen en automatiseren (en later ook uitbesteden)
Wie me langer volgt weet dat ik gek ben op workflows, templates en handige tools. (Als je je inschrijft voor mijn Patty Post krijg je toegang tot mijn businesstoolkit met ALLE tools en templates die ik gebruik en hoe ik ze gebruik.)

Ik stel mezelf regelmatig de vraag: hoe kan het nóg eenvoudiger? Dat is dus niet per se kijken hoe het efficiënter kan, maar bijvoorbeeld een supergedetailleerde workflow opstellen voor elk proces. Ik bedenk dan: ‘wat als ik dit nog 10 keer moet doen?’ Dat kost de eerste keer dus extra werk, maar bij elke volgende ronde hoef je alleen maar het lijstje te volgen. Niets meer uit je hoofd. Niet meer opzoeken hoe dat ook alweer zat. De kans op fouten wordt ook een stuk kleiner zo. Plus het proces staat overzichtelijk onder elkaar, waardoor je makkelijker ziet welke stappen anders kunnen.

Aangezien ik ook Chef Regelhelden ben, verwacht je misschien dat ik mijn bedrijf grotendeels uitbesteed. Maar ik vind dat je eerst je shit op orde moet hebben. Dus schrappen, vereenvoudigen en automatiseren. Wat vervolgens overblijft, besteed ik uit. Alles in die volgorde. (En mocht je daar zelf nu niet zo handig mee zijn, dan kun je altijd een Virtual Assistant inhuren die dit proces voor jou regelt en zichzelf grotendeels overbodig maakt.)

Heel veel nee zeggen
Ik was al best goed in nee zeggen, maar ik word nog meer uitgedaagd. Ik zie allerlei leuke events voorbijkomen, maar overal moet ik oppas bij regelen. Ik wil mensen niet overvragen en ik wil ook lekker veel tijd doorbrengen met mijn kind, dus ik ga alleen als het écht superleuk is.

Ook tegen allerlei bezoekaanvragen moet ik nee zeggen. Ik wil mezelf en de kleine niet overladen met prikkels. Dan zeggen zij of anderen weleens “het is toch maar een uurtje?” Maar het is meer dan dat. Ik ben dan de hele tijd bezig met dat tijdstip dat het bezoek komt. Ik wil gedoucht en aangekleed zijn. Ik wil het huis een beetje opgeruimd hebben.

Ik beperk dus ook het aantal bezoekmomenten per week en per dag. Is er komende week weinig plek? Ik prop je er niet tussen, maar je komt dan 1 of 2 weken later. Zo kan ik je ook de volle aandacht geven.

Durf hulp te vragen
Mensen zeggen vaak: “Patty is zo zelfstandig, die regelt dat wel”. Ja, dat regelt Patty allemaal omdat ze anderen om hulp durft te vragen. Ik voel me geen zwakkeling als ik iemand anders vraag. Ik heb namelijk niet de illusie dat ik alles zelf moet kunnen. Dat is per definitie onmogelijk. Geen enkele topsporter die de top heeft bereikt zonder coach met het idee “kan ik zelf wel hoor!”

Als ik me klote voel reik ik uit naar mijn vriend. Als ik gefrustreerd ben over hem, praat ik met een goede vriendin. (Mijn vriend weet dat ook en spoort me zelfs aan dat te doen. En andersom.) Mijn moeder helpt elke week in het huishouden. Mijn vriend kookt dus voor me en dan een grote hoeveelheid, zodat ik porties kan invriezen. Mijn moeder en nichtje passen regelmatig op. Toen het sneeuwde en de bussen niet reden, belde ik mijn nicht of ze mijn zoon wilde ophalen.

Ik zeg niet “sorry sorry sorry dat ik je misschien wel tot last ben”. In plaats daarvan spreek ik mijn dankbaarheid uit. Keer op keer. Ik neem de mensen om mij heen niet voor lief.

Niet alle tijd hoeft nuttig besteed te worden
Van dit idee ben ik al lange tijd af, maar ik noem hem toch voor alle werkpaarden die dit lezen. Als je altijd nuttig bezig moet zijn, sta je dus nooit ‘uit’. Je gaat maar door. Je hoofd en je lijf ook. Daar ga je op termijn aan onderdoor. En je gaat aan alles voorbij. Genieten van het leven en de kleine momenten wordt dan heel lastig.

Gun jezelf tijd om te lummelen. Te niksen. Te luieren. Heel on-calvinistisch, maar oh zo gezond. Je brein heeft tijd nodig om alle indrukken te verwerken.

En het kan ook nog eens heel nuttig zijn (haha!), want niet voor niets krijg je je beste ideeën op de wc of onder de douche. Je zit even niet dicht op het probleem, maar door afstand te nemen dient de oplossing zich vaak spontaan aan.

Voor nu samengevat: ik voel me productiever dan ooit. Ik hou van de hyperfocus en hoeveel makkelijker het nu is om keuzes te maken. Mijn prioriteiten zijn veel helderder. En de beperkingen maken me ontzettend creatief in het bedenken van oplossingen.

Het komende jaar hou ik je op de hoogte van mijn experiment. Mijn Patty Post verstuur ik minder vaak (want ja, schrappen), maar kortere updates lees je op Facebook of LinkedIn.