De lat hoeft niet zo fucking hoog te liggen

Ik heb al zó vaak geprobeerd om gezonder te leven. En dan niet een beetje. Nee, dan moet het ook meteen goed. Volledig. Perfect. 

Alles moet anders. Alle chocolade uit huis. Niks meer erin. Geen suiker meer. Elke dag zoveel mogelijk groenten en fruit. Liefst zo weinig mogelijk vlees. En sporten. Drie keer per week. Vijf keer als het even kan. Gaan, gaan, gaan!

Dat begint met volle moed. Maar na een tijdje verlang ik naar lekker eten. Naar genieten. Ik hou ontzettend van groenten, maar dat wordt een ander verhaal als ik gezond móet eten. Zelfs van mezelf. Dan smaakt ineens niks meer. Ugh.

Met een lang gezicht trek ik mijn sportkleding aan en sleep mezelf naar de sportschool. Ik heb hier zó geen zin in. En dit moet ik vijf keer doen? Nee, minimaal drie keer heb ik gezegd. Maar ja, vijf keer is best haalbaar, dus dat moet lukken.

Ik ben op een verjaardag. Of ik een taartje wil? Um, ja, dit heb ik wel verdiend toch na zo goed voor mezelf zorgen? Eentje dan. Dit is heerlijk, maar ik had mezelf beloofd dat ik geen suiker zou eten. Had ik dit nou wel moeten doen? Shit, nee, beter van niet. Chips of tafel. Nu is m'n dag toch al fucked. Ik vreet.

Vandaag sport ik extra hard, want gisteren heb ik gezondigd. Ok, back on track. 

Dan heb ik een drukke week. Sporten lukt even niet. Ik zie hier geen gezond eten. Dan maar pizza.

I'm screwed.

Herkenbaar?

Waar zijn we in hemelsnaam mee bezig? Waarom leggen we de lat zo hoog? Om er makkelijk onderdoor te kunnen lopen? Waarom moet het meteen groots en rigoureus? 

Alles of niets. Anders zijn we niet goed genoeg. 

Niet alles hoeft cold turkey. Het kan ook met achterlijk kleine stappen. Zo belachelijk dat je denkt: waar gáát dit over? 

Tim Ferriss sprak in zijn podcast over hoe hij zichzelf aanleerde om dagelijks te flossen. Zo'n gewoonte die we allemaal vinden dat we moeten doen, maar ja, het is zo'n gedoe. Hij begon met drie tanden te flossen. Huh? Drie tanden? Maar zodra je dat gedaan hebt, voelt het zo raar dat je er maar drie doet. Dan doe je de rest ook wel.

Zo vertelde iemand mij pas dat hij sterker wilde worden en daarom elke ochtend begon met drie push-ups. Meer lukte nog niet. Elke week deed hij er een paar meer. Nu, weken later, kan hij er vijfentwintig. Hij voelt zichzelf sterker worden. Dat was ook zijn doel.

Hoe je bij je doel komt bepaal je zelf. Je hebt er niks aan om drie keer in de week krachtsessies te doen van een uur als je nu al niet weet of je dat vol kunt houden. Begin eerst maar eens met het opbouwen van een routine. Zorg dat het een gewoonte wordt.

Zo ben ik begonnen met vijf sit-ups op een dag. That's it. Daar heb ik altijd tijd voor. Geen smoesjes. De week erna tien. Dan vijftien. Als ik er meer wil doen, doe ik er meer. Maar het hoeft niet.  

Hoe hoog leg jij de lat? Kun je de lat ook gebruiken om een eerste trede te bouwen?

Moet ik ook digital nomad worden?

Ja, ik ben minimalist omdat ik me daardoor vrij voel. Nee, ik ben geen minimalist omdat ik de wereld rond wil reizen met alleen mijn rugzak. 

I know: digital nomad zijn is helemaal van nu. Ik ken een heleboel mensen die hun huis hebben opgezegd en overal ter wereld wonen en werken. Maar dat betekent niet dat we het allemaal moeten zijn. Ik wil het niet eens.

Ik hou ervan om een vaste plek te hebben. Een basis. Waar ik altijd naar terug kan komen. Mijn safe space. Mijn thuis. 

Jaja, 'home is where the heart is'. Zo voelt het ook. En toch voel ik me in mijn eigen huis net even meer thuis dan op welke andere plek ook.

Waarom verwachten mensen dan dat digital nomadism de volgende 'logische stap' is voor me? (Lekker hoor, met hippe, dure woorden gooien.)

Ja, ik heb in New York gewoond. Maar daar woonde ik echt. Ik werd 'vrouw van de wereld' genoemd en 'wereldreiziger'. Maar zo heb ik mezelf nooit geprofileerd. Dat ben ik ook niet. Zo voel ik me niet.

Ik hou niet eens van reizen. Mijn vakantievoorpret begint pas enkele dagen voordat ik vertrek. Gelijktijdig met de inpakstress. (Dat inpakken lukt me overigens nog niet zo minimalistisch. Ik flikker gewoon alles in mijn koffer en hoop dan dat ie dicht kan.) 

Waarom verwachten we toch zoveel van elkaar?

Ik verwacht van jou ook niet dat je minimalist wordt. Grappig altijd hoe anderen zich verontschuldigen als ik bij ze op bezoek kom. "Ja sorry, ik weet het, ik moet nog meer minimaliseren. Die kast gaat nog weg. En die stoel in de hoek zet ik binnenkort op Marktplaats." Ok. Good for you.

Ik kies er bewust voor om minder te spullen te hebben, omdat me dat bewegingsvrijheid geeft. Hoe ik dat invul is aan mij.

Laten we elkaar vooral niet gek maken. Ik hoef geen digital nomad te worden en jij ook niet.

Waarom je na het lezen van deze post vandaag nog je laptop gaat backuppen

Je weet hoe belangrijk een backup is als je laptop ooit serieus gecrasht is. Of de horrorverhalen hebt gehoord.

Alle andere ondernemers: "Nee, ik heb nog geen backup, maar dat ga ik binnenkort regelen." Uhu. Tuurlijk. Ondertussen zeg je dat al jaren.

Prijs jezelf gelukkig. Je hebt Doom's Day nog niet hoeven ervaren. Zoals ik. Leuk man. Hartkloppingen tot in mijn oren.

Que pasa? Nou, ik heb dus een dubbele backup. Online gebruik ik Dropbox. Offline een Apple Time Capsule. Dat is dus een apparaat dat via wifi connectie maakt met je laptop. Om het uur maakt hij als het ware een screenshot van je hele laptop. Als je laptop crasht, hoef je alleen maar de laatste versie terug te zetten en je bent weer up and running.

Ja, tot zover de theorie.

Ik kwam thuis van een weekendje weg en zag dat de Time Capsule al een paar dagen geen backup had gedaan. Hmm. Vreemd. Internet doet het. Klooien. Wifi werkt niet. Via de kabel dan? Ook niet. Wat is deze?

Googlen dan. Oh, de laatste Apple OSX update is een versie die de Time Capsule niet aankan. Die moet teruggezet worden naar een oude versie. Daarvoor hoef je 'alléén maar dit bestandje te downloaden, éven iets wijzigen en dan deze installeren'. 65.476 andere gebruikers gingen je voor.

Tuurlijk. Doe ik effe.

Downloaden. Wijzigen. Hey, waarom blijft ie hangen? Dat is raar. Klik klik. Doet niks. Hmm, ik kan ook geen ander programma meer openen. Ok, even opnieuw opstarten dan. Hmm. Hij blijft wel heel lang in de opstartfase.

Kut. Mijn laptop is gecrasht. Fuck fuck fuck! *)#*%$(%@ Patty, wat ben je toch ook een kutwijf! Kun je nou niet met je tyfustengels van dat ding afblijven? Jeeeezus!

Je had er niet bij willen zijn. Of misschien wel, voor je wekelijkse dosis entertainment in de vorm van leedvermaak.

Dan maar naar de Apple Dokter, met mijn laptop en Time Capsule veilig in mijn tas. Met klotsende oksels en dus mijn hart tot in mijn oren. Maandag 11:00u hè.
"We gaan voor je kijken. Hopelijk zijn ze morgen klaar."
"MORGEN?! IK BEN ONDERNEMER! MORGEN?!"
"Nou, we doen ons best."

Liefje belt me. Drama tot en met. Ik dan. Hij blijft rustig. Probeert grapjes te maken. Niet. Nu.

Adem in. Adem uit.

Ok. Wachten. Duurt lang. Wachten. 16:00u. Ja hallo. Bellen dan maar.

"Nou, uw laptop start niet meer op hoor, die moeten we opnieuw installeren. En de Time Capsule krijgen we ook niet meer aan de praat. Heeft u uw gegevens nog ergens anders staan?"

Fuuuuuck.

Thank god, dat heb ik inderdaad. Via Dropbox dus. Maar wat als ik mijn laptop opnieuw installeer, hem koppel aan Dropbox en dat ie dan de verkeerde kant op synct? Want ja, dat heb ik al een keer zien gebeuren. Wil je ook niet.

Onderzoekskosten € 49,- per item. Laptopbestanden overzetten op een externe harddisk en opnieuw installeren: € 200,-. Nou, dat gaan we dus mooi effe niet doen, hè.

"Nee hoor, geef maar mee, ik regel het zelf wel."

Paniek.

Ik moet iemand bellen. En halleluja, toen was er nerdvriend (lees: held!) Erik. Die avond nog kwam hij met allerlei nerdspul mijn laptop fixen. Gewoon stap voor stap. Eerst alles downloaden van mijn laptop. Opnieuw installeren. Bestanden er weer op. Dropbox aan. Phew.

"Zo, ik zie dat je maar 120gb opslag hebt. Knap hoor. En nog 80gb over zelfs."
"Wat?! 80gb over?! Dat was eerst 10!"
"Oh. Hopelijk mis je niets?"
"..."

Blijkbaar bleek ik in de jaren wat meuk te hebben opgebouwd, want ik miste geen enkel bestand. En ik kreeg dus mooi de kans om alles nóg beter in te richten. Geluk bij een ongeluk. Maar ik wens niemand zo'n dramatisch avontuur toe.

De moraal van dit verhaal?

Z O R G   V O O R   E E N   F U C K I N G   B A C K U P.

En niet één, maar twee. Want ja, dat wil je.

Welke gebruik ik nu?

  1. Dropbox dus (referral link). Ik heb geen Mijn Documenten-map. Dropbox IS de 'Mijn Documenten'-map. Daarmee staan de documenten dus op mijn laptop én in Dropbox en worden ze continu geüpdatet.
  2. Backblaze (referral link). Aangeraden door meerdere nerdvrienden. Voor $5 per maand kun je ongelimiteerd backuppen. De eerste backup duurt mogelijk dagen. Daarna gaat het automatisch. Je stelt zelf in hoe vaak. Ook handig om te weten: "Backblaze will keep versions of a file that changes for up to 30 days. However, Backblaze is not designed as an additional storage system when you run out of space. Backblaze mirrors your drive. If you delete your data, it will be deleted from Backblaze after 30 days."

Ja, allebei zijn ze online. Geen hardware meer. Scheelt spullen.

*veegt voorhoofd af*
Ik ben weer safe. En jij?

Hoe zorg je voor een huisstijl en logo zonder tijd en geld?

Ben je al een paar jaar zelfstandig professional en heb je nog altijd geen huisstijl voor jezelf, terwijl die al lange tijd op je to-do list staat? Of heb je er wel één, maar wil je alles omgooien en komt dat er maar niet van? 

Bij het maken van mijn allereerste website zo'n 15 jaar geleden werd ik verliefd op de kleur #ff0099. Oftewel: knalroze. Die gebruikte ik op allerlei manieren, samen met zwart, wit en grijs. 

En dat doe ik nu nog steeds. Dát is mijn huisstijl. Alles wat moet opvallen maak ik roze: links en buttons.

Klaar. 

Niks fancy. Geen gedoe. Makkelijk te gebruiken op mijn website, social media, Patty Post, visitekaartje, alles. 

Enkele jaren had ik zelfs een logo. Maar toen dropte ik de naam Minimal Switch en ging ik verder onder mijn eigen naam. Ik zat te klooien met een nieuw logo en dacht ineens: fuck it, waarom heb ik überhaupt een logo nodig? Mijn naam en foto zijn uniek genoeg. 

Ik geef dus geen geld uit aan een designer. Het kost me geen tijd. Geen moodboards, geen eindeloos over en weer mailen met concepten en aanpassingen, ik hoef niet te mierenneuken en niet na te denken over welke kleuren bij elkaar passen of wat ik wil uitstralen naar de klant. En het staat niet meer op mijn to-do list met het idee dat ik dat 'ooit' nog eens moet doen. 

Waarom doen we soms zo moeilijk als het ook makkelijk kan?

Spiritualiteit. Zweverigheid. Nee, ik ben gewoon nuchter. Toch?

Spiritualiteit was altijd een vies woord voor mij. Net als liefde. (Ugh, warmte en geborgenheid.) En nog altijd: acquisitie. (Wie wil er nu koud bellen om z'n shit te verkopen? Ik niet in ieder geval.)

Bij 'iemand die spiritueel is' dacht ik aan boomknuffelaars. Hippies. Hare Krishna. Ik gruwelde. Too much. Niet voor mij. No, thank you. Laat me met rust alsjeblieft.

In gesprekken over spiritualiteit verdedigde ik me. "Neuh. Ik ben heel nuchter hoor. Aards." (Ja, expres hun taal spreken, zodat ze me zeker weten begrijpen.)

Spirituele mensen vond ik zweverig. 'Zweefteven', zoals een vriend ze lieftallig noemt. Ja. Nee. Niet mijn mensen. Sorry. Daaag.

Ondertussen bevind ik me onder mensen die 'hun licht laten schijnen', afstemsessies houden, die praten met je voorouders om hun trauma's te kunnen verwerken, zodat jij er geen last meer van hebt, mensen die je terugbrengen naar vorige levens en die je met behulp van psychedelische middelen 'in contact brengen met je goddelijke natuur'.

En het is er niet één. Ze zijn OVERAL. Overweldigend soms. Zo fucking veel spiritualiteit in m'n timeline. Hoe ben ik hier in hemelsnaam in terechtgekomen? (See what I did there?)

Ja, ik moest weleens huilen bij zo'n afstemsessie. Ze raakte me. Ik luisterde gewoon mee hoor, omdat ik toevallig in haar traject zat. 
Ja, ik heb weleens de ogen uit mijn kop gejankt bij een meditatie via Periscope. Ik wilde gewoon even kijken hoe zij zo'n uitzending doet.
Ja, ik was wel nieuwsgierig naar wat paddo's doen met je, dus ik heb me ingeschreven voor zo'n paddotrip. Uh ja, ceremonie. Whatever. Ik besefte dat we allemaal met elkaar verbonden zijn. En dat het niet erg is om dood te gaan, omdat alles weer nieuw leven brengt. En dat ik me gesteund voelde door mijn voormoeders. 

"Nee, ik ben niet spiritueel hoor. Ik sta overal voor open. Maar ik ben gewoon nuchter en heel praktisch. Dat zweverige gedoe is allemaal niks voor mij."
"Patty, misschien ben je wel spiritueler dan je zelf denkt."

Kut. 

Ok. Maar wat is spiritualiteit nu eigenlijk? Wikipedia zegt:
'De spiritualiteit is een bijzondere, maar niet noodzakelijk confessioneel begrepen religieuze levenshouding van een mens, die zich op het transcendente of immanente goddelijke Zijn concentreert, respectievelijk op het principe van de transcendente waarheid of hoogste werkelijkheid.'

Okeeee.

...

*crickets*

Voor mij als nuchter persoon mag het wel iets luchtiger. Bij het woord religie ga ik ook steigeren. Mag het gewoon levensnieuwsgierigheid ofzo heten? Ik geloof niet in een God, maar wel dat er méér is. Dat voel ik. Dat weet ik. 

Ik app nogal wat af met mijn lief. Dan hebben we een ontzettend leuk gesprek. Hij zegt iets dat mij raakt, zelfs een doodnormaal woord. Dan hoef ik nog niks te zeggen en hij schrijft: 
"Wat is er?" 
"WTF gast?! Hoe wéét je nou dat er iets is?"
"Dat voel ik gewoon."

En dan is hij nog 10 x nuchterder dan ik.

Dit soort shit verzin je niet. Het is er gewoon. 

Maar ben je als spiritueel mens dan ook automatisch zweverig? Een zweefteef? (Eww. Beeld hierbij ook even in hoe vies ik nu kijk, zelfs als ik het schrijf.)

Een vriendin (die ook spiritueel nuchter is) gaf een mooie beschrijving van zweverig zijn. "Dat zijn mensen die daarboven iets zoeken, maar die daar blijven hangen. Ze zweven. We zijn hier juist op aarde om iets te doen met die kennis en ervaring. We leven in het hier en nu."

Aaah. Yes. Helder.

Hallo, ik ben Patty. Ik ben niet zweverig. Wel spiritueel. Denk ik. (Hmm, ik ben nog huiverig.) Fuck it, ik ben gewoon gruwelijk nieuwsgierig naar het leven en alles daaromheen. Wat het ook is.

Hoe je weer moeiteloos content kan publiceren

Je wilt bloggen, maar je weet niet waar je over moet schrijven. Je wilt social media updates posten, maar je hebt niks interessants om te publiceren. Je wilt live videostreamen, maar je hebt geen idee waar je het over moet hebben.

Waaróm wil je bloggen, posten en streamen? Omdat je vindt dat je dat wekelijks moet doen? Omdat iedereen het doet? Omdat anderen zeggen dat het moet? Omdat je niet achter wilt blijven? Omdat je vindt dat je zichtbaar moet zijn?

Vanuit moeten ga je forceren. Opdringen. Mensen voelen dat. En laten het niet binnen. Terecht ook.

Zodra je iets moet verzinnen ben je al aan het forceren. Maar wat moet je dan vertellen als je wel regelmatig content wilt publiceren?

Schrijf en vertel gewoon over dat wat je drijft, wat je meemaakt, wat je raakt. Een interessant inzicht. Een bijzondere ontmoeting. Een gebeurtenis die je mening verandert. Het kan zo klein en zo groot zijn als je zelf wilt. Wat doet het met jou? Laat de lezer of kijker vervolgens lekker z'n eigen mening vormen. 

Wanneer moet je dan bloggen? Wanneer is het een Facebook-update? Wanneer maak je er een video van? Dat maakt eigenlijk niet uit. De vorm is altijd ondergeschikt. Check bij jezelf wat het beste klopt bij wat je kwijt wilt en ga ervoor. Hou het eenvoudig.

Waarom ik nu ook blog over liefde, sex, relaties en mannelijkheid/vrouwelijkheid

"Patty, ik snap eigenlijk niet waarom je ineens zoveel schrijft over liefde en relaties. Ik verwacht van jou praktische tips over werken, dus ik begrijp het niet."

Oh ja, fijn als mensen ongevraagd feedback geven. Voor mij een hele logische stap namelijk, maar jullie kunnen niet in mijn hoofd kijken, dus toch fijn om helderheid te geven.

Ik leer zelfstandig professionals die zich overweldigd voelen om te kappen met alle crap in hun business en hun leven, zodat ze weer rust, overzicht en focus krijgen. Dat gaat dus verder dan alleen handige tools om je bedrijf soepeler te laten lopen.

Cut the crap gaat voor mij over het schrappen van alles wat niet meer bij je past, maar ook over kappen met alle bullshit. Smoesjes, excuses, vastgeroeste patronen, verwachtingen, gevoelens die niet worden uitgesproken. Eigenlijk alles waar we te weinig of zelfs niet over praten.

Speak. Up.

Wat zoek je in een relatie? Wat vind je fijn tijdens de sex? Hoe zorg je voor elkaar? Wat zijn jouw beste tips en tricks in bed? Wat raakt je? Hoe zorg je voor urenlange sex? Hoe verleid jij? Wanneer voel jij je echt man/vrouw? Welke mannelijke/vrouwelijke eigenschappen zou je graag verder ontwikkelen? Hoe zorg je voor echt contact? Hoe geef je een goede blowjob? 

Er is zoveel dat we niet bespreken. Terwijl er bergen kennis en ervaring zijn om te delen. 

Zo ben ik het afgelopen jaar losgekomen. Ik ging van meisje naar vrouw. Ik leerde wat intimiteit betekent. Ik werd zacht, warm en liefdevol. Ik danste. Ik gaf me over.

Pas toen ik mijn ervaringen ging delen, kwamen de verhalen los. Van mannen en vrouwen. Mooi. Geil. Sexy. Bijzonder. Diepgaand.

Alles gaat open. Lagen worden afgepeld. Muren brokkelen af. Ik voel me verbonden. Ik groei. Ik word een leuker, mooier, boeiender mens. Met fantastische mensen om mij heen.

Voor mij zijn er nog maar weinig taboes. Ik ben op ontdekkingstocht. Ik gooi graag alles op tafel. Voor mezelf. Voor jullie. Met jullie. 

So cut the crap and let's go.

Update: je vindt alles over deze onderwerpen nu op heartco.re

 

Hoe maak je moeilijke keuzes in de liefde?

Soms wil ik wegrennen van de liefde. Als er te veel tegelijkertijd op me afkomt. Als ik bang ben hem kwijt te raken. Als het onduidelijk is. Als het te langzaam gaat voor mijn gevoel. Als ik niet krijg wat ik wil.

Maar wegrennen is nooit het antwoord. Dat is opgeven. Dan ga ik het niet aan. 

Alles waarbij ik lichtelijk in paniek raak is een signaal dat ik nog iets te leren heb. Dat ik nog niet klaar ben.

Ik word geconfronteerd met mezelf. Er wordt me een spiegel voorgehouden. En dat is soms best pijnlijk. Maar ook waardevol. En soms keihard nodig.

In persoonlijke gesprekken ben ik heel open over de liefde. Ik vertel waar ik mee zit. Regelmatig vragen andere vrouwen me dan: "Maar Patty, wat wil jij?" 

Ja pff. Duidelijkheid. Snelheid. Helderheid. Het moet NU gebeuren. Alles. En rap een beetje. 

Aan de andere kant krijg ik te horen: "Geduld en vertrouwen, Patty. Geduld en vertrouwen." Godskolere. Ik kan die woorden soms niet meer horen.

En fuck. Ze spreken elkaar tegen. Ik wil van alles. Maar tegelijkertijd moet ik geduld en vertrouwen hebben dat het goedkomt. 

Waar trek ik dan de grens? Wanneer stop ik met vertrouwen? Waar stopt mijn geduld? 

Die onrust voel ik in mijn lijf. De vragen stel ik in mijn hoofd. Ze zijn regelmatig met elkaar in gevecht.

In mijn hoofd ben ik er op sommige momenten helemaal klaar mee. Dan heb ik het besluit al genomen. Dit is de grens. Nu kap ik ermee. (En uit de vele gesprekken die ik tegenwoordig voer over de liefde, blijkt dat elke relatie deze momenten kent. Je bent dus niet alleen.)

Dat duurt een paar minuten of uren. Totdat ik overal in mijn lijf en in mijn hart voel: "Fuck it. Ik wil bij deze man zijn. Samen met hem. Alles. Hoe lang het ook moet duren allemaal."

De tweestrijd ontstaat doordat ik mezelf blijf vragen: "Wat wil ik?" En tegelijkertijd mezelf vertel dat ik geduld en vertrouwen moet hebben. Voor mij vertaal ik dat als: afwachten. Dat levert voornamelijk frustratie op. Geduld is niet mijn sterkste kant.

Vorige week liet iemand mij een derde kant zien. Die veranderde mijn kijk op relaties. Zo'n 360 graden shift. Ineens zag niets meer hetzelfde uit. 

In deze tijd van individualisme, eigen keuzes maken, onafhankelijkheid, opkomen voor jezelf en grenzen stellen, vergeten we namelijk een andere vraag te stellen. Eén die niet uitgaat van mijn wensen en eisen. En ook niet die van hem. Nee. Deze gaat uit van een groter geheel. Van de relatie. 

"Wat vraagt de liefde van me?"

Laat die even op je inwerken. 

Wat vraagt de liefde van mij?

In mijn geval dat ik er voor hem ben. Dat ik hem zijn ruimte geef. Tijd. Vertrouwen. Luchtigheid. Warmte. Borging. Veiligheid. Support. Steun. Rust. Aandacht. Mijn vrouwelijkheid. Liefde. Liefde. En nog eens liefde.

Je kan wel aan het gras trekken, maar daar gaat het niet sneller van groeien.

Ineens heb ik duidelijkheid en helderheid. Zonder dat hij iets heeft gezegd of gedaan. Ik heb in de spiegel gekeken en mezelf gezien. Echt gezien.

We hebben allemaal onze ruimte nodig. Niemand wil opgejut worden. Niemand wil continue druk voelen om iets te doen waar je nog niet klaar voor bent.

Wat vraagt de liefde van jou?

Waarom mogen we de ander niet meer nodig hebben?

"Maar ik heb haar niet nodig ofzo hoor", zei een vriend verontschuldigend over zijn nieuwe vriendin. Stapelverliefd. Hij zag haar en wist: "met een mooie vrouw als zij wil ik samen zijn". En veroverde haar. Houdt van haar vanuit zijn tenen. 

Maar nodig? Nee.

Je moet in deze tijd vooral zelfstandig zijn. Onafhankelijk. Alles zelf bepalen. Alles zelf kunnen. Helemaal ok zijn met jezelf. Mindful. Zen. 

Maar why the fuck zit je in een relatie als je de ander niet nodig hebt?

Wat is er überhaupt mis met de ander nodig hebben? Wanneer is dat een taboe geworden? Wat maken we onszelf toch allemaal wijs?

Als je niemand nodig hebt, kun je prima in een hutje op de hei gaan wonen. Je eigen eten verbouwen. Je eigen stroom opwekken. Jezelf vermaken met jezelf. 

Alles lekker zelf doen. Dat was toch de afspraak? Dat we onafhankelijk en zelfstandig zijn?

Oh wacht, niet zó onafhankelijk en zelfstandig. 

We hebben elkaar nu eenmaal nodig. Dat heet een samenleving. En in het klein een relatie. 

En ja, er zit een verschil tussen needing en being needy. (In het Engels, omdat er geen goede Nederlandse vertaling voor is.) Liefdevol samen zijn of aan iemand hangen. Dat eerste levert energie op. Het tweede kost energie. Daar zit niemand op te wachten. 

Dat je het allemaal zelf kan, wil niet zeggen dat je het allemaal zelf moet doen.

Willen we niet allemaal nodig zijn? Voor ten minste één iemand in de wereld?

Hoe je als perfectionist tóch genoeg voor elkaar krijgt

Heb je last van je perfec􏰁tionisme? Dat je eindeloos aan je nieuwe project of product blij􏰂ft werken waardoor je uiteindelijk niks oplevert? Of erger: dat je er zóveel over nadenkt, alle voordelen en nadelen hebt afgewogen, alles hebt uitgedacht in je hoofd, dat het onmogelijk is om nog uit te voeren en je er helemaal niet aan begint?

Zonde, want je wilt als zelfstandig professional geld verdienen. En dus moeten er producten of programma's zijn om te verkopen. 

Maar jij doet toch gewoon je s􏰁tinkende best doet om kwalita􏰁tief hoogwaardig werk af te leveren? Je hebt alleen nog wat extra 􏰁tijd nodig. En nog een beetje. (En nog een beetje.)

De vraag hier is: moet iets echt af zijn om het ‘live’ te ze􏰀tten? Moet een online ar􏰁tikel tot in de puntjes af zijn voordat je deze publiceert? Wat als je de concept􏰂versie schrij􏰂ft en dan meteen live gooit? “Shit, het staat online, dus nu moet ik wel!” Je weet dat anderen al mee kunnen lezen, dus je past aan waar nodig, je kan niet anders. Dat kan ook met een webpagina. Of zelfs een hele website.

En wat te denken van workshops of een online cursus? Is het nodig dat je die al helemaal tot in de puntjes hebt uitgewerkt voordat je deze live zet? Laat staan het uitwerken van verkooppagina waar je ook nog eens weken over doet. Wat als vervolgens niemand zich inschrij􏰂ft? Al die moeite voor niks. Nogmaals: zonde. Beperk jezelf tot de grote lijnen, de kaders en zet het in de verkoop. Schrijven mensen zich in? Mooi, dan heb je meteen een echte deadline. Nu moet je wel. Hup, aan de slag met de invulling en details.

Perfectionisme is niet slecht. Fantasti􏰁sch toch dat je je werk zó goed kan en wilt doen? Het belangrijkste is om die kwaliteit goed in te zett􏰀en, op het juiste moment.

Perfec􏰁tionisten zijn meesters in detail. De kaders en conceptversies zijn de voorpret, daarna wordt het pas echt leuk.

Hoe perfect wil jij zijn?

Voel je je opgebrand en uitgeblust? Zo laat je het vuurtje weer branden

Je hebt al een paar keer gedacht om ermee te stoppen als zelfstandig professional. Gewoon maar weer een baan. Je kijkt stiekem wat vacatures en denkt: "Oh god. Solliciteren. Een baas. Nee, bah."

De meeste klanten die je nu hebt zijn OK, maar sommige zelfs helemaal niet. De communicatie loopt stroef. Al een hele tijd. Nieuwe klanten binnenhalen kost je vreselijk veel moeite. En dan loop je ook nog tegen allerlei gedoe aan onderweg. Eerder had je hier toch geen last van?

Je begint je thuis af te reageren. Je bent kortaf tegen je partner en je kinderen. Je bent ook geen leuk gezelschap meer voor jezelf.

Aan het einde van de dag heb je geen puf meer. Discussies ga je uit de weg. "Laat ook maar."

Je zit vast.

Wat is er aan de hand? Je hebt keihard je bankrekening geplunderd. Niet die met geld erop. Nee, je energiebankrekening. 

Misschien begon dat jaren geleden al. Je gaf een bak energie aan je kinderen. Hier nog wat voor je klanten. Och, je vriendinnen kunnen ook nog wel wat gebruiken. Je strooide het rond en nam wekelijks meer energie op dan dat je terugstortte. 

Of wellicht zat je een paar maanden geleden in een heftige situatie. Je nam toen noodgedwongen een flinke som energie op. Alleen ben je vergeten dat energiebedrag weer bij elkaar te sparen. 

Nu sta je rood. En ondertussen lopen je dagelijkse energiekosten gewoon door.

Geen wonder dat je geen puf meer hebt. Je bent leeg. Op. Je staat in survivalmodus.

Hoe kom je er weer uit? Dat werkt net als met geld.

  1. Even op de handrem. Geen grote energie-uitgaven meer voor nu. Alleen dat wat echt nodig en belangrijk is. De rest moet maar even wachten.
  2. Zorg voor inkomsten. Wat levert jou energie op? Waar word je blij van? Welke activiteiten, werkzaamheden, hobby's? Kun je iets nieuws ontwikkelen? Iets van jezelf? En van wie word je blij? Bel haar. Vandaag nog.
  3. Zodra je weer in het zwart staat ga je sparen, voor wanneer het nodig is. Niet eenmalig, maar stort dagelijks enkele euro's op je energiebankrekening. Maak een eenvoudig spaarplan. Doe elke dag een paar dingen die je energie opleveren. Zorg ervoor dat er meer in komt dan eruit gaat.

"Maar er zijn allemaal mensen waar ik nu voor moet zorgen, die ik moet helpen." Je partner heeft niks aan je als je elke dag chagrijnig opstaat. Je kinderen hebben niks aan je als je geen energie hebt om leuke dingen te doen met ze. Je vriendinnen hebben niks aan je als je met tegenzin afspreekt, omdat je het gewoon niet meer kan opbrengen. 

Zet eerst je eigen zuurstofmasker op. Haal diep adem. Zorg weer voor jezelf.

Dit heb je niet in een week gefixt. Het is een proces. Geef jezelf de tijd.  

Hoe sta jij ervoor op je energiebankrekening?

Heb je opdrachtgevers of heb je klanten?

"De communicatie met mijn opdrachtgever verloopt slecht."
"Wat is er aan de hand dan?"
"Ze leveren hun spullen te laat aan en willen telkens wat anders."
"Heb je van tevoren afspraken gemaakt over deadlines?"
"Ja, maar ze houden zich er niet aan. En ze weten gewoon niet wat ze willen."

Wat is hier het probleem? Dat zit al in de eerste zin: 'mijn opdrachtgever'. Zij geven de opdracht, dus zij leiden het project in jouw ogen. Ze hebben jou ingehuurd, dus ze weten precies wat ze willen, toch?

Wrong.

Zij hebben een probleem dat opgelost moet worden. En ze hebben jouw hulp ingeroepen, omdat jij de expert bent. Ze vertrouwen erop dat jij ze leidt naar de oplossing.

Ze weten waar ze ongeveer uit willen komen, maar niet hoe dat eruitziet. Ze gooien er wat vage termen in. Focus, rust, meer geld, meer klanten, zichtbaarheid. Aan jou de taak om dat beeld duidelijk te krijgen.

Hoe ze 'daar' moeten komen weten ze al helemaal niet. Jij wel, want jij hebt dit proces al meerdere keren doorlopen. Je hebt niet alle antwoorden, wel de juiste vragen. 

Als je je inschrijft voor mijn programma, dan verwacht je dat ik de lead neem en dat jij kan volgen. Je weet dat je zelf moet werken om resultaten te krijgen en dat ik dat niet voor je doe. Je verwacht ook dat je onderweg vragen kunt stellen als je ergens tegenaan loopt. En dat ik inspring als ik zie dat iets niet goed gaat. 

Jouw opdracht loopt stroef, omdat je het een opdracht noemt. De samenwerking met je opdrachtgever is frustrerend, omdat je ze opdrachtgever noemt.

Je legt het volledige proces bij de ander. Je stelt geen duidelijke deadlines en grenzen. Je wacht af tot de ander actie onderneemt. Als dat niet gebeurt, word je boos. Jij moet je weer aanpassen aan hun agenda.

Dit is hoe ik het zie.
Een freelancer heeft opdrachtgevers.
Een zelfstandig professional heeft klanten.
Een ondernemer heeft medewerkers.

Zie je het verschil? 

Wie heeft􏰀 bij jou de touwtjes in handen?

 

Waarom je liever stopt met negeren van je partner tijdens een ruzie

"Mijn man en ik hebben nooit ruzie." 
"Oh, echt niet? Wow. Dan heb je vast een goede relatie."

Wat een pijnlijke aanname.

Onder ruziemaken verstond ik schreeuwen naar elkaar. Gooien met glazen. Dreigen met weggaan. Dat doe je niet in een gezonde relatie, dus ik maakte geen ruzie. 

In plaats daarvan deed ik iets veel beters. Ik negeerde hem.

Werkt als een trein. Je hoeft niets uit te spreken. Geen pijn te lijden. Geen pijn te doen. Je trekt lekker een muur op en je hoeft er niet mee te dealen. 

Eigenlijk gaf ik hem de mentale middelvinger.

Na een paar minuten, uren en soms dagen deden we 'gewoon' 'ineens' 'normaal' tegen elkaar. Hè, fijn. Dat is weer opgelost.

Totdat je de eindafrekening voorgeschoteld krijgt na 10 jaar. Geen liefde meer. Geen verbinding. Uit elkaar gegroeid. Ver weg van elkaar. Het klopte niet meer voor mij en ik verbrak de relatie.

Negeren is erger dan afsnauwen. Negeren is disconnecten. Van de ander en van jezelf.

Je voelt je gekwetst, maar je erkent het niet. Je stopt het weg alsof het er niet is. Het krijgt geen lucht. Lekker in de doofpot. Totdat de deksel het niet meer houdt en de hele boel explodeert. Dan ligt je zooi all over the place.

Natuurlijk kun je even afstand nemen van elkaar. Maar eerst maak je ruzie. Je legt je shit op tafel. Open en bloot.

Al je pijn. Je angsten. Je dromen. Je schaamtes. Je verlangens. 

Ja, dat maakt je uiterst kwetsbaar. Maar alleen dan leer je elkaar écht kennen. Je komt dichter bij de ander en nog belangrijker: dichter bij jezelf. Dichter bij wie je echt bent. In je diepste core. Hoe dieper je gaat, hoe sterker de verbinding. 

En ja, hoe dieper je gaat met elkaar, hoe meer pijn je voelt. Maar ook meer liefde. Zoals je nooit eerder hebt ervaren. En holy shit, wat gaat er dan een wereld voor je open.

 

Pff. Moet ik elke dag mediteren?

Ik voel me vaak schuldig als mensen me vertellen dat ze elke ochtend beginnen met een meditatie.

"Wat een doorzettingsvermogen. Goh, zo goed bezig. Ik lig gewoon een half uur langer te meuren in mijn bed. Misschien moet ik ook eens gaan mediteren. Dan is mijn dag vast stukken beter. Want dat zeggen ze. Dat je dan mindful wordt. Jeetje, wat ben ik lui eigenlijk. Shit, ik had jaren geleden al moeten beginnen. Wat is er mis met me?!"

Al die mediterende ondernemers laten me graag geloven dat dat hét recept is voor succes.

Dus ik ben een loser als ik het niet doe?

Dat denken anderen ook als ik op bezoek kom bij ze. Maar dan met minimaliseren. "Sorry Patty, het is wat rommelig. Dit krukje neemt mijn broer volgende week mee. En die doos moet nog een keer naar de kringloop. Deze kast ga ik binnenkort ook opruimen. Als ik tijd heb." 

Joh, lekker boeiend. Van mij hoef je je spullen niet te minimaliseren. Alleen als je zelf last hebt van de rommel.

Wacht.

Opruimen hoeft alleen als ik last heb van de rommel. Dus mediteren hoeft alleen als ik last heb van de rommel in mijn hoofd? Hmm.

Het bruist wel in mijn hoofd. Met gedachten. Moeten die tot stilte worden gebracht? 

Ik hou van mijn gedachten. Dat is mijn creativiteit. Bij mij vormen zich volledige blogposts in mijn hoofd. Die schrijf ik er zo uit daarna. Verder heb ik mijn hele business 'opgeruimd' met workflows en tools om te automatiseren. Dan hoef ik niet bezig te zijn met randwerkzaamheden, maar heb ik alle ruimte om gedachten de vrije loop te laten en creatief te zijn.

Dat is niet te vergelijken met piekeren waarin ik vast blijf hangen in één gedachte. Iets negatiefs. Daar kan ik helemaal in zakken. Dat neemt alles over. Het kost me dan ook alle energie om er weer uit te komen. Dat gebeurt alleen als ik door iets heel heftigs ga. Dat was afgelopen jaar het geval. Maar nu niet meer.

Ja, mijn hoofd bruist dus. Het is geen chaos. Het is niet rustig. Maar ook niet onrustig. Gewoon een lekkere buzz. Eerlijk gezegd hou ik dat graag zo.

Nee, ik hoef niet elke dag te mediteren.

Fijn. Weer iets voor op mijn fuck it list. Wie gaat er mee een rondje hardlopen?

Hoe je alles out in the open gooit - het openhartige verhaal van mijn jongere zus Tyana

Je houdt je angsten, moeilijke momenten en donkere kanten het liefst voor jezelf.  Dat voelt lekker veilig.

Het gevaar is dat je ongemerkt een muur om je heen bouwt. Het wordt moeilijker om bij je te komen, omdat je jezelf niet volledig laat zien. Terwijl je juist die verbinding met anderen zo hard nodig hebt.

Mijn jongere zus Tyana loopt al bijna haar hele leven tegen zichzelf aan. Voor mij vaak zo moeilijk om daarmee om te gaan. Ik ben haar grote zus, dus automatisch schoot ik altijd in de hulpstand met mijn goedbedoelde ongevraagde adviezen.

Maar zij is mij niet.

Dat leverde altijd strijd op. "Water en vuur", zei mijn opa als we elkaar weer in de haren vlogen.  

Ik moest haar loslaten. Op eigen benen laten staan. En mijn god, wat ben ik trots op haar.

Voor het eerst deelt ze openlijk haar verhaal. Tot in de moeilijkste details, waardoor ik zelfs flabbergasted was van haar lef. 

Ze deelde haar verhaal op Facebook met haar vrienden, collega's en onze familie. De reacties zijn hartverwarmend. Maar ik vind het zo'n krachtig statement dat ik het ook hier wilde delen op mijn blog. Ongewijzigd en uiteraard met haar toestemming.

Dit is hoe je kapt met alle bullshit. 

---------------------------

Bij deze mijn persoonlijk verhaal in het Nederlands. Ik ben nog steeds nerveus om dit te posten, maar wel opgelucht nav de support van mensen erover tot nu toe. Ik ben blij dat op deze manier het praten over mentale problemen minder een taboe wordt.

Iedereen heeft zo zijn eigen problemen en ik wil open zijn over mijn leven en dingen waar ik tegenaan loop. Dit is niet bedoeld om zielig te zijn of aandacht te willen. Ik wil dit delen omdat ik dit al lange tijd voor me heb gehouden alsnog het een diep, donker geheim is en gisteren voelde het als een soort van opluchting om er publiekelijk open over te zijn. Sommige vrienden en familieleden weten er al van en misschien zijn er mensen die zichzelf herkennen in mijn verhaal en voelen zich meer aangesproken er ook over te praten.

Deze keer dus in het Nederlands en aangezien ik dagelijks nu Engels spreek, lees en schrijf, kan ik niet beloven dat mijn Nederlands foutloos zal zijn.
Ik wilde gisteren proberen het kort te houden, maar ik leer te accepteren dat dat niet in me zit. ;)

Sinds mijn puberteit ongeveer, worstel ik met een lage eigendunk en weinig zelfvertrouwen. Ik kon nooit iets goeds doen, of er goed uit zien, vergeleek mezelf constant met anderen en was nooit goed genoeg, wat er ook gebeurde.

Daarnaast leerde ik al heel vroeg om alleen om te gaan met dingen die er gebeurde. Ik stopte ze weg en nam er afstand van, maar ook van mensen om me heen. Dit deed ik lang genoeg tot ik niet langer verbonden was met mijn gevoel en ik alle emoties en gevoelens automatisch weg stopte als een coping mechanisme. Hierdoor verloor ik met en met de controle en nu wordt ik vaak overspoeld met emoties op momenten dat er niets gebeurt en ik moet vaak vechten om niet te exploderen, net zo lang tot ik mezelf heb uitgeschakeld en helemaal niets meer voel. Dit kan dagen aanhouden tot het weer over gaat.

Hier komt bij dat ik veel te veel nadenk over alles en bijna fysieke muren om mezelf en mijn gevoelens heb gebouwd. Hoezo zeg ik fysiek? Omdat het vaak zo voelt. Als mensen me per ongeluk aanraken of zelfs als het met opzet it, maar goed bedoeld, krimp ik ineen of ik leun weg van mensen. Dit wegleunen gebeurt vaak zelfs als mensen me niet aanraken, maar omdat ze te dichtbij staan voor mijn gevoel. Blijkbaar dan, want hoewel ik bewust ben dat dit gebeurt, ik heb er geen controle over. Mijn hele lichaam trekt zich strak, vooral aan mijn rechterkant en ik kan die kant niet verder bewegen, letterlijk alsof er een muur tussen staat. Ik weet dat het te maken heeft met mijn zelfvertrouwen en de afstandelijkheid tussen mezelf en mijn gevoel. Ik zou graag mensen willen knuffelen of ze aan kunnen raken, of dichterbij willen komen, maar dat gaat (nog) niet. Langzaam ben ik dit aan het leren door middel van haptotherapie, wat vooral met aanraken te maken heeft. Ik leer hierdoor de muren herkennen en ze langzaam af te brokkelen en leren uit mijn hoofd en in mijn gevoel te duiken. Ik zou het zeker aanraden als je vergelijkbare problemen hebt.

Het probleem met aanraken heeft niet alleen effect op vreemden trouwens. Pas sinds afgelopen jaar heb ik dit besproken met familieleden, waarna we begonnen te leren elkaar te knuffelen. Het voelt heel vreemd voor mij en wanneer het gebeurt, voel ik meer; oh ja, ik knuffel nu met iemand. Ik voel niet echt het effect van een knuffel of voel er überhaupt iets bij. Alleen de aanraking zelf voel ik als een feit. Ook dit is weer die afstandelijkheid, maar ik kom er uiteindelijk wel. Het gaat gewoonweg veel tijd kosten.

Dit alles maakt het al moeilijk genoeg om relaties op te bouwen, want ik houd niet van mezelf en heb fysiek en emotioneel moeite om mensen binnen te laten. Maar het constante piekeren en in mijn hoofd zitten, naast het weinige zelfvertrouwen en het feit dat ik mezelf vaak geïsoleerd heb in mijn leven, gecombineerd met moeite anderen te vertrouwen, heeft ervoor gezorgd dat ik me socially awkward voel. Misschien ben ik wel een introvert, dat geloof ik ook wel, en dat ik daardoor vaak liever naar huis vlucht op een vrijdagavond om Netflix te kijken op de bank in plaats van mee te doen aan een gezellige spellenavond op werk. Of misschien komt het meer omdat ik vaak zo lang pieker over dingen dat het idee alleen al met mensen te praten die ik minder goed of helemaal niet ken, me ziek maakt en zo nerveus dat ik niet meer kan blijven. In mijn hoofd heb ik dan al voorspeld wat er gaat gebeuren en wat er soms ook gebeurd voor mijn gevoel; ik praat met iemand, beantwoord hun vragen, dat gaat prima. Maar dan is het mijn beurt de vragen te stellen en... blanco. Ik kan geen enkele vraag bedenken. En als ik er wel al een weet, voel ik me gelijk dom dat ik het gevraagd heb en het gesprek loopt vast, het wordt stil, voelt oncomfortabel, waardoor ik me nog minder zelfverzekerd voel, de andere persoon loopt weg of ik loop weg, ga met mijn telefoon spelen of ga naar huis. Uiteraard maakt dit alles dat het moeilijk is vrienden te maken, laat staan een relatie op te bouwen. Ik ben 28 en heb nog nooit een relatie gehad. Ik ben een keer op een date geweest en heb 2 keer gezoend. Dat voelt nog enger om publiekelijk toe te geven, maar het is de werkelijkheid.

Ik ben me al langer bewust van dingen die ik doe en zeg en in mijn hoofd lijkt het allemaal zoveel erger dan het is. Ik denk voor anderen mensen, neem aan dat ik precies weet wat ze van me denken en kies er vaak voor om mezelf te isoleren of om bij mensen te blijven die ik al ken en waar ik me bij op mijn gemak voel, om afwijzing te voorkomen. De mensen waar ik dan al wel bij kom, zijn vaak mensen die ten eerste instantie op mij zijn afgekomen, op momenten dat ik eens niet zo in mijn hoofd zat, want de kans dat dit niet zo is en dat ik zelf op vreemden of mensen die ik amper ken af zal stappen, is heel klein.

Soms worden al deze dingen teveel, vooral omdat ik aan het leren ben in contact te komen weer met mijn gevoel, waardoor alles dat pijn doet, tien keer zo erg pijn doet. Maar dat zorgt er wel voor dat ik langzaam leer er echt mee om te gaan en mijn gevoelens er te laten zijn, zodat ik dingen kan verwerken.

Ik worstel hier al langere tijd mee en stap voor step, met verschillende vormen van therapie, sommige slecht (professionele organisaties tot nu toe) en sommige heel goed (de haptotherapie en ook de meest recente workshop waar ik mee bezig ben rondom Zelfcompassie, gegeven door Marleen Anne Bekker via Veer en vonk helpt. Hier leer je kort gezegd lief te zijn voor jezelf. Maar uiteraard komt er veel meer bij kijken.), is er vooruitgang. Dit wordt me vooral door anderen verteld, omdat ik het zelf niet altijd zie. Maar er zijn dagen waar het moeilijk is om mee om te gaan en ik heb nog een lange weg te gaan.

Het allerliefst zou ik een psycholoog willen bezoeken, een die me echt kan helpen. Ik heb een aantal slechte ervaringen hiermee gehad in het verleden, dus als iemand iemand kent of een tip heeft voor een goede psycholoog in of rondom Eindhoven, laat het me dan weten.

Dit was in het "kort" mijn verhaal. het is ook nu weer eng om op de post knop te drukken en dit publiekelijk te maken. Maar ik wil er open over zijn en misschien helpt het anderen die zich hierin herkennen, dat ze het gevoel hebben minder alleen te zijn en wellicht helpt het hun ook naar buiten te treden met hun verhaal. Als iemand vragen heeft of wat dan ook, laat dan een comment achter of stuur me een PM. En delen is ook absoluut prima.

Bedankt voor het luisteren :)

---------------------------

Wil je contact opnemen met Tyana? Mail haar op tyanag@gmail.com

Red jezelf uit de nieuwsbriefjungle

5.031 ongelezen e-mails. Het staat er echt. Ik huil een beetje van binnen.

Mijn klant appte me eerder die week: "Patty, ik heb issues met mijn mailbox." Joh.

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat ik het meemaak. Je bent dus niet alleen. Je hebt net als mijn klanten en andere lezers een chronisch gebrek aan tijd. Je voelt je altijd onrustig, loopt achter de feiten aan en staat nooit stil om écht een keuze te maken. Je zegt dus overal ja op. 

Gratis ebook? Graag. Challenge? Yup. Minicursus? Sure. 

Doe je er iets mee? Nope. 

What the fuck moet je dan nog met al die nieuwsbrieven in je mailbox?

Je mist door al die nieuwsbrieven belangrijke e-mails die wél persoonlijk aan jou gericht zijn. Je hebt een overvolle mailbox die je een onrustig gevoel geeft. En je hebt bakken informatie rondslingeren waar je niks mee doet.

Word je daar happy van? Dacht ik al.

Je hebt vast geen zin en tijd om elke mail stuk voor stuk uit te zoeken. Hoe handig zou het zijn als je je in één keer uit kon schrijven voor alle nieuwsbrieven die je niet meer wilt ontvangen? Check unroll.me. Tadaaa. Magic. *jazzhands*

Maar hoe krijg je dan je inbox leeg? "OMG, zóveel werk." Nee hoor. Heel eenvoudig: verklaar jezelf e-mailbankroet. Selecteer alles en klik op 'archiveren'. BAM. (Niet verwijderen dus. Archiveren.)

Ahh. Rust. Lekker. Geniet er even van.

Maak daarna een apart e-mailadres aan voor alle geautomatiseerde e-mails, zoals nieuwsbrieven, facturen en updates. (Ik gebruik notifications@pattygolsteijn.com.) Stel een filter in voor alle e-mails die binnenkomen op dat e-mailadres, zodat ze je inbox overslaan en terechtkomen in een aparte map/label. Wijzig het e-mailadres voor elke nieuwe geautomatiseerde e-mail die binnenkomt vanaf nu. 

Je kan trouwens ook anderen redden uit de nieuwsbriefjungle. Als Miss Cut The Crap verleen ik extra service aan mijn Patty Post lezers. Of beter: niet-lezers. Elke maand verwijder ik iedereen uit mijn mailinglijst die mijn laatste 10 e-mails niet heeft gelezen.

"Maar dan staan er minder mensen op je lijst!" Precies. Ik heb niks aan die subscribers en ik betaal er wel voor. Leuk, die extra getallen, maar het zegt helemaal niks. Dus: weg ermee. Het mooie is dat zij dus ook weer minder e-mails in hun inbox krijgen. Win-win voor iedereen!

Mooi. Nu heb je alles opgeruimd. Maar hoe zorg je ervoor dat het zo blijft? Schrijf je alleen nog in voor een nieuwsbrief als je 'm écht wilt lezen en er tijd voor hebt. Ik weet het. Zo eenvoudig, maar hoe vaak laat je je verleiden? 

Bang om iets te missen? Dan verdient deze een tegeltje in je huis: je mist altijd meer dan je meemaakt. Ja, laat die even op je inwerken. Je mist altijd meer dan je meemaakt.

Oef. 

Enjoy. :)

Before + after foto's zijn van harte welkom in mijn inbox.

Mannen antwoorden: wat betekent mannelijkheid voor jou?

Mannen zijn fantastisch. Ik hou van mannen. En ze zitten echt niet zo eenvoudig in elkaar als wij denken. Ook zij hebben hun issues, vragen, twijfels, gedachten en gedoe. Hoeveel weet jij eigenlijk over mannen?

Ik dacht dat mannelijkheid betekende: een baard, een grote vent, brede schouders, sterk, stoer. Maar ik werd op mijn vingers getikt door mijn Facebook-vrienden: "Patty, dat is jouw ideale man." Hm. 

Ik had dus allerlei vooropgezette ideeën. Maar dat is mijn mening, op basis van mijn achtergrond, leeftijd, opvoeding, omgeving, vrienden. Gelukkig worden mijn meningen regelmatig onderuitgehaald. En ik ben niet bang om zelf op zoek te gaan naar andere ideeën.

Wat is mannelijkheid dan wel? Ik vroeg het mannen zelf. In mijn eigen omgeving. Mannen die stuk voor stuk lief én stoer zijn. Ik genoot van hun openhartige antwoorden. En dit is nog maar het begin. Ik presenteer met alle liefde: de eerste aflevering van 'Mannen antwoorden' n.a.v. mijn blogpost Een ode aan mannen.

 

Stevig geknuffeld worden zonder meteen aan seks te denken

"Staand plassen, dat is het eerste wat me te binnen schiet. 
Altijd naar vrouwen moeten kijken, ook al wil je het niet….fijn zo’n voorgeprogrammeerd DNA. 
Pas een probleem zien, als je er één hebt. 
Dingen vergeten die vroeger, of vorige week zijn voorgevallen, altijd fijn als er mensen zijn die dat wel nog weten.  
Over het algemeen qua spiersterkte, sterker zijn dan een vrouw.
Baardgroei hebben en een lagere stem.

Maar verder stopt het daar bij mij wat betreft het stuk mannelijkheid. Soms denk Ik dat ik iets te zeer vrouw ben.  Het zal wel liggen aan mijn opleidingen die ik heb gevolgd. Eerst in de zorg en later als docent zorg. Ik zelf vind het veel te leuk om het rollenpatronen van vroeger op zijn kop te zetten. Waarom kan een man niet lief zijn? Waarom zou een man niet voor kinderen kunnen zorgen? Waarom kan een man het huishouden niet doen? Heel leuk voor de klas, de gemiddelde leerling denkt dat ik homoseksueel ben, omdat ik kan wassen, strijken, poetsen, opmaken, haren knippen enz.

Een uitspraak waar ik moeite mee heb: mannen moeten sterk zijn…pfffff…. Wie dat ooit verzonnen heeft?? Misschien in de tijd dat we met de knuppel achter het wild aan liepen, maar nu toch niet meer. De tijd dat de man de centen verdiende en de vrouw het aanrecht had is voorbij. Ik vind het heerlijk om stevig geknuffeld te worden en een aai over mijn bol te krijgen en dan zonder meteen aan seks te hoeven denken. Een man mag toch gevoelig zijn tegenwoordig? 

Het huishouden en de kinderen opvoeden doe je toch in het beste geval samen. Het gaat er toch om dat je laat zien dat je om je naaste geeft en je openstelt voor een ander, meedenkt en samen zorgt."

Davey, 35

 

Lopen op het ritme van mijn eigen beat

"Als ik aan mannelijkheid denk, dan denk ik aan de verwachting, de rol die er verbonden ligt aan het man zijn. Ik ben in alle eerlijkheid ook op zoek naar wat een man mannelijk maakt. Is het stoer zijn? Heldhaftig zijn? Een baard hebben? De leiding hebben? Domineren? Of niet meer dan een houding die van ons verlangd wordt? Ik heb een piemel, ik val op vrouwen, dus ik ben een man… That’s it!

Ik ben man, maar het voelt alsof het stereotype man (dat daaromheen gebouwd is) absoluut NIET bij mij past. Ik zou mij daar niet eens mee kunnen identificeren. Ik ben Stefan en ik heb mijn persoonlijkheid en karakter. Ik heb verlangens en doe mijn uiterste best om deze met volharding te manifesteren. Ik loop op het ritme van mijn eigen beat, no matter what. Ik heb hard gewerkt om te ontdekken wat en waar ik zelf naartoe wil, niet wat er van mij als man verwacht wordt. Misschien is het rebelleren tegen deze verwachting wel wat mij mannelijk maakt. 

Een man mag niet huilen… Ik huil wanneer er tranen komen en het maakt mij niet uit waar en in welke context. Ik ben zelf sensitief en maak geen geheim van wat ik voel. Ik ben zachtaardig, zelfbewust en ben oprecht geïnteresseerd in iemands verhaal. Ik voel mee en vertrouw op mijn intuïtie. Men heeft mij vaak het label ‘homoseksueel’ opgeplakt, omdat deze aspecten meer bij een vrouw passen en een vrouwelijke man is al snel homoseksueel. Ik vind dit overigens niet erg hoor. Sterker nog ik begrijp de verwarring, want menig mens bouwt al heel snel een kader om iemand heen. Ondanks dit alles heb ik mij nog nooit niet-mannelijk gevoeld."
Stefan, 39

 

Aanwezig, Acceptatie, Actie

"Het is zaterdagochtend. 16 januari, ijskoud is het buiten. Ik loop daar halfnaakt, duik het vrieswater in en brul als een echte tarzan. Het hele dorp is wakker en ik trek mijn berenvel weer aan. Arrrrr. Ik ben een man. Zo dacht ik over mannelijkheid, stoer, sterk, oer, baard, dominant, maar het blijkt allemaal niet waar te zijn. Echte mannelijkheid is eigenlijk echte menselijkheid en dat kan ik omschrijven in drie woorden: Aanwezig, Acceptatie, Actie. AAA. Klinkt als een batterij en het klopt want het is energie. 

Aanwezig is aandacht. Wat is er gaande? Wat is er levend? Niet in mijn omgeving, maar letterlijk in mijn lichaam. Niet in mijn denken, maar in mijn lichaam. Voel ik mijn handen tintelen. Voel ik dat mijn buik 37 graden Celcius is. Voel ik de stroming in mijn buik. Voel ik de ruimte in mijn schouders. Voel ik de levensenergie in mijn armen. Voel ik de emoties in mijn keel en gezicht. Aanwezig zijn. Voel ik de borstel als ik tandenpoets, voel ik de druppels water als ik sta te douchen, hoor ik het geluid als ik muziek hoor. 

Dit klinkt echt heel corny, whoo-whoo-stijl, maar wat er is, is er. En ik moet die shit ownen. Het is mijn verantwoordelijkheid om het te accepteren. En dat is waar de echte mannelijkheid komt kijken. Dat wat er aanwezig is ook volledig te accepteren. Is er verdriet, dan is het aan mij om dat te voelen en uiten. Dan zit ik in een hoekje of staan er tranen in mijn ogen. Voel ik boosheid of frustratie dan schreeuw ik het eruit of zeg ik dat. Voel ik enthousiasme, dan lach ik. Onderdrukken..... Dat is wat ik deed. Maar dat is nep. Dat is walk-away-from-your-shit. Dat is niet echt. Dat is doen alsof je stoer bent, alsof je sterk bent, dat je onaantastbaar bent. Maar je bent een klein kind. Het is je eigen poep oprapen en die weggooien. 

En dat is actie! Er fucking iets mee doen. Actie, handelen, daadkracht, dat is mannelijk. Arrrr. Dat kent iedereen als mannelijk. Maar zonder aanwezigheid en acceptatie is het een lege drol. Zo'n plastic namaakding, wat je koopt in een speelgoedwinkel. Echte mannelijkheid betekent leiderschap nemen. Fysiek bezig zijn. Veranderen als je iets wil. Kijken naar wat je wel wil in plaats van gaan zeuren over wat er niet goed gaat. Verantwoordelijkheid nemen en daarnaar handelen. Klein beginnen en het niet perfect willen doen. En dat betekent vooral fysiek iets doen en minder met je denken. Hoe meer ik denk, hoe minder man ik me voel."
Bas, 32

 

Mijn liefje voeden met een zelfgevangen en op houtvuur geroosterde konijnenbout

"Het is bijna vanzelfsprekend voor vrouwen om te weten wat vrouwelijkheid is. Zelfs ík begrijp wat vrouwelijkheid is. (Een heel klein beetje, maar toch.) Maar waarom betekent mannelijkheid voor mij niet veel meer dan bier-drinken-met-vrienden? 

Bestaat mannelijkheid als iets dat vergelijkbaar is met vrouwelijkheid? Wat betekent man-zijn voor mij, en kan ik er iets mee? 

Dat begon ik me iets meer dan een jaar geleden af te vragen. Ik was op dat moment met gierende banden mijn midlife-crisis in gescheurd en had een heel bijzonder meisje ontmoet. Een puur gevoel van zelfvertrouwen overspoelde me. Niet als gedrag, maar als iets dat van binnenuit kwam. Het borrelde in me op en ik voelde me er lekker door.

Het zorgde voor een zelfverzekerdheid waarmee ik makkelijker bij ingewikkelde gevoelens kon en ze sneller kon uiten. Ironisch eigenlijk, dat ik door mijn mannelijkheid te omarmen veel beter met mijn gevoelens om kon gaan.

Het accepteren van mijn mannelijkheid verbreedde ook het spectrum van onze relatie. We zijn óók de ‘gevoelige man’ en de ‘geëmancipeerde vrouw’, maar mijn mannelijkheid en haar vrouwelijkheid maken dat we niet enkel gelijken zijn. Ik voel de drang om haar te borgen en het voelt goed als ze die geborgenheid aanneemt. 

Er komt soms een oerkracht in me los als ik mijn mannelijkheid toelaat. Een pure seksuele energie die een veroveraar van me maakt. Als ik die oerkracht kan laten gelden, voel ik me onoverwinnelijk.

Het idee om mijn liefje te voeden met een zelfgevangen en op houtvuur geroosterde konijnenbout klinkt als het ultieme cliché van een lumbersexual, maar het maakt dat ik me mannelijk voel.

Dat is mannelijkheid voor mij. Zelfvertrouwen, zorgzaamheid en trots. Volledige openheid naar mijn eigen gevoelens en complete verantwoording voor al mijn acties."
Frank, 44

 

Een basgitaar, een hele lage lange oerschreeuw, een bijna unstoppable force

"Van jongs af aan was ik nooit echt typisch 'mannelijk', of 'jongensachtig'. Toen ik ongeveer 6 jaar was had ik een ring met een lieveheersbeestje, mijn favoriete ring, die ik een periode lang heel intensief rond m'n ringvinger droeg, ondanks dat ik daardoor een beetje raar werd aangekeken op het grasveld.

Toen ik 10 was zei een oud oom tegen mij: "wat heb jij een meisjesknieën!" In verwarring keek ik naar beneden, want ik dacht dat mijn knieën er toch best normaal uitzagen. Gewoon, zoals knieën zijn. Tot hij zich verduidelijkte: "er zitten helemaal geen krassen op ofzo! Val je nooit?"

En toen ik 12 was ging ik dansen, op ballet, want m'n zus deed dat, en ik vond het leuk! Maar het was wel duidelijk dat dat ook niet echt mannelijk gedrag was, dus vertelde ik het maar niet aan m'n klasgenootjes. 

Ik was nooit stoer, of cool, of heel populair bij de meisjes. Ik was een zachtaardig jongetje, rustig, een beetje onzeker misschien. 

Dus dat wat typisch mannelijk zou moeten zijn, is het niet voor mij. Maar wat dan wel? Wat is nou echt ontwijfelbaar mannelijk? Ongeacht cultuur en achtergrond?

Dit wordt misschien een beetje abstract, maar uiteindelijk komt het bij mij neer op een bepaalde manier van zijn, een soort energie die eigenlijk nog niet eens specifiek alleen bij mannen voorkomt en die vrouwen net zo goed kunnen hebben. Maar die ik ervaar als 'mannelijk'.

En die voelt als langzaam bewegende lava. Een basgitaar, een hele lage lange oerschreeuw, een bijna unstoppable force. Rustig, zonder haast, stabiel bewegend en omarmend.

Ik het nog het beste uitleggen aan de hand van een muziekstuk gecomponeerd door Arvo Pärt: De Profundis (Out of the deep). Dit is hoe mannelijkheid voelt voor mij."
Man, 31

 

Een samenspel tussen mijn meisje en mij

"Ik voel me vooral heel mannelijk als ik voor mijn meisje kan zorgen. Zorgen in de breedste zin van het woord, dat kan dus heel divers zijn en dat gevoel kan op allerlei momenten omhoog bubbelen. Als ze schokkend klaarkomt, als ik boven op d'r lig en ze pakt mijn biceps vast, als ze helemaal in me kruipt als we knuffelen, dat ze in m'n kont knijpt op gekke momenten, dat we samen liggen te slapen en dat ik haar lichaam tegen me aan voel, maar ook als ik voor haar zorg als ze even niet lekker is.

Voor haar providen vind ik belangrijk en ook daar voel ik me mannelijker door, dingen als voor haar koken, de rekening betalen in het restaurant, maar ook iets speciaals voor haar kopen kan dat gevoel versterken. Heel ouderwets misschien maar een gentleman zijn voelt goed.

Mannelijkheid is niet alleen iets van mij, maar is een samenspel tussen mijn meisje en mij. Zij zorgt ervoor dat ik me zo voel. Ze geeft me de ruimte om me zo te laten voelen. Ik voel me sterker, krachtiger, begeerder, geliefder. Die ruimte is belangrijk. Ik moet haar in haar waarde, vrouwelijkheid, laten. Zij mij in de mijne. Vrouwen doen dat te weinig, veel mannen worden in mijn ogen kort gehouden of moeten zich maar aanpassen aan de vrouw. 

In mijn ogen heeft mannelijkheid niets te maken met machogedrag, autoriteit of succes te maken. Hoewel het alfamannetje uithangen er ook voor kan zorgen dat dat gevoel een boost krijgt."
Han, 31

 

De jager en verzamelaar

"Mannelijkheid. Ik denk dan gelijk aan twee tegenovergestelden. Mannelijk als tegenovergestelde van vrouwelijk. En mannelijk als tegenovergestelde van jongensachtig of onvolwassen. Ik geloof dat ik het ook koppel aan vaderschap, en al wat daarbij komt kijken. De buitenwacht. De jager en verzamelaar. Die zorgt dat er voldoende van alles op voorraad is. Die nieuwe impulsen aanlevert, onderzoekt en aanwijst waar het veilige gebied is, waar de grens, en wat de regels in de verdere buitenwereld zijn. Komt voor zichzelf op en leert anderen dat ook te doen. Minder emotioneel dan de vrouw, berekenbaarder. 

Voorspelbaarder ook. Introverter. Zorgt voor de grondtoon, niet per se voor de melodie."
Bart, 36

 

Een onzichtbare laag om haar te beschermen

"Mannelijkheid is bier drinken en kut roepen. Naja, het is OOK bier drinken en kut roepen. Soms moet mannen gewoon even lekker mannen zijn. Dat hebben we allemaal nodig. En dat betekent heel cliché scheten laten, het op soms ongepaste (maar niet hoorbare) toon hebben over wildvreemde vrouwen die langs het terras lopen en tot laat met vrienden in de kroeg zitten (en de volgende dag klagen over de kater).

Maar mannelijkheid betekent voor mij veel meer. Je mannelijkheid tonen is voor mij een way of life. Het heeft te maken met verantwoordelijkheid. Als man voel ik me verantwoordelijk voor de vrouw(en) in mijn leven. Ik ben vorig jaar getrouwd en sinds we samen zijn voel ik me verantwoordelijk om een goede caretaker te zijn. 

Het is een beetje een cliché maar wel eentje waar ik me heerlijk bij voel. Ik hou altijd een vinger aan de pols. Hou in de gaten of het goed gaat met K. Zowel fysiek als mentaal. Als ze het moeilijk heeft probeer ik haar te steunen. Met raad als dat helpt, en met daden als ik problemen uit de weg kan ruimen.

Lang niet altijd gaat dat zitten in de grote ‘zware’ onderwerpen in het leven. Regelmatig een deur voor d’r openhouden, een bosje bloemen meenemen naar huis. Kleine dingen die haar het gevoel geven dat er voor haar gezorgd wordt. Dat ik er ben als onzichtbare laag om haar te beschermen. 

En dat heeft echt niks te maken met het feit dat ze niet voor zichzelf kan zorgen. Als het nodig is kan zij feller en gemener zijn dan ik zou kunnen. Maar het draait om verwachtingen. En mijn wens dat zij het gevoel heeft dat ik er altijd en overal ben als dat nodig is.

Mannelijkheid betekent voor mij zorgen dat er balans is tussen datgeen we vaak zien als ‘vrouwelijkheid’ en wat ik in kan inbrengen. En natuurlijk mijn baard, het uiterlijke kenmerk van mijn mannelijkheid."
Bas, 35

Own your shit

Drie weken geleden stond ik in Viva. Ik haalde zelfs de voorpagina met mijn verhaal. Maar ik deelde het niet publiekelijk. 

Kort voor publicatie ontving ik een bewijsexemplaar. Enthousiast opende ik de envelop. Ik keek op de cover. Ik schrok. In dikke letters stond er:
VOOR DE LIEFDE NAAR NY
'IK VOELDE ME ZIJN HUISHOUDSTER'

Ouch. Wat een pijnlijke uitspraak. "Wat moet mijn ex hiervan wel niet denken?" "Dit hadden we niet afgesproken." "Ik geef nooit meer een interview!" "Fuck, dit verschijnt in heel Nederland." "Dit ga ik dus mooi niemand vertellen."

Ik schaamde me kapot. Ik legde het magazine onder de salontafel, zodat ik er niet meer mee geconfronteerd hoefde te worden. Zo. Klaar.

De pijnlijke waarheid was dat ik de uitspraak wel had gedaan. Maar zo op de cover geknald, in dikke letters, uit context getrokken leek het zo hard. Ik vond het niet fair naar mijn ex toe. "Wat heb ik gedaan?"

Hoe langer ik het wegstopte, hoe meer ik eraan dacht en hoe vervelender het voelde. Ik had er buikpijn van. "Zou iemand het gelezen hebben? Wat zouden ze ervan vinden?"

Ik pakte het tijdschrift er nog een paar keer bij. Langzaam kwam er rust in mezelf. "Ik heb dit zelf gezegd. Ik heb dit zelf gedaan. Die quote zegt niets over hem en alles over mij. IK voelde me zo. Ik had de situatie zelf gecreëerd."

In de titel van cover zag ik staan 'niets te verbergen'. En toen dacht ik: Patty, own your shit. 

Lees het volledige artikel.

 

Hoe je je angst overkomt om hulp te vragen

Je doet het liefste alles zelf. Alleen. Je motto is: 'If you want something done right, do it yourself'.

Je gaat tot het naadje. Als het moet de hele nacht door.

40-urige werkweek? Man, je bent blij als je één avond per week vrij hebt. Dat lukt nog net. Want ja, "iemand moet het doen".

Hulp vragen? Pff. Waarom zou je?

Tot je niet meer kan.

Maar ja, er is niemand om je werk over te nemen. Je bent immers zelfstandig professional. Die doen alles zelf. Marketing, boekhouden, toiletjuffrouw spelen, secretaresse zijn, managen. Ja, zo'n manager die het uitbesteed aan jou, want jij bent toch al zo lekker bezig. Dan kan dit er ook nog wel bij. 

Nog éven doorbijten. "Want na dit project wordt het rustiger." Als ik een euro kreeg voor elke keer dat ik een klant dat hoor zeggen...

Maar het wordt nooit rustiger. Want je blijft ja zeggen. Hooi op je vork nemen. Maar je weet niet hoe je nee zegt. Je voelt je schuldig bij de gedachte alleen.

"Misschien moet ik iemand zoeken die me daarbij kan helpen?" denk je voorzichtig. En dan word je weer je eigen bully. Hard. "Dat is niet waarom ik zelfstandig professional geworden. Dit moet ik zelf kunnen." 

Daar ga je de mist in. Want ja, je moet het zelf doen, maar je hoeft het niet alleen te doen. Laat die maar even vallen. Nog een keer, in het kort: wel zelf, niet alleen.

"Maar dan geef ik toe dat ik het niet alleen kan. Dat maakt me toch een zwakkeling?"

Je kan er op twee manieren naar kijken. 

  1. OMG! Ik ben de slechtste zelfstandig professional ever! Ik moet alles kunnen, maar dit kan ik niet! *valt dramatisch met knieën op de grond* HELP! *schreeuwend gejank gaat door merg en been*
  2. Ok, hier loop ik vast. Zeg, hoe heb jij dat gedaan?

Als je jezelf ziet als zielig en waardeloos, dan ziet een ander je ook zo. Kijk je naar jezelf als een topprofessional die verder wilt komen, dan zien anderen je ook zo.

Elke topsporter heeft een coach. Elk topteam heeft een coach. Zelfs elke fucking topcoach heeft een coach.

Dus, hop chop, waar wacht je op?

Hoe zou jouw leven eruitzien als je toch ja had gezegd?

Ik dagdroom soms over een parallel universum. Waarin ik niet die ene opmerking maakte waarmee ik mezelf afstootte van al mijn vriendinnen van de middelbare school. Waarin ik sterk genoeg was om mijn relatie te verbreken bij de eerste poging. Waarin ik wél de liefde verklaarde aan mijn jeugdliefde, op tijd.

Ik ben grondig aan het opruimen in huis en op mijn laptop. (Ja, ook de minimalist ruimt op.) Zo nu en dan kom je dan mooie dingen tegen. Zoals een lijstje met dingen waar ik ooit nee tegen heb gezegd. Bewust. Vanuit mijn hart.

En dan heb ik het niet over producten die ik toch niet heb gelanceerd, boeken die ik niet wilde schrijven, maar over banen die mijn leven drastisch zouden hebben veranderd.

Ik werd in 2012 gevraagd als coördinator van Rockstart. De accelerator van meer dan 100 startups wereldwijd. Ik was dan de 2e ‘hire’. Ik zou nu mogelijk de hele wereld over hebben gevlogen. Aan de voet gestaan van de opbouw van nieuwe giganten. Gesproken met ’s werelds bekendste internetbedrijven. 

Maar het voelde niet goed. 80 uur per week werken voor een bedrag waarvoor ik op dat moment nog geen huur kon betalen in Amsterdam. En het belangrijkste: ik had moeten stoppen met mijn eigen business. Ik zei nee.

In 2013 werd ik gevraagd als VP of Operations bij Karma. Hun missie is dat je altijd en overal online kan zijn. Ik was dan de 5e hire. In New York. Ze hebben nu een onwijs tof kantoor op de grens van Chinatown en Little Italy, met meer dan 25 medewerkers en miljoenen aan investeringen. Ik zou dan nu waarschijnlijk meer dan een ton per jaar verdienen. Awesome. 

En toch klopte het niet. Meebouwen aan de droom van een ander. Ook hierbij had ik mijn eigen bedrijf moeten opgeven. Ik zei opnieuw nee.

Ik was beide job offers allang weer vergeten. En toch voelt het goed om ze weer tegen te komen. Ik blik terug en bedenk hoe anders mijn leven er nu uit had gezien. Ik vergelijk: zou ik mijn leven van nu willen ruilen met dat leven? Mijn antwoord is alweer nee. Dat zou niet kloppen.

Af en toe dagdromen over dat parallelle universum voelt gezond. Ik zie dat het mijn leven niet is. Dat ik dat leven niet wil. 

Ik ben nu precies waar ik moet zijn.